Your browser does not support the HTML5 canvas tag.
Από τον Τσίπρα ως τον Κόρμπιν και τον Σάντερς: δεν είναι αυτή η Αριστερά που θέλουμε / Already confirmed: Civil liberties under attack! / The EFD-IMF sociopaths(?) continue to play their games over the Greek ruins / How the global financial mafia sucked Greece's blood / ECB's economic hitmen / The German Thatcher confirms bureaufascists' plans! / Η Μέρκελ επιβεβαιώνει τα σχέδια των γραφειοφασιστών! / Explaining the Greek paradox / Proxy wars everywhere, the planet already in flames ... / "Proxy" πόλεμοι παντού, ο πλανήτης είναι ήδη στις φλόγες ... / Ένας παγκόσμιος "proxy" πόλεμος κατά της ελευθερίας έχει ξεκινήσει! / McCarthyism 2.0 against the independent information / Ο επικεφαλής του "σκιώδους συμβουλίου" της ΕΚΤ επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη είναι μια χρηματοπιστωτική δικτατορία! / It has started: A global proxy war against freedom! / Βαρουφάκης: Το ΤΧΣ δεν ελέγχεται από το δημόσιο! / Η Ευρώπη συνθλίβεται από τους φασίστες, τους ισλαμοφασίστες, τους γραφειοφασίστες και τα αφεντικά τους / Europe crushed by the fascists, islamofascists, bureaufascists and their masters / Δεν γίνεται έτσι "σύντροφοι" ... / Panama Papers: When mainstream information wears the anti-establishment mask / The Secret Bank Bailout / The head of the ECB “shadow council” confirms that eurozone is a financial dictatorship! / A documentary by Paul Mason about the financial coup in Greece / The ruthless neo-colonialists of 21st century / First cracks to the establishment by the American people / From Tsipras to Corbyn and Sanders: This is not the Left we want / Clinton emails - The race of the Western neo-colonialist vultures over the Libyan corpse / Επιχείρηση Panama Papers: Το κατεστημένο θέλει το μονοπώλιο και στις διαρροές; / Operation "looting of Greece" reaches final stage / IMF says ... "neoliberalism"! / France officialy enters the neo-Feudal era! / The US establishment just gave its greatest performance so far ... / A significant revelation by WikiLeaks that the media almost ignored / It's official: the US is funding Middle-East jihadists! / Οι αδίστακτοι νεο-αποικιοκράτες του 21ου αιώνα

20 January, 2017

Xi Jinping's attempt to appease the neoliberal hyenas


The Chinese president, Xi Jinping, has made recently some impressive statements, through which, he could be easily considered one of the most zealous supporters of neoliberal fundamentalism.

As china.org.cn reports:

President Xi Jinping and his Swiss counterpart, Doris Leuthard, have both expressed strong political will to advocate an open economy and oppose protectionism, shortly before Xi's arrival in Switzerland.

Xi published a signed article on Friday in Neue Zuercher Zeitung, a leading Swiss daily newspaper, in which he spoke highly of Switzerland's support for internationalization of the renminbi, its participation in the founding of the Asian Infrastructure Investment Bank and mutual visa exemption for diplomatic passport holders. "We may actively explore the possibility of upgrading the Free Trade Agreement and set a good example of promoting a free and open international trade and investment system," Xi said in the article.

[...]

Leuthard, the Swiss Confederation president, said in an exclusive interview with China Daily on Thursday that Xi shares her philosophy that openness and inclusiveness are necessary to bring win-win results for the countries. "Only openness and an open economy can have better results, and nowadays we cannot avoid going global," Leuthard said in Bern, the Swiss capital. "We fight against protectionism, and President Xi shares the same values and philosophy."

As a first thought, we could say that these statements are compatible with China's efforts to stabilize its position as a global economic power. Xi Jinping's statements coincide with an era in which China is breaking rapidly its traditional isolationism, in order to dominate in the economic field, worldwide.

But it's much more than that. The first goal of Xi Jinping is to find allies among the Western neoliberal environment, as he sees that Donald Trump will be extremely hostile against China and that he will seek excuses to bring more tension in South China Sea. The statements of Jinping's Swiss counterpart above, are a small sample of what Jinping can achieve on this matter.

The second, and probably most important goal of the Chinese president, is to send some signals to the US big capital that China is willing to play by the rules of the neoliberal establishment. China will be open for further opportunities and investments under free market rules, with increasingly less interference from the Chinese state. He probably hopes that, in this way, may "buy" some peace from the US plutocracy - a significant component of the US deep state - in order to think twice before using Trump to provoke a dangerous conflict.

It seems that Putin has already "bought" some peace, and this is probably an extra reason of being treated so friendly by Trump. According to documents reviewed by The Intercept, ExxonMobil under its CEO Rex Tillerson frequently pressed the U.S. State Department for help in negotiating complex business deals and overcoming foreign opposition to its drilling projects.

Specifically concerning Russia, “Exxon Mobil asked the U.S. ambassador to press the Russians to approve a major drilling program, noting that a 'warming of U.S.-Russian relations' overall would also help the company.”

Putin may have thought that giving access to some oil resources to the largest US oil company, could break up the US plutocratic front, in order to reduce the pressure on Russia.

It is also interesting that, as it seems, similar pressure was exercised on Indonesia concerning a major gas field in the South China Sea: “in Indonesia, the State Department acted as a advocate for Exxon Mobil during contentious negotiations between the firm and the Indonesian government over a major gas field in the South China Sea;

This could explain to some point why the US want to get rid of China from the South China Sea. Recall that, Donald Trump's nominee for secretary of state and former ExxonMobil Corp. chief, Rex Tillerson, stated recently that "We're going to have to send China a clear signal that first the island-building stops and second your access to those islands is also not going to be allowed."

China, of course, will never give up the South China Sea, as it is considered extremely vital for its geopolitical interests. So instead, the Chinese president, through his statements, invited the Western capital to China, offering almost unlimited access to one of the biggest and rapidly growing markets, hoping to "buy" some peace, like Putin did through the resources.

Besides, China has already made a move towards the Western neoliberal monopoly through the entrance of yuan to the club of the Western hard currencies, risking to sacrifice the creation of an alternative to dollar, through Russia and BRICS.

Nothing is real: when reality TV programming masquerades as politics

Ultimately, the reality shows, the entertainment news, the surveillance society, the militarized police, and the political spectacles have one common objective: to keep us divided, distracted, imprisoned, and incapable of taking an active role in the business of self-government.

by John W. Whitehead

Donald Trump no longer needs to launch Trump TV.

He’s already the star of his own political reality show.

Americans have a voracious appetite for TV entertainment, and the Trump reality show—guest starring outraged Democrats with a newly awakened conscience for immigrants and the poor, power-hungry Republicans eager to take advantage of their return to power, and a hodgepodge of other special interest groups with dubious motives—feeds that appetite for titillating, soap opera drama.

After all, who needs the insults, narcissism and power plays that are hallmarks of reality shows such as Celebrity Apprentice or Keeping Up with the Kardashians when you can have all that and more delivered up by the likes of Donald Trump and his cohorts?

Yet as John Lennon reminds us, “nothing is real,” especially not in the world of politics.

Much like the fabricated universe in Peter Weir’s 1998 film The Truman Show, in which a man’s life is the basis for an elaborately staged television show aimed at selling products and procuring ratings, the political scene in the United States has devolved over the years into a carefully calibrated exercise in how to manipulate, polarize, propagandize and control a population.

Indeed, Donald Trump may be the smartest move yet by the powers-that-be to keep the citizenry divided and at each other’s throats, because as long as we’re busy fighting each other, we’ll never manage to present a unified front against tyranny in any form.

This is the magic of the reality TV programming that passes for politics today.

It allows us to be distracted, entertained, occasionally a little bit outraged but overall largely uninvolved, content to remain in the viewer’s seat.

The more that is beamed at us, the more inclined we are to settle back in our comfy recliners and become passive viewers rather than active participants as unsettling, frightening events unfold.

Reality and fiction merge as everything around us becomes entertainment fodder.

We don’t even have to change the channel when the subject matter becomes too monotonous. That’s taken care of for us by the programmers (the corporate media).

For instance, before we could get too worked up over government surveillance, the programmers changed the channels on us and switched us over to breaking news about militarized police. Before our outrage could be transformed into action over police misconduct, they changed the channel once again to reports of ISIS beheadings and terrorist shootings. Before we had a chance to challenge what was staged or real, the programming switched to the 2016 presidential election.

Living is easy with eyes closed,” says Lennon, and that’s exactly what reality TV that masquerades as American politics programs the citizenry to do: navigate the world with their eyes shut.

As long as we’re viewers, we’ll never be doers.

Studies suggest that the more reality TV people watch—and I would posit that it’s all reality TV—the more difficult it becomes to distinguish between what is real and what is carefully crafted farce.

We the people” are watching a lot of TV.

On average, Americans spend five hours a day watching television. By the time we reach age 65, we’re watching more than 50 hours of television a week, and that number increases as we get older. And reality TV programming consistently captures the largest percentage of TV watchers every season by an almost 2-1 ratio.

This doesn’t bode well for a citizenry able to sift through masterfully-produced propaganda in order to think critically about the issues of the day, whether it’s fake news peddled by government agencies or foreign entities.

Those who watch reality shows tend to view what they see as the “norm.” Thus, those who watch shows characterized by lying, aggression and meanness not only come to see such behavior as acceptable and entertaining but also mimic the medium.

This holds true whether the reality programming is about the antics of celebrities in the White House, in the board room, or in the bedroom.

It’s a phenomenon called “humilitainment.”

A term coined by media scholars Brad Waite and Sara Booker, “humilitainment” refers to the tendency for viewers to take pleasure in someone else’s humiliation, suffering and pain.

Humilitainment” largely explains not only why American TV watchers are so fixated on reality TV programming but how American citizens, largely insulated from what is really happening in the world around them by layers of technology, entertainment, and other distractions, are being programmed to accept the brutality, surveillance and dehumanizing treatment of the American police state as things happening to other people.

The ramifications for the future of civic engagement, political discourse and self-government are incredibly depressing and demoralizing.

This not only explains how a candidate like Donald Trump with a reputation for being rude, egotistical and narcissistic could get elected, but it also says a lot about how a politician like Barack Obama—whose tenure in the White House was characterized by drone killings, a weakening of the Constitution at the expense of Americans’ civil liberties, and an expansion of the police state—could be hailed as “one of the greatest presidents of all times.”

This is what happens when an entire nation—bombarded by reality TV programming, government propaganda and entertainment news—becomes systematically desensitized and acclimated to the trappings of a government that operates by fiat and speaks in a language of force.

Ultimately, as I make clear in my book Battlefield America: The War on the American People, the reality shows, the entertainment news, the surveillance society, the militarized police, and the political spectacles have one common objective: to keep us divided, distracted, imprisoned, and incapable of taking an active role in the business of self-government.

If “we the people” feel powerless and apathetic, it is only because we have allowed ourselves to be convinced that the duties of citizenship begin and end at the ballot box.

Marching and protests have certainly been used with great success by past movements to foment real change, but if those marches and protests are merely outpourings of discontent because a particular politician won or lost with no solid plan of action or follow-through, then what’s the point?

Martin Luther King Jr. understood that politics could never be the answer to what ailed the country. That’s why he spearheaded a movement of mass-action strategy that employed boycotts, sit-ins and marches. Yet King didn’t march against a particular politician or merely to express discontent. He marched against injustice, government corruption, war, and inequality, and he leveraged discontent with the status quo into an activist movement that transformed the face of America.

When all is said and done, it won’t matter who you voted for in the presidential election. What will matter is where you stand in the face of the injustices that continue to ravage our nation: the endless wars, the police shootings, the overcriminalization, the corruption, the graft, the roadside strip searches, the private prisons, the surveillance state, etc.

Will you tune out the reality TV show and join with your fellow citizens to push back against the real menace of the police state, or will you merely sit back and lose yourself in the political programming aimed at keeping you imprisoned in the police state?


There are two ways by which the spirit of a culture may be shriveled. In the first—the Orwellian—culture becomes a prison. In the second—the Huxleyan—culture becomes a burlesque. No one needs to be reminded that our world is now marred by many prison-cultures…. it makes little difference if our wardens are inspired by right- or left-wing ideologies. The gates of the prison are equally impenetrable, surveillance equally rigorous, icon-worship pervasive…. Big Brother does not watch us, by his choice. We watch him, by ours…. When a population becomes distracted by trivia, when cultural life is redefined as a perpetual round of entertainments, when serious public conversation becomes a form of baby-talk, when, in short, a people become an audience, and their public business a vaudeville act, then a nation finds itself at risk; culture-death is a clear possibility.

  - Neil Postman

Source:

Republican lawmakers in five states propose bills to criminalize peaceful protest

On Saturday, the Women’s March on Washington will kick off what opponents of the incoming administration hope will be a new era of demonstrations against the Republican agenda. But in some states, non-violent demonstrating may soon carry increased legal risks — including punishing fines and significant prison terms — for people who participate in protests involving civil disobedience. Over the past few weeks, Republican legislators across the country have quietly introduced a number of proposals to criminalize and discourage peaceful protest.

The proposals, which strengthen or supplement existing laws addressing the blocking or obstructing of traffic, come in response to a string of high-profile highway closures and other actions led by Black Lives Matter Activists and opponents of the Dakota Access Pipeline. Republicans reasonably expect an invigorated protest movement during the Trump years.

In North Dakota, for instance, Republicans introduced a bill last week that would allow motorists to run over and kill any protester obstructing a highway as long as a driver does so accidentally. In Minnesota, a bill introduced by Republicans last week seeks to dramatically stiffen fines for freeway protests and would allow prosecutors to seek a full year of jail time for protesters blocking a highway. Republicans in Washington state have proposed a plan to reclassify as a felony civil disobedience protests that are deemed “economic terrorism.” Republicans in Michigan introduced and then last month shelved an anti-picketing law that would increase penalties against protestors and would make it easier for businesses to sue individual protestors for their actions. And in Iowa a Republican lawmaker has pledged to introduce legislation to crack down on highway protests.

More:

Κανείς δεν περίμενε την φιλελέ ιερά εξέταση …

Δυο ενδιαφέροντα σχόλια που αλιεύσαμε στο ίντερνετ παρουσιάζουν από διαφορετική σκοπιά τα video με ανυποψίαστους περαστικούς που καλούνται να απαντήσουν σε μερικά δευτερόλεπτα σε ερωτήσεις τηλεοπτικών εκπομπών.

Το πρώτο εντοπίσαμε στο Facebook του Δημήτρη Μανιάτη:

      «Η νέα τάση θέλει τους φιλελέδες να εφορμούν στην Ερμού με μαρκούτσια και κάμερες και να ανακρίνουν τον απλό περαστικό με ερωτήσεις τύπου trivial και με απώτερο στόχο να πουν ή να αποδείξουν πως ο λαός είναι ένα πλήθος αγράμματων ή αστοιχείωτων, μια πλέμπα αναλφάβητων που παρ’ όλα αυτά διατηρεί (άδικα) το δικαίωμα της ψήφου ή της άποψης. Συχνά απλώς παίρνουν αφορμή από εγχειρήματα τέτοια καναλιών.

Η αριστεία με την μορφή περιπόλου είναι μια διεστραμμένη μορφή μιας πεφωτισμένης επίκλησης ή μιας διαρκούς ροής ελέγχου πάνω στο μορφωτικό υλικό ή την παιδευτική ετοιμότητα του «λαουτζίκου» όπως συχνά τον περιγράφουν.

Οι ίδιοι όχι τυχαία, συχνά αισθάνονται την ανάγκη να περιγράψουν αυτόν τον λαό, που δεν έχει καμία υποχρέωση να απαντά στις ιεροεξεταστικές τους ερωτήσεις, ως μια κατώτερη μορφή ζωής που εκλέγει Τραμπ, βγάζει Brexit, ΟΧΙ, και γενικώς δεν πρέπει να συνεχίσουμε να του δίνουμε την ευκαιρία να συνδιαμορφώνει ή έστω να επιλέγει τον πολιτικό, το σύστημα, τις δεξιότητες που αυτό προτιμά.

Το τόξο του μεταρρυθμιστάν αφού απέτυχε στα πάντα στις απευθύνσεις και προτάσεις του, αφού ευέλικτα, κρύφτηκε σε πιο παραδοσιακά κόμματα (όπως προσεχώς θα επιχειρήσει με την ΝΔ του Κυριάκου), αφού απέτυχε στην μάχη των ιδέων και αφού έφαγε και τρώει τα μουτράκια του όποτε ξεπροβάλει από τα μεταρρυθμισμένα δείπνα του, τώρα έχει περάσει απέναντι: βρίζει τον λαό, αυτή την έτσι κι αλλιώς καθολική και ολίγον αδιευκρίνιστη έννοια ως ανίκανο, αμόρφωτο και άρα ως μια μάζα που απλώς έχει την υποχρέωση να υπακούει σε μια επιτροπεία αριστείας.

Κι όμως χάσατε κύριοι. Και πού είστε ακόμη.»

Κι όπως επεσήμανε και ο Νίκος Σαραντάκος,

       «[…]το θέμα δεν είναι και τόσο αθώο πιστεύω. Εκπομπές σαν κι αυτήν υποβάλλουν την ιδέα ότι οι συμπολίτες μας (όχι όμως εμείς, όλοι οι άλλοι!) είναι άνθρωποι μειωμένης νοημοσύνης, επομένως καλώς παθαίνουν όσα παθαίνουν -για να το τραβήξουμε λίγο, ο άνεργος φταίει μόνο που δεν βρίσκει δουλειά ή ο υπερχρεωμένος που δεν έκανε καλή διαχείριση.

[…] Μας πληροφορεί λοιπόν ο Άδωνης ότι το βιντεάκι του Σκάι το ανέβασε στο Διαδίκτυο, διόλου τυχαία, η «Ομάδα Αλήθειας» (έτσι λέγεται η ομάδα των προπαγανδιστών της ΝΔ).

[…] Αλλά ο Άδωνης δεν θα έπρεπε να ειρωνεύεται άλλους για τα λάθη τους στη στοιχειώδη αριθμητική, διότι όποιος ζει σε γυάλινο σπίτι, που λέει κι η αγγλική έκφραση, δεν πρέπει να πετάει πέτρες. Εννοώ ότι έχει γελάσει όλο το πανελλήνιο με τις περσινές επιδόσεις του Άδωνη και του αδελφού του του Λεωνίδα (που είναι μαθηματικός μάλιστα) όταν έγιναν ρεζίλι σε ζωντανή μετάδοση προσπαθώντας να υπολογίσουν έναν αριθμό χρησιμοποιώντας μια απλή μέθοδο των τριών (στην τετάρτη δημοτικού το μαθαίναμε αυτό, αν θυμάμαι καλά).»

Πηγή:

Δύση και Ανατολή σε «κόντρα» ρόλους

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Όσοι είχαν συντονίσει τον δέκτη τους χθες το μεσημέρι με κάποιο από τα μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, θα πρέπει να έμειναν με την αίσθηση ότι παρακολουθούσαν θέατρο του παραλόγου. Σε πρώτο χρόνο, άκουσαν τον πρόεδρο της κομμουνιστικής Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, να εκφωνεί ενώπιον μεγαλόσχημων επιχειρηματιών και πολιτικών, στο Νταβός της Ελβετίας, μια λυρικών τόνων υπεράσπιση της παγκοσμιοποίησης, την οποία θα ζήλευε και ο Μπαράκ Ομπάμα.

Λίγο αργότερα, οι τηλεθεατές είδαν την Τερέζα Μέι, πρωθυπουργό της χώρας που αποτέλεσε το λίκνο του καπιταλισμού και του ελεύθερου εμπορίου, να υψώνει τη σημαία του εθνικισμού, χαράσσοντας τη γραμμή του «σκληρού Brexit», που θα βγάλει τη χώρα της όχι μόνο από την Ε.Ε. αλλά και την ενιαία αγορά. Απηχώντας το κλίμα του Νταβός, οι απεσταλμένοι των διεθνών μίντια δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για τον Σι Τζινπίνγκ – «ροκ σταρ του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ», τον χαρακτήρισε η ρεπόρτερ του BBC.

Αδιανόητη μέχρι χθες, η παρουσία για πρώτη φορά στην ιστορία της Λαϊκής Κίνας ενός ηγέτη της στο πλέον προβεβλημένο think tank του διεθνούς κεφαλαίου είχε, βέβαια, την αυτονόητη σημασία της. Το γεγονός ότι οι κορυφαίοι εκπρόσωποι της Δύσης απουσίαζαν φέτος από τις χιονισμένες Αλπεις, απορροφημένοι από τα εσωτερικά προβλήματά τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στον εκπρόσωπο της αναδυόμενης Ανατολής, ήρθε να δώσει μια συμβολική διάσταση στην ομιλία του. Ωστόσο, ήταν κυρίως το περιεχόμενό της και η φορτισμένη διεθνής συγκυρία που ανέδειξαν τον κομμουνιστή ηγέτη σε γητευτή των κοσμοπολίτικων ελίτ.

Ο Σι Τζινπίνγκ δεν ανέφερε ούτε μία φορά το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κάθε αποστροφή του ήταν κι ένα ευθύβολο βέλος εναντίον του ανθρώπου που θα ηγείται από μεθαύριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οποιος επιλέγει σήμερα την επιστροφή στον προστατευτισμό μοιάζει με εκείνους που κλειδαμπαρώνονται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, τόνισε ο πρόεδρος της Κίνας: μπορεί να προστατευτούν από τη βροχή του χειμώνα, αλλά θα χάσουν τον ήλιο και τον αέρα.

Η Κίνα δελεάστηκε και αυτή στο παρελθόν να αποφύγει τις περιπέτειες του ανοιχτού ωκεανού, τελικά κατάλαβε όμως ότι δεν είχε μέλλον όσο περιοριζόταν σε λιμνούλες και ορμίσκους. Σε έναν νέο γύρο διεθνούς προστατευτισμού, δηλαδή παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, δεν θα υπάρξει κανείς νικητής, προσέθεσε σε άλλο σημείο της ομιλίας του. Αναφορικά με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τόνισε ότι η Κίνα θα τιμήσει την υπογραφή της, παρά τη μονομερή αμφισβήτηση των διεθνών συμφωνιών από τον Τραμπ.

Αυτή η γεμάτη αυτοπεποίθηση και εξωστρέφεια Κίνα του Σι δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε μεγαλύτερη αντίθεση με την εικόνα της εσωστρεφούς αναδίπλωσης που εκπέμπει η νέα αμερικανική κυβέρνηση. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Ντόναλντ Τραμπ, με την πολύκροτη συνέντευξή του στους Times και στην Bild, απείλησε τους κορυφαίους εταίρους του με εμπορικούς πολέμους, χαρακτήρισε την Ε.Ε. «γερμανικό όχημα» και σχεδόν ευχήθηκε τη διάλυσή της, εκτιμώντας ότι και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν σύντομα το παράδειγμα του Brexit. Οσοι γοητεύθηκαν από τον Σι του Νταβός είναι κυρίως γιατί είδαν στο πρόσωπό του έναν αντι-Τραμπ. Μόνο που η Κίνα ούτε μπορεί ούτε φιλοδοξεί, τουλάχιστο για το προβλέψιμο μέλλον, να γίνει Αμερική, μια ηγεμονική δύναμη με παγκόσμιες φιλοδοξίες.

Πάντως, η αναφορά του Σι στις αρνητικές εμπειρίες της χώρας του από τις πολιτικές απομονωτισμού δίνει τροφή στη σκέψη. Είναι γνωστό ότι στις αρχές του 15ου αιώνα η Κίνα ήταν πολύ πιο προχωρημένη από την Ευρώπη. Ο θρυλικός ναύαρχος Τσενκ είχε εξερευνήσει τις θάλασσες από την Κορεατική μέχρι την Αραβική Χερσόνησο και το Κέρας της Αφρικής, προωθώντας μια μεγάλη ζώνη ελεύθερου εμπορίου και κινεζικής επιρροής.

Το γιατί η δυναστεία των Μινγκ αποφάσισε να κλείσει τις πόρτες της στον έξω κόσμο, την ώρα που οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ξανοίγονταν για την Αμερική, συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο σφοδρών αντιπαραθέσεων μεταξύ των ιστορικών. Γεγονός παραμένει ότι αυτή η μοιραία απόφαση έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μετατόπιση του παγκόσμιου κέντρου βάρους από την Ανατολή στη Δύση. Οι βρετανικές κανονιοφόροι στην Καντόνα, στον πρώτο πόλεμο του οπίου, απλώς επισφράγισαν τα τετελεσμένα.

Μήπως όλα αυτά τα απίθανα και όμως πραγματικά που ζούμε σήμερα προμηνύουν μια νέα, παγκοσμίων διαστάσεων ανατροπή, αυτήν τη φορά εις βάρος της Δύσης; Ακούγεται πρόωρο, σε κάθε περίπτωση, όμως, ζούμε άκρως ενδιαφέροντες καιρούς. Μόνο που, όπως αρέσκεται να μας υπενθυμίζει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, η ευχή «να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς» ήταν, για τους Κινέζους που είχαν γαλουχηθεί με τον Κομφούκιο, βαριά κατάρα.

Πηγή: