Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

22 September, 2012

The totalitarianism of the one-dimensional culture and slow death

by system failure

The language of Republican multi-millionaire candidate Mitt Romney, as we approaching US elections, is characteristic. Speaking about nearly half of the electorate, he supported actually that the 47% wrongly believe that are entitled to health care, food, housing and that government has a responsibility to care for them, that these are people who pay no income tax, ending with the extremely cynical statement that his job is not to worry about those people.

The philosophy of neoliberal doctrine is exposed quite easy when someone thinks that is not recorded by cameras. What is the deeper meaning of Romney's words? Maybe this: All people (not just half), must stop beleiving that they have a right to healthcare, food, housing and that is the job of the state to provide them. Until they do, the lower incomes should be taxed to the level that someone could barely allowed (or not allowed) to survive, as was done in the “Greece” experiment, and continue the tax cuts in the name of competition and job creation for the 1% that owns most of the wealth. Besides, it is the poor who believe in the welfare state, why should the rich pay for it?

Romney was just honest, possibly not knowing that he was recorded, and said things that will be applied in future in any case. They will be applied, perhaps slightly disguised with a camouflage of social sensitivity and lots of crocodile tears, regardless of the outcome of the elections.

The new totalitarianism moves forward vehemently into the second decade of 21st century. The goal is, the 47% to become 37% and later 27%, until vanish, either through an ideological or a biological extermination. The goal is, to prevail the “Randian” philosophy of Objectivism and to remove any trace of concepts such as solidarity and collectivism, concepts, that “oblige” the state to take care of its citizens. The goal is, the return to barbarism: everyone against everyone and each one for himself. Here is a possible scenario-nightmare for the future.

For now, the new totalitarianism is spreading either through a cynical ideological imposition of neoliberalism, or through a supposed other way of the “necessary” for the stability of economy, improving economic indexes, preservation of jobs, investments at any cost as if there is no future without them, all under any ideological umbrella. But how is prevailing despite the continuing destruction that brought? Despite the opposite results from the ones that supposely intended to bring?

In America, the “McCarthic” terror of the Soviet Communism is brought back, together with a systematicaly planned propaganda, in order to stigmatize the welfare state and labor rights as a consequence of this type of Communism, which of course is completely false, since, the conquest of the welfare state and the labor rights, derived through social struggles of decades from the people primarily in western countries. The “communistophobia” is also brought back in Greece from various mouthpieces, in order the welfare state and labor rights to be targeted through a similar way, while extreme nationalism exploits this fact in order to be promoted as the only voice of truth against the systemic propaganda, and gain greater slice of the electoral pie.

But this new totalitarianism, imposed mainly through a Protestant type logic that the painful path to the future is inevitable. The logic, according to which the societies must bleed today for a better tomorrow. The logic, which essentially represents the new rationalism of the 21st century, replacing the rationalism of the industrial society denounced by Herbert Marcuse in “One-dimensional Man”. This neorationalism, which may be more horrible, because it becomes the vehicle of this totalitarianism which leads the societies to a slow death. More perverse, because it is accepted almost automatically by the majority of society, expecting a better future. More powerful, because it leads ultimately not to the totalitarianism of “one-dimensional man”, but to the totalitarianism of “one-dimensional culture”, gradually eliminating any cultural element that can surpass him and beat him.

Despite the hypocrisy of the supposed rival ideologies against this totalitarianism, the representatives of the Greek political scene betrayed by their own words. A characteristic example can be taken from a recent speech by the “Socialist” Evangelos Venizelos: “It has no meaning to speak nowdays about cutting the disability welfare payments. It is not worth for the state to behave with cruelty against the most vulnerable social category.”

The “Socialist” should be more careful than Romney. Besides, he is talking in front of cameras and knows that they record him. Wearing the mask of the Socialist, he is opening issues that in the past he wouldn't dare even to consider: cutting the disability welfare payments: “It has no meaning nowdays...”, which means that maybe someday in the future it will have? “It is not worth for the state to behave with cruelty...”, which means that if it was worth, ie if the economic indexes were going up again, the state should drop its people with disabilities like garbage?

19 September, 2012

Ο ολοκληρωτισμός του μονοδιάστατου πολιτισμού και του αργού θανάτου

του system failure

Εν όψει Αμερικανικών εκλογών, η γλώσσα του πολυεκατομμυριούχου υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων Μιτ Ρόμνεϊ είναι χαρακτηριστική. Μιλώντας για το μισό σχεδόν εκλογικό σώμα, υποστηρίζει, ότι το 47% κακώς πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα περίθαλψης, σίτισης, κατοικίας, που η κυβέρνηση πρέπει να το σεβαστεί, ότι είναι το 47% που δεν πληρώνει φόρο, για να καταλήξει σε μια άκρως κυνική δήλωση, ότι δεν είναι δουλειά του να ανησυχεί γι'αυτούς τους ανθρώπους.

Η φιλοσοφία του νεοφιλελεύθερου δόγματος ξεδιπλώνεται αβίαστα όταν κάποιος νομίζει ότι δεν τον καταγράφουν οι κάμερες. Πώς μεταφράζονται τα λόγια του Ρόμνεϊ; Ίσως κάπως έτσι: Όλοι οι άνθρωποι (όχι μόνο οι μισοί), πρέπει να σταματήσουν να πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα στην περίθαλψη, σίτιση, κατοικία και ότι είναι δουλειά του κράτους να τους τα παρέχει. Μέχρι να πεισθούν, πρέπει να φορολογηθούν τα χαμηλότερα εισοδήματα, να κατέβει το αφορολόγητο σε ποσό που μόλις και μετά βίας θα επιτρέπει (ή δεν θα επιτρέπει) σε κάποιον να επιβιώσει, όπως έγινε και στο πείραμα “Ελλάδα”, και να συνεχιστούν οι φοροελαφρύνσεις εν ονόματι του ανταγωνισμού και των θέσεων εργασίας για το 1% που κατέχει τον περισσότερο πλούτο. Άλλωστε, οι φτωχοί είναι που πιστεύουν στο κράτος πρόνοιας, γιατί να το πληρώσουν οι πλούσιοι;

Ο Ρόμνεϊ ήταν απλώς ειλικρινής, ενδεχομένως μη γνωρίζοντας ότι τον καταγράφουν, και είπε αυτά που θα ισχύουν ούτως ή άλλως. Θα ισχύουν, ίσως ελαφρώς παραλλαγμένα, με ένα καμουφλάζ κοινωνικής ευαισθησίας και μπόλικα κροκοδείλια δάκρυα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών.

Ο νέος ολοκληρωτισμός προχωράει ακάθεκτος στην δεύτερη 10ετία του 21ου αιώνα. Στόχος είναι αυτό το 47% να γίνει 37% και αργότερα 27%, ώσπου να εξαλειφθεί τελείως, είτε μέσω μιας ιδεολογικής, είτε μέσω μιας βιολογικής εξόντωσης. Στόχος είναι να επικρατήσει η “Ραντιακή” φιλοσοφία του “Ομπτζεκτιβισμού” και να διαλυθεί κάθε ίχνος εννοιών όπως η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη, έννοιες, που η ύπαρξή τους “υποχρεώνει” το κράτος να μεριμνά για τους πολίτες του. Στόχος είναι η επιστροφή στην βαρβαρότητα: όλοι εναντίον όλων και ο καθένας για τον εαυτό του. Ιδού ένα άκρως εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον.

Προς το παρόν, ο νέος ολοκληρωτισμός εξαπλώνεται είτε μέσω μιας κυνικής ιδεολογικής επιβολής του νεοφιλελευθερισμού, είτε μέσα από τον φαινομενικά άλλο δρόμο του “αναγκαίου” για την σταθερότητα της οικονομίας, την βελτίωση των οικονομικών δεικτών, την διατήρηση των θέσεων εργασίας, των επενδύσεων με οποιοδήποτε κόστος σαν να μην υπάρχει αύριο χωρίς αυτές, και όλα αυτά κάτω από οποιαδήποτε ιδεολογική ομπρέλα. Πώς όμως καταφέρνει να επιβάλλεται παρά τη συνεχιζόμενη καταστροφή που επιφέρει; Παρά το ότι τα αποτελέσματα είναι αντίθετα από αυτά που υποτίθεται ότι επιδιώκει;

Στην Αμερική, ανασταίνεται ο Μακαρθικός μπαμπούλας του Κομμουνισμού Σοβιετικού τύπου και μεθοδεύεται μια παράλληλη προπαγάνδα στιγματισμού του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων ως ιστορική απόρροια αυτού του τύπου Κομμουνισμού, πράγμα βέβαια που είναι απολύτως ψευδές, καθώς η κατάκτηση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων προέρχεται από κοινωνικούς αγώνες πολλών δεκαετιών από τους λαούς, πρωτίστως στα κράτη της Δύσης. Η κομμουνιστοφοβία επιστρατεύεται και στην Ελλάδα από διάφορα φερέφωνα, επιχειρώντας πάντα και με παρόμοιο τρόπο να στοχοποιηθεί το κοινωνικό κράτος και τα εργασιακά δικαιώματα, ενώ ο ακραίος εθνικισμός εκμεταλλεύεται αυτό το γεγονός για να προβληθεί ως η μοναδική φωνή αλήθειας απέναντι στην συστημική προπαγάνδα και να κερδίσει μεγαλύτερο κομμάτι από την εκλογική πίτα.

Όμως, ο νέος αυτός ολοκληρωτισμός επιβάλλεται κυρίως με την Προτεσταντικού τύπου λογική ότι η επώδυνη πορεία προς το μέλλον είναι αναπόφευκτη. Τη λογική ότι οι κοινωνίες πρέπει να ματώσουν σήμερα για να έρθει ένα καλύτερο αύριο. Τη λογική που ουσιαστικά αντιπροσωπεύει τον νέο ορθολογισμό του 21ου αιώνα, αυτόν, που αντικατέστησε τον ορθολογισμό της βιομηχανικής κοινωνίας που κατήγγειλε ο Μαρκούζε στον “Μονοδιάστατο Άνθρωπο”. Αυτός ο νεο-ορθολογισμός, που ίσως να είναι πιο φριχτός, γιατί γίνεται το όχημα αυτού του ολοκληρωτισμού που οδηγεί τις κοινωνίες στον αργό θάνατο. Πιο διαστροφικός, γιατί η πλειοψηφία της κοινωνίας τον ασπάζεται σχεδόν αυτόματα, προσδοκώντας ένα καλύτερο μέλλον. Πιο ισχυρός, γιατί δεν οδηγεί, τελικά, στον ολοκληρωτισμό του “μονοδιάστατου ανθρώπου”, αλλά στον ολοκληρωτισμό του “μονοδιάστατου πολιτισμού”, εξαφανίζοντας σταδιακά οποιοδήποτε πολιτισμικό στοιχείο που μπορεί να τον ξεπεράσει και να τον νικήσει.

Παρά την υποκριτική στάση των υποτίθεται αντίπαλων ιδεολογιών απέναντι σ'αυτόν τον ολοκληρωτισμό, οι εκπρόσωποι της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, προδίδονται από τα ίδια τους τα λόγια. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μπορεί να αντλήσει κανείς μέσα από την πρόσφατη ομιλία του “Σοσιαλιστή” Βενιζέλου: “Δεν έχει νόημα να μιλάει κανείς στις μέρες μας για περικοπή των αναπηρικών επιδομάτων. Δεν αξίζει τον κόπο το κράτος να φερθεί σκληρά στην πιο ευαίσθητη κοινωνική κατηγορία.”

Ο “Σοσιαλιστής” πρέπει να είναι πιο προσεκτικός από τον Ρόμνεϊ. Άλλωστε μιλάει μπροστά στις κάμερες και ξέρει ότι τον καταγράφουν. Φορώντας το Σοσιαλιστικό του προσωπείο ανοίγει ζητήματα που άλλοτε δεν θα διανοούνταν ούτε καν να συζητήσει: περικοπή αναπηρικών επιδομάτων: “δεν έχει νόημα στις μέρες μας”, δηλαδή μήπως σε κάποιες άλλες μέρες στο μέλλον θα έχει; “δεν αξίζει τον κόπο το κράτος να φερθεί σκληρά...”, δηλαδή αν άξιζε τον κόπο, αν διορθώνονταν τα δημοσιονομικά και οι οικονομικοί δείκτες, το κράτος θα πετούσε στον Καιάδα τους αναπήρους του;

15 September, 2012

Η Ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ διευρύνει την απεριόριστη υποστήριξη στις χρηματοπιστωτικές αγορές

του Nick Beams

14 Σεπ. 2012

Το γεγονός ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ αποφάσισε να διοχετεύσει ακόμα περισσότερα χρήματα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα την παραμονή της τέταρτης επετείου από την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers, αποτελεί ένα μέτρο της εμβάθυνσης της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Η Fed, ανακοίνωσε την Πέμπτη, ότι θα επεκτείνει το πρόγραμμα της λεγόμενης “ποσοτικής χαλάρωσης” μέσω της αγοράς ενυπόθηκων τίτλων αξίας 40 δισ. δολαρίων σε ένα μήνα. Σε αντίθεση με τους δύο προηγούμενους γύρους, το νέο πρόγραμμα, που ονομάστηκε QE3, δεν έχει ένα καθορισμένο χρονικό όριο.

Μαζί με την “Επιχείρηση Twist”, με την οποία η Fed πουλάει κρατικά ομόλογα μικρής διάρκειας και χρησιμοποιεί τα έσοδα για να αγοράσει μακροπρόθεσμα ομόλογα, το νέο πρόγραμμα σημαίνει, ότι η κεντρική τράπεζα θα διοχετεύει περίπου 85 δισ. δολάρια το μήνα στις χρηματοπιστωτικές αγορές, για αόριστο χρονικό διάστημα.

Ανεβάζοντας την τιμή των ομολόγων μέσω πράξεων αγοράς, η Fed χαμηλωνει την απόδοσή (επιτόκιο) τους και παρέχει φθηνότερο χρήμα στις τράπεζες και στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ενισχύοντας έτσι τα κέρδη τους από χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και κερδοσκοπικές πράξεις. Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ανοιχτής Αγοράς (FOMC) της Fed, υπεύθυνη για την χάραξη πολιτικής, ανακοινώνοντας την απόφασή της τόνισε ότι “αναμένει ότι μια πολύ χαλαρή στάση της νομισματικής πολιτικής θα παραμείνει κατάλληλη για μια σημαντική χρονική περίοδο μετά την ισχυροποίηση της οικονομικής ανάκαμψης”.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι αγορές γιόρτασαν. Ο δείκτης S&P 500, η ευρύτερη μέτρηση των Αμερικανικών χρηματιστικών αξιών, ανήλθε στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων σχεδόν πέντε ετών και τώρα βρίσκεται πάνω από τα επίπεδα στα οποία είχε φτάσει πριν από την κατάρρευση της Lehman. Ο βιομηχανικός δείκτης Dow Jones αυξήθηκε 206 μονάδες, ή 1,55 τοις εκατό, ενώ ο δείκτης Nasdaq αυξήθηκε κατά 1,63 τοις εκατό.

Μια επό τις επιπτώσεις των προηγούμενων γύρων ποσοτικής χαλάρωσης ήταν να πυροδοτήσει την κερδοσκοπία στα εμπορεύματα, ανεβάζοντας τις τιμές των καυσίμων και των βασικών ειδών διατροφής, αυξάνοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια φτωχών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το άλμα στις τιμές του χρυσού και του πετρελαίου, μετά τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, είναι ένδειξη ότι ένας νέος γύρος κερδοσκοπίας μπορεί να ξεκινήσει στα εμπορεύματα.

Εκτός από το νέο γύρο αγοράς ομολόγων, η Fed έδειξε ότι η πολιτική της των πολύ χαμηλών επιτοκίων θα συνεχιστεί, με τον στόχο, για επιτόκιο κυβερνητικών κεφαλαίων που κυμαίνεται μεταξύ μηδέν και 0,25 τοις εκατό, να επεκτείνεται τουλάχιστον ως τα μέσα του 2015. Δεσμεύτηκε επίσης να χρησιμοποιήσει και άλλα “εργαλεία πολιτικής” ανάλογα με την περίπτωση.

Συνολικά, η χθεσινή ανακοίνωση είναι η πιο ανοιχτή δέσμευση της Fed για την ενίσχυση των χρηματοπιστωτικών αγορών από την αρχή της κρίσης πριν από τέσσερα χρόνια. Σ'αυτό το χρονικό διάστημα η Fed έχει αναλάβει την αγορά χρηματοπιστωτικών επενδυτικών προϊόντων αξίας τουλάχιστον 2,3 τρισ. δολαρίων.

Η επίσημη αιτιολογία για την απόφαση είναι η επιδείνωση της Αμερικανικής αγοράς εργασίας, με την Fed να προβλέπει ότι το επίσημο ποσοστό ανεργίας, αυτή τη στιγμή στο 8,1 τοις εκατό, δεν θα πέσει κάτω από το 8 τοις εκατό την χρονιά που διανύουμε.

Η δήλωση της επιτροπής FOMC εστίασε στο “ανεβασμένο” ποσοστό ανεργίας. “Η επιτροπή εκφράζει την ανησυχία ότι, χωρίς περαιτέρω πολιτική διευκόλυνση, η οικονομική ανάπτυξη μπορεί να μην είναι αρκετά ισχυρή για να δημιουργήσει σταθερή βελτίωση στις συνθήκες αγοράς εργασίας. Επιπλέον, οι πιέσεις στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές εξακολουθούν να προβάλλουν σημαντικούς κινδύνους δυσμενέστερων εξελίξεων για τις οικονομικές προοπτικές,”, ανέφερε.

Μιλώντας σε συνέντευξη τύπου μετά την ανακοίνωση, ο πρόεδρος της Fed Μπεν Μπερνάκι δήλωσε: “Ψάχνουμε για τη συνεχή, σταθερή βελτίωση της αγοράς εργασίας. Δεν έχουμε στο μυαλό κάποιο συγκεκριμένο νούμερο. Αυτό που έχουμε δει τους τελευταίους έξι μήνες δεν είναι αντιπροσωπευτικό.”

Ο τελευταίος δείκτης διαχειριστή αγοράς δείχνει ότι η βιομηχανική δραστηριότητα έχει συνεχόμενη πτώση για τους τρεις τελευταίους μήνες – το χειρότερο αποτέλεσμα από το 2009 – και σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, μόνο 4,1 εκατομμύρια θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί μετά από την απώλεια 8,8 εκατομμυρίων κατά τη διάρκεια της ύφεσης.

Ωστόσο, την ίδια περίοδο, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός αυξήθηκε κατά περίπου 6 εκατομμύρια. Η τάση αυτή έχει αποκαλυφθεί από τα τελευταία στοιχεία, που δείχνουν ότι στην Αμερικανική οικονομία προστέθηκαν μόνο 96.000 θέσεις εργασίας τον περασμένο μήνα, λιγότερες από τις 130.000 που απαιτούνται για να συμβαδίζουν με την αύξηση του πληθυσμού. Επιπλέον, οι μισθοί σε πολλές από τις νέες θέσεις εργασίας, κυμαίνονται σε χαμηλότερα επίπεδα από τους μισθούς των θέσεων που χάθηκαν, οδηγώντας σε πτώση την κατανάλωση.

Αλλά οι παρατηρήσεις της Fed σχετικά με το επίπεδο ανεργίας και την αργή ανάπτυξη, καθώς και οι δηλώσεις Μπερνάκι περί “σοβαρής ανησυχίας” για την κατάσταση της οικονομίας, είναι μια κάλυψη για τον πραγματικό σκοπό των αποφάσεων που ανακοινώθηκαν την Πέμπτη, που είναι να ενισχύσει τη θέση των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Η υποτιθέμενη ανησυχία για τις θέσεις εργασίας, διαψεύδεται από το γεγονός ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης συνοδεύεται από τις συνεχιζόμενες περικοπές στις κρατικές δαπάνες τόσο σε πολιτειακό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, οι οποίες έχουν ως αποτελεσμα την αύξηση της ανεργίας και την μείωση της οικονομικής δραστηριότητας. Η τάση αυτή θα επιταχυνθεί μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, όταν θα υλοποιηθούν νέες περικοπές δαπανών, είτε μέσω των αυτόματων μειώσεων που εγκρίθηκαν πέρισυ, είτε μέσω ενός αναθεωρημένου προγράμματος λιτότητας.

Η ίδια πολιτική θεσπίστηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ένα πρόγραμμα για την αγορά κρατικών ομολόγων. Οι αγορές θα γίνονται με όρο την υπογραφή μέτρων λιτότητας για τις κυβερνήσεις που ενδιαφέρονται.

Η πολιτική των κεντρικών τραπεζών να προσφέρουν ατελείωτες προμήθειες φθηνού χρήματος, δεν έκανε τίποτα για να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη. Ενώ οι χρηματιστηριακές αγορές παρουσιάζουν άνοδο, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, εκτιμάται ότι γύρω στο 80 τοις εκατό της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής είτε παραμένει στάσιμη είτε συμπιέζεται. Το μόνο που πέτυχε το πρόγραμμα ήταν η αυξημένη κερδοσκοπία και υψηλότερες τιμές χρηματοπιστωτικών επενδυτικών προϊόντων, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για άλλη μια οικονομική κρίση.

Πηγή: World Socialist Web Site

12 September, 2012

Αlea jacta est by the “emperor” Draghi

by system failure

The official declaration of the European hegemony of “bankcracy” with the signature of Mario Draghi, is now a fact. The European Central Bank, ECB, becomes the absolute dominant, through the unlimited purchase of government bonds in eurozone, and the Frankfurt bankers are preparing for their biggest party so far. As expected, the bank-occupied media rushed – once again – to crow.

In essence, the decision means that Europe passes into a hastily, coercive federalization, in terms that serve exclusively the destructive neoliberalism. The ECB is converted into an equivalent European Fed, which means, gaining complete control of the money flow through the whole eurozone.

The supposed Federal Central Bank of the US (Federal Reserve or briefly Fed), controls completely the monetary policy and the money flow in the country, while being under control of large private banks. It is characteristic, that one of the largest lenders of the US government is Fed, which holds a significant share of public debt. The debt of the Federal Government to Fed, is due to quantitative easing policies, i.e. mainly, printing new money.

Similarly, the ECB becomes a corresponding Fed in the European area, “serving” the problematic economies that are excluded from the bond markets, through the print of new money. Therefore, the problematic economies will be loaded with more and more debt which the ECB, i.e. the largest private European banks will hold.

Someone could argue that is not something new, since nations were facing huge debts in previous years, because they were indebted to banks through the excessive borrowing from the markets. But in this case, there is an important difference that makes things much worse: it is the cruel conditions imposed by the ECB to states that need to buy money. States that are excluded from markets, are now trapped within the neoliberal economic empire of the eurozone and will be forced to follow new austerity measures every time they need ECB to buy their bonds.

The media rushed also to present as “good news” the fact that the interest rate on 10-year Spanish bonds dropped below 6%, and the corresponding Italian (5.38%), while Ireland, being forced to accept the Memorandum, borrows at 5.85%. If we take a look at recent past, we will see many cases where markets were booming for a while and then dropping fast, playing with the economies of entire countries and serving speculation. Considering that there are channels which connect the rating agencies, the biggest banks and some hedge funds, the markets can function tuned, to serve specific speculative interests, or to blackmail towards specific policy decisions.

Thus, we should expect a new attack quite soon against the spreads of Spain and Italy, forcing these countries to turn to ECB permanently as the exclusive source of funding, which means that they will adopt new austerity measures and further dismantling of the social state and labor rights, as required by the banks and multinational cartels and as it happens again and again in Greece. Then, we should expect quite soon, a new organized attack in the heart of eurozone, in France, which facing problems already, leading to a definite and irreversible path of the preferable to the neoliberal doctrine conditions. The political union of Europe will be directed violently, but not under the humanitarian values that has invented and bequeathed, and which is ready to sacrifice on the altar of economic indexes, just to keep alive a failed economic model that only serves banks and speculative interests and eliminate the majority of citizens.

Therefore, the Draghi decision also means, the official surrender of the political institutions of the EU to the financial control mechanisms, such as the ECB and the European Financial Stability Fund, EFSF. The embarrassment that the decision caused through all levels of the German political scene is characteristic, and German politicians appeared to be found against pre-decided facts, although, it is clear that the political power was already co-ordinated with the German, mainly, banking interests and this is something that also comes from the Schaeuble statements, who appeared to be satisfied with the decision.

Specifically regarding Greece, the decision means the definite death of the only alternative that has left, i.e., the return to national currency, which some “heretics” dare – against the banking interests and the common propaganda of destruction – to propose, which means, repeated measures of internal devaluation, i.e., the same disastrous recipe of austerity measures and cuts. An internal devaluation, which will concern, of course, only cuts in wages and pensions and not prices of food, fuel and energy, which will be controlled increasingly by several cartels, in the name of the competition and the free market.

Unfortunately, the words of the British politician Nigel Farage, in a speech in the European Parliament, appear to be verified creepily: “Poor Greece, trapped inside the economic prison of the euro. Poor Greece, trapped inside the modern day Völkerkerker for which it appears there is no way out...”. Soon, the nightmare will be common for all the European people, unless they react dynamically and massively and show that they don't want a Europe of banking and speculative interests, but a Europe of humanitarian values which bequeathed to the world. A Europe, which has a sacred duty to preserve and enhance these humanitarian values, not to sacrifice them on the altar of economic indexes.

08 September, 2012

Ο κύβος ερρίφθη από τον "αυτοκράτορα" Ντράγκι

του system failure

Η επίσημη διακήρυξη της ηγεμονίας της Ευρωπαϊκής τραπεζοκρατίας, με την σφραγίδα Ντράγκι, είναι γεγονός. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος, με την απεριόριστη αγορά κρατικών ομολόγων στην ευρωζώνη και οι τραπεζίτες της Φρανκφούρτης ετοιμάζονται για το μεγαλύτερο πάρτι τους. Όπως ήταν φυσικό, τα τραπεζοκρατούμενα ΜΜΕ, έσπευσαν - για άλλη μια φορά - να θριαμβολογήσουν.

Στην ουσία, η απόφαση σημαίνει ότι η Ευρώπη προχωράει σε μια εσπευσμένη, εκβιαστική ομοσπονδιοποίηση, με όρους που υπηρετούν αποκλειστικά τον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό. Η ΕΚΤ μετατρέπεται σε μια ανάλογη Ευρωπαϊκή Fed, που σημαίνει ότι θα έχει τον απόλυτο έλεγχο της ροής χρήματος σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης.

Η υποτιθέμενη Ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve ή εν συντομία Fed), είναι αυτή που ελέγχει πλήρως την νομισματική πολιτική της χώρας και την ροή χρήματος, αν και βρίσκεται υπό τον έλεγχο μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας από τους μεγαλύτερους δανειστές της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ είναι η ίδια η Fed, που κατέχει ένα σημαντικό μερίδιο του δημοσίου χρέους. Το χρέος της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς την Fed οφείλεται σε πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης, δηλαδή κατά κύριο λόγο, στο τύπωμα νέου χρήματος.

Κατ’αντιστοιχία, η ΕΚΤ μετατρέπεται σε μια ανάλογη Fed επί Ευρωπαϊκού εδάφους, καθώς, θα «εξυπηρετεί» τις προβληματικές οικονομίες που είναι αποκλεισμένες από τις αγορές ομολόγων, με το τύπωμα νέου χρήματος. Έτσι οι προβληματικές οικονομίες θα φορτώνονται με όλο και μεγαλύτερο χρέος το οποίο θα περνάει στα χέρια της ΕΚΤ, δηλαδή των μεγαλύτερων ιδιωτικών Ευρωπαϊκών τραπεζών που την ελέγχουν.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία, αφού και πριν, τα κράτη ήταν χρεωμένα στις τράπεζες μέσω του υπέρογκου δανεισμού τους από τις αγορές. Όμως στην περίπτωση αυτή υπάρχει μια σημαντική διαφορά που κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα: είναι οι ανελέητοι όροι που επιβάλει η ΕΚΤ προς τα κράτη που θέλουν να αγοράσουν χρήμα. Τα κράτη που είναι αποκλεισμένα από τις αγορές, εγκλωβίζονται τώρα μέσα στην νεοφιλελεύθερη οικονομική αυτοκρατορία της ευρωζώνης και θα αναγκάζονται κάθε φορά να ακολουθούν νέα σκληρά μέτρα λιτότητας προκειμένου η ΕΚΤ να αγοράζει τα ομόλογά τους.      

Τα ΜΜΕ, έσπευσαν επίσης, να παρουσιάσουν ως θετικό το γεγονός ότι η απόδοση των 10ετών Ισπανικών ομολόγων έπεσε κάτω από το 6%, καθώς  και των αντίστοιχων Ιταλικών (5,38%), τη στιγμή που η εντός μνημονίου Ιρλανδία δανείζεται με 5,85%. Αν ρίξουμε μια ματιά στο πρόσφατο παρελθόν, θα δούμε πλήθος περιπτώσεων όπου οι αγορές στην αρχή έκαναν πάρτι και μετά έκαναν βουτιά, παίζοντας με τις οικονομίες ολόκληρων κρατών και εξυπηρετώντας κερδοσκοπικά παιχνίδια. Δεδομένου ότι υπάρχουν κανάλια που συνδέουν τους οίκους αξιολόγησης, τις μεγαλύτερες τράπεζες και ορισμένα κερδοσκοπικά funds, οι αγορές μπορούν να λειτουργήσουν συντονισμένα προκειμένου να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα κερδοσκοπικά συμφέροντα, ή να εκβιάσουν προς την κατεύθυνση συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων.

Έτσι, θα πρέπει να αναμένουμε σχετικά σύντομα μια νέα επίθεση στα spreads της Ισπανίας και της Ιταλίας, η οποία θα αναγκάσει τις χώρες αυτές να στραφούν οριστικά στην ΕΚΤ ως αποκλειστική πηγή χρηματοδότησης, που σημαίνει ότι θα υιοθετήσουν νέα σκληρά μέτρα λιτότητας και περαιτέρω διάλυσης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων, όπως επιτάσσουν τα συμφέροντα των τραπεζικών και πολυεθνικών καρτέλ και όπως έγινε και θα συνεχίσει να γίνεται και στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, θα πρέπει να περιμένουμε σύντομα μια κλιμάκωση της συντονισμένης επίθεσης στην καρδιά της ευρωζώνης και στην ήδη προβληματική Γαλλία, έτσι ώστε να διασφαλιστούν οριστικά και ανεπιστρεπτί οι συνθήκες που απαιτεί το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Η πολιτική ένωση της Ευρώπης θα μεθοδευθεί βίαια, όχι όμως με βάση τις ανθρωπιστικές αξίες που η ίδια έχει κληροδοτήσει, και τις οποίες είναι έτοιμη να θυσιάσει στο βωμό των οικονομικών δεικτών, μόνο και μόνο για να διατηρήσει ένα αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο που εξυπηρετεί αποκλειστικά τραπεζικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα και εξοντώνει την πλειοψηφία των πολιτών.

Ως εκ τούτου, η απόφαση Ντράγκι σημαίνει επίσης, την επίσημη παράδοση των πολιτικών οργάνων της ΕΕ στους μηχανισμούς χρηματοπιστωτικού ελέγχου όπως η ΕΚΤ και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, EFSF. Είναι χαρακτηριστική η αμηχανία που προκάλεσε στις τάξεις της Γερμανικής πολιτικής σκηνής σε όλα τα επίπεδα, η οποία φάνηκε να βρίσκεται προ τετελεσμένων γεγονότων, παρόλο που είναι φανερό ότι και πριν, η πολιτική εξουσία ήταν ταγμένη στην εξυπηρέτηση των Γερμανικών, κυρίως, τραπεζικών συμφερόντων και αυτό φάνηκε βέβαια και στις δηλώσεις Σόϊμπλε, που φάνηκε να βλέπει με καλό μάτι την απόφαση.     

Ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, η απόφαση αυτή σημαίνει το οριστικό τέλος της μοναδικής εναλλακτικής λύσης που της είχε απομείνει, δηλαδή, της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, που τολμούν ορισμένοι «αιρετικοί» - ενάντια στα τραπεζικά συμφέροντα και την κυρίαρχη καταστροφολογική προπαγάνδα  -  να προτείνουν, που σημαίνει κατ’εξακολούθηση μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή, η ίδια καταστροφική συνταγή νέων μέτρων λιτότητας και περικοπών.  Εσωτερική υποτίμηση βέβαια, που θα ισχύει μόνο για τους μισθούς και τις συντάξεις και όχι για τις τιμές των τροφίμων, καυσίμων και ενέργειας, που θα ελέγχονται όλο και περισσότερο από τα διάφορα καρτέλ, εν ονόματι του ανταγωνισμού και της ελεύθερης αγοράς.

Δυστυχώς, τα λόγια του Βρετανού ευρωβουλευτή Nigel Farage, σε ομιλία του μέσα στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο φαίνεται να επαληθεύονται ανατριχιαστικά: «Καημένη Ελλάδα. Παγιδευμένη στην οικονομική φυλακή του ευρώ. Καημένη Ελλάδα. Παγιδευμένη σε μια σύγχρονη φυλακή των λαών από την οποία φαίνεται ότι δεν υπάρχει έξοδος…». Σύντομα, ο εφιάλτης θα γίνει κοινός για όλους τους λαούς της Ευρώπης, εκτός αν αντιδράσουν δυναμικά και μαζικά και δείξουν ότι δεν θέλουν την Ευρώπη των τραπεζικών και των κερδοσκοπικών συμφερόντων, αλλά την Ευρώπη των ανθρωπιστικών αξιών που η ίδια κληροδότησε σε όλο τον κόσμο. Την Ευρώπη, που έχει ιερό καθήκον να διαφυλάξει και να ενδυναμώσει αυτές τις ανθρωπιστικές αξίες και όχι να τις θυσιάσει στο βωμό των οικονομικών δεικτών.

06 September, 2012

Some basic big lies of the Greek crisis

by system failure

Some big lies-cliché used by various centers in Greece and abroad, are aiming to serve specific interests and disorientate public opinion. Among the most frequently used big lies are:

Big Lie No1: Exit from the euro currency. It is perhaps the most widely used lie from the bank-controlled centers in Greece and abroad since the beginning of the crisis. It is used extensively up to this moment as the top “argument” of intimidation. It is accompanied by highly catastrophic scenarios and seems that it had limited success in the recent Greek elections. It is directly connected to the threat of bankruptcy of the country and the threat of the domino-case across the eurozone. It is used professionally from the fully controlled media, with successive assurances from journalists, technocrats and government officials, that there is no matter of Greek exit from euro, among which are inserted every so often supposed “leaks” about potential exit, in order to keep the public opinion under a bullying uncertainty hostage, and also, to encourage speculative games, in which, many of these systemic parrots participate.

However, it seems that this so frequently used lie, is loosing power, as many – exhausted from the cruel austerity measures – individuals, are viewing the return to the domestic currency, and the benefits that this will possibly bring, as an opportunity and not as a disaster, as long as this return may come through a well organized plan.

Big Lie No2: The rich must pay. Numerous factors, from journalists to government officials in Greece and abroad, have used this lie, through various, similar phraseology, to calm the public anger, giving the impression that they have no intention to defend the interests of the big capital. As an example, we can recall the recent statements of Juncker and Merkel, which now sound clearly hypocritical, and they are essentially a definite deceit, since so far, only the small and middle incomes are paying the crisis, through repeated cuts in pensions and wages. It is essentially, an old-fashioned “publicrelationing” tactic for the appeasement of the masses.

At the same time, governments are supposedly looking for the big tax-fraudsters in Swiss banks, despite any evidence they may have in their hands (Falsiani case), but in the end, they are making simple calls to the tax-fraudsters, to return the money in each country enjoying favorable treatment as reward, while the banks continue to be fueled with liquidity at the expense of taxpayers.

Meanwhile, the government repeatedly announces new austerity measures with further cuts in pensions and wages, with gradual disappearance of the welfare state, and when these measures will be formally passed, the servants of the neoliberalism, will come out to state once again, that they realize that the majority is paying the price, and that is time for the rich to pay too. The same deceit again and again.  

Big Lie No3: Recapitalization of the banks. It is promoted extensively by the media and the economists of the “new economy” – under any capacity (specialists or non specialists - analysts on TV to finance ministers) – almost as a matter of life and death for the survival of economy. Although banks have received billions of bailout packages – even before the arrival of the global economic crisis in Greece, considering that the government under Karamanlis administration has given 28 billion euros to the banks for a start – the recapitalization of banks is always a major issue, preparing the public for a new round of bailout packages at the expense of taxpayers. 

Of course, according to the rules of the free market, no one dares to ask or to check where all these billions go to, how they are managed by the banks. The state only intervenes to save banks and not checking even the slightest term of their financing. Any government officials and systemic journalists, are playing very well their roles, by pointing the finger at bankers who do not care to provide loans from all this liquidity they receive to stimulate the real economy. Besides, Barack Obama did the same, when in the peak of the crisis, higher bank executives and golden boys, defiantly shared nearly 20 billions in bonuses from the bailout packages. Therefore, the freeze of loaning, is perhaps the only charge of the bank-occupied media to the banks, hiding their enormous responsibilities and their key role on the crisis.

While under the rules of classical capitalism, only the healthy and the properly functioning businesses survive, banks are excluded from these rules.  Those who survive, are the ones that have access to government funding, while also eliminate their competitors, become “Too Big to Fail”, keeping the entire national economy under hostage. The recent scandalous “sell” of the healthy part of the public Agrotiki bank to the private Piraeus bank is only an example.   

In fact, bank recapitalization means only one thing: higher government debt and deficit which the future generations will be called to pay.

Lie No4: Securing the deposits. It is directly connected to Lie No3 and used as the basic argument for the continuous feeding of banks with liquidity and guarantees. As the majority of people keep deposits in Greek banks, they accept the necessity of the bank recapitalization, in order to keep their deposits safe. However, this is a highly misleading argument that the media serve on permanent basis, since the key shareholders and golden boys of the banks who are managing freely the billions of the bailout packages, they only care to secure their personal excessive earnings and reserves of their banks in any case.    

In reality, no one can guarantee deposits, since in the case of a general panic and possible bank run, the bank declares bankruptcy while key shareholders have already secured their capitals at the European Central Bank or other Swiss banks. Deposits disappear and junior staff employees lose their jobs. Which means that, the “securing of jobs” as the basic argument provided by the governor of the Bank of Greece George Provopoulos, and the Minister of Finance Yannis Stournaras, in the case of “selling” Agrotiki to Piraeus bank, is another big lie.

But it seems that, the big lies that the various centers provide daily to control public opinion, begin to loose their power, as the reality experienced by the citizens under the unbearable austerity measures, is more powerful and painful.

04 September, 2012

Απολυταρχικές πολιτικές στην εποχή του καπιταλισμού-καζίνο

Η κουλτούρα της αγριότητας του νεοφιλελευθερισμού

του Henry Giroux

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εισέλθει σε μια νέα ιστορική εποχή που χαρακτηρίζεται από μια αυξανόμενη από-επένδυση στο κοινωνικό κράτος, στα δημόσια αγαθά και στην αστική ηθική. Ζητήματα πολιτικής, ισχύος, ιδεολογίας, διακυβέρνησης, οικονομίας και πολιτικών αποφάσεων, περνάνε, χωρίς μεταμέλεια,  σε μια φάση συστηματικής από-επένδυσης από ινστιτούτα και πολιτικές που επεκτείνουν την διάλυση αυτών των δημοσίων σφαιρών που παραδοσιακά παρείχαν τις ελάχιστες προϋποθέσεις για κοινωνική δικαιοσύνη, διαφορετική γνώμη και δημοκρατική έκφραση.       

Ο νεοφιλελευθερισμός, ή αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε καπιταλισμό-καζίνο,  έχει γίνει κάτι το φυσιολογικό. Αμετανόητος στην αξίωσή του για οικονομική ισχύ, αυτορρύθμιση, και επιβίωση ως ισχυρότερο σύστημα αξιών, ο νεοφιλελευθερισμός όχι μόνο υποσκάπτει την κουλτούρα που διαμορφώνει πολίτες με κριτική σκέψη και τις δημόσιες σφαίρες που θρέφουν αυτούς τους πολίτες, αλλά διευκολύνει επίσης τις προϋποθέσεις για έναν φουσκωμένο αμυντικό προϋπολογισμό, για το φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, και την ανάδυση της «οικονομίας ως μια ποινικοποιημένη βιομηχανία απατεώνων».  

Είναι σαφές ότι ένας αναδυόμενος αυταρχισμός στοιχειώνει μια πληγωμένη δημοκρατία που τώρα μετασχηματίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις εταιρίες. Το χρήμα κυριαρχεί έναντι της πολιτικής, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει, οι αστικές περιοχές μετατρέπονται σε ένοπλα στρατόπεδα, ο μιλιταρισμός διεισδύει σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής και οι ατομικές ελευθερίες τεμαχίζονται. Η φιλοσοφία του ανταγωνισμού του νεοφιλελευθερισμού κυριαρχεί τώρα σε πολιτικές που καθορίζουν δημόσιες σφαίρες, όπως σχολεία, απογυμνώνοντάς τες από κάθε πολιτικό και δημοκρατικό σχεδιασμό και παραδίδοντάς τες στη λογική της αγοράς. Δυστυχώς, δεν είναι η δημοκρατία, αλλά ο αυταρχισμός που παραμένει σε τροχιά ανόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς προχωράμε περισσότερο στον 21ο αιώνα.

Οι Αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2012 υπάρχουν σε μια κρίσιμη στιγμή σε αυτή τη μεταμόρφωση μακριά από την δημοκρατία, μια στιγμή κατά την οποία οι κυρίαρχες πολιτιστικές και πολιτικές σφαίρες και δυνάμεις – συμπεριλαμβανομένης και της ρητορικής που χρησιμοποιείται από τους υποψηφίους των εκλογών – εμφανίζονται κορεσμένες, με πολεμικούς πανηγυρισμούς και κοινωνικό Δαρβινισμό. Ως εκ τούτου, η πιθανότητα μιας ακόμη πιο αυταρχικής και ηθικά δυσλειτουργικής ηγεσίας στον Λευκό Οίκο το 2013, έχει σίγουρα τραβήξει την προσοχή ορισμένων φιλελεύθερων και άλλων προοδευτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αμερικανική πολιτική γενικότερα και οι εκλογές του 2012 ειδικότερα, αποτελούν μια πρόκληση για τους προοδευτικούς, οι φωνές των οποίων κατά τα τελευταία χρόνια αποκλείονται όλο και πιο πολύ, τόσο από τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσο και από τους διαδρόμους της πολιτικής εξουσίας. Αντίθετα, τα ΜΜΕ έχουν προβάλει την αποκαλυπτική άποψη των φονταμενταλιστών πολεμιστών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, οι οποίοι εμφανίζονται αμετακίνητοι στο να μεταφράζουν θέματα τα οποία στο παρελθόν θεωρούνταν ως μη-θρησκευτικά – όπως ό σεξουαλικός προσανατολισμός, η εκπαίδευση, η ταυτότητα και η συμμετοχή στη δημόσια ζωή – σε μια γλώσσα μιας θρησκευτικής αναβίωσης και μαχητικής σταυροφορίας ενάντια στο κακό.

Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ο ισχυρισμός του υποψήφιου για την αντιπροεδρία Ρεπουμπλικάνου Paul Ryan, ότι ο αγώνας για το μέλλον είναι μια «μάχη του ατομικισμού έναντι της συλλογικότητας», κάνοντας νεύμα στον Μακαρθισμό και στην ψυχροπολεμική ρητορική της δεκαετίας του 50. Ή ο ισχυρισμός του Rick Santorum ότι «ο πρόεδρος Ομπάμα έχει αγκιστρώσει την Αμερική στο ‘ναρκωτικό της κυβερνητικής εξάρτησης’», προωθώντας την άποψη ότι η κυβέρνηση δεν έχει την ευθύνη να παρέχει δίχτυ ασφαλείας για τους φτωχούς, τα άτομα με αναπηρία, τους ασθενείς και τους ηλικιωμένους. Υπάρχει κάτι περισσότερο εδώ  από μια απλή έκδοση κοινωνικού Δαρβινισμού, με την ακραία βάναυση ηθική του τύπου «ανταμείψτε τους πλούσιους, τιμωρήστε τους φτωχούς, [και] αφήστε τον καθένα να φροντίσει για τον εαυτό του», υπάρχει επίσης μια ευρείας κλίμακας επίθεση στο κοινωνικό συμβόλαιο, στο κράτος πρόνοιας, στην οικονομική ισότητα και σε ότι έχει απομείνει ζωντανό από την ηθική και κοινωνική ευθύνη.

Η υιοθέτηση, από τους Romney-Ryan, της ωδής της Ayn Rand στον ατομικισμό και το προσωπικό συμφέρον, έχει μεγάλη σημασία, γιατί δίνει μια γεύση μιας αδίστακτης μορφής ακραίου καπιταλισμού, στην οποία οι φτωχοί θεωρούνται «επαίτες», αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση και  ξεδιαλέγονται για να τιμωρούνται. Αλλά αυτή η θεοκρατική οικονομική φονταμενταλιστική ιδεολογία κάνει και άλλα πράγματα. Καταστρέφει οποιαδήποτε βιώσιμη έννοια της πολιτικής αρετής, στην οποία, το κοινωνικό συμβόλαιο και το κοινό καλό, παρέχουν τη βάση για την δημιουργία ουσιαστικών κοινωνικών δεσμών και την καλλιέργεια ενός αισθήματος κοινωνικής και αστικής ευθύνης στους πολίτες. Η ιδέα της δημόσιας υπηρεσίας αντιμετωπίζεται με απαξίωση, όπως και το έργο ατόμων, κοινωνικών ομάδων και ιδρυμάτων που ωφελούν σε μεγάλο βαθμό τους πολίτες.

Όπως επισημαίνουν οι George Lakoff και Glenn W. Smith, o καπιταλισμός-καζίνο δημιουργεί μια κουλτούρα σκληρότητας: «οι τρομακτικές του επιπτώσεις στα άτομα – θάνατος, ασθένεια, αρρώστια, ταλαιπωρία, μεγαλύτερη φτώχια και απώλεια ευκαιριών, παραγωγικής ζωής και χρημάτων». Αλλά έχει και άλλες συνέπειες καθώς συνθλίβει οποιαδήποτε βιώσιμη έννοια του κοινού καλού και της δημόσιας ζωής καταστρέφοντας «τους δεσμούς που μας κρατούν ενωμένους».

Στον καπιταλισμό-καζίνο, οι χώροι, τα όργανα και οι αξίες που συνιστούν τη δημόσια σφαίρα, παραδίδονται τώρα σε ισχυρές χρηματοοικονομικές δυνάμεις και αντιμετωπίζονται απλά ως ακόμα μία αγορά προς εμπορευματοποίηση, ιδιωτικοποίηση και παράδοση στις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Με επικεφαλείς θρησκευόμενους και καθοδηγούμενους από την αγορά ζηλωτές, η πολιτική γίνεται μια επέκταση του πολέμου. Η απληστία και το προσωπικό συμφέρον πλεονεκτούν έναντι οποιασδήποτε ανησυχίας για την ευημερία του συνόλου. Το λογικό παραγκωνίζεται από συναισθήματα που προέρχονται από μια απολυταρχική βεβαιότητα και μια μιλιταριστική επιθετικότητα και ο σκεπτικισμός και η διαφωνία θεωρούνται έργο του Σατανά.

Αν ο αγώνας για την Ρεπουμπλικανική υποψηφιότητα του 2012 αποτελεί ένδειξη, τότε ο πολιτικός διάλογος στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει απλώς μετατοπιστεί προς τα δεξιά, αλλά έχει εισάγει ολοκληρωτικές αξίες και ιδανικά στον βασικό κορμό της δημόσιας ζωής. Ο θρησκευτικός φανατισμός, η καταναλωτική κουλτούρα και το κράτος πολέμου συνδυάζονται με τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές δυνάμεις ώστε να ενθαρρύνουν την ιδιωτικοποίηση, τις φορολογικές ελαφρύνσεις των μεγάλων εταιριών, την αυξανόμενη ανισότητα εισοδήματος και πλούτου, και την περαιτέρω συγχώνευση των χρηματοοικονομικών και στρατιωτικών σφαιρών με τρόπους που ελαττώνουν την εξουσία και την ισχύ της δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Τα νεοφιλελεύθερα συμφέροντα στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης των αγορών από κοινωνικούς περιορισμούς, τροφοδότησης της ανταγωνιστικότητας, καταστροφής των εκπαιδευτικών συστημάτων, και χαλάρωσης κάθε αισθήματος κοινωνικής ευθύνης, οδηγούν σταδιακά τους πολίτες σε έναν εναγκαλισμό με τον κοινωνικό Δαρβινισμό, την κρατική τρομοκρατία και την νοοτροπία του πολέμου – αν μη τι άλλο καταστρέφοντας τους κοινωνικούς δεσμούς, αποκτηνώνοντας το διαφορετικό, και στρέφοντας τα άτομα ενάντια στις κοινότητες που κατοικούν.   

Τώρα οι πειρασμοί του ολοκληρωτισμού διαποτίζουν τα ΜΜΕ και μεγεθύνουν την κουλτούρα της γλώσσας της λιτότητας ως πολιτικής και οικονομικής ορθοδοξίας. Αυτό που βλέπουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η εξομάλυνση μιας πολιτικής που εξοντώνει όχι μόνο το κράτος πρόνοιας και την αλήθεια, αλλά και όλους αυτούς που φέρουν τις αμαρτίες του Διαφωτισμού – δηλαδή, αυτούς που αρνούνται μια ζωή απαλλαγμένη από αμφιβολίες. Η λογική και η ελευθερία έχουν γίνει εχθροί και στόχος όχι μόνο για χλευασμό, αλλά και για καταστροφή. Και αυτός είναι ένας πόλεμος του οποίου οι ολοκληρωτικές τάσεις είναι εμφανείς στην επίθεση κατά της επιστήμης, των μεταναστών, των γυναικών, των ηλικιωμένων, των φτωχών, των έγχρωμων και της νεολαίας.   

Αυτό που συχνά περνάει απαρατήρητο, ιδιαίτερα λόγω της επικέντρωσης των ΜΜΕ στην εμπρηστική ρητορική, είναι ότι αυτοί που κυριαρχούν στην πολιτική και την χάραξη πολιτικής, είτε Δημοκρατικοί είτε Ρεπουμπλικάνοι, το πετυχαίνουν κυρίως λόγω του δυσανάλογου ελέγχου που ασκούν στο εισόδημα και στον πλούτο της χώρας. Όλο και περισσότερο, φαίνεται ότι αυτή η πολιτική ελίτ επιλέγει να ενεργεί με τρόπους που διατηρούν την κυριαρχία της μέσω μιας συστημικής αναπαραγωγής μιας άδικης κοινωνικής ιεραρχίας. Με άλλα λόγια, η δύναμη του μεγάλου κεφαλαίου και των εταιριών κυριαρχεί, ενώ η πολιτική μέσω εκλογών είναι στημένη. Η μυστικότητα του εκλογικού θαλάμου γίνεται η απώτερη έκφραση της δημοκρατίας, υποβαθμίζοντας την πολιτική σε μια εξατομικευμένη αγορά – μια χονδροειδής μορφή οικονομικής δράσης.     

Κάθε μορφή πολιτικής που θέλει να επενδύσει σε μια τέτοια τελετουργική φαντασμαγορία, απλά συνεισφέρει στην παρούσα δυσλειτουργική φύση της κοινωνικής μας ιεραρχίας, ενώ παράλληλα ενισχύει μια βαθιά αποτυχία της πολιτικής φαντασίας. Το θέμα δεν πρέπει πλέον να είναι πώς να λειτουργήσουμε μέσα στο ισχύον εκλογικό σύστημα, αλλά πώς να το διαλύσουμε και να δομήσουμε ένα νέο πολιτικό τοπίο ικανό να αξιώσει την ισότητα, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία για όλους του κατοίκους του.

Το κάλεσμα στην ελπίδα που ενέπνεε κάποτε ο Ομπάμα, έχει εκφυλιστεί σε μια συνεχή απόκλιση από την ευθύνη. Η κυβέρνηση Ομπάμα έχει εργαστεί για να επεκτείνει τις πολιτικές της κυβέρνησης Μπους νομιμοποιώντας μια σειρά ξένων και εγχώριων πολιτικών που τεμάχισαν τις πολιτικές ελευθερίες, επέκτειναν το μόνιμο κράτος πολέμου και ενίσχυσαν την εγχώρια επέκταση του κράτους επιτήρησης και τιμωρίας. Και αν ο Romney και οι ιδεολογικές του ομάδες θεωρούνται τώρα ως η πιο εξτρεμιστική παράταξη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος που διεκδικεί την εξουσία, οι υπάρχουσες ολοκληρωτικές και αντιδημοκρατικές τάσεις που είναι σε ισχύ στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν επικίνδυνα.   

Ένας κατάλογος από καταδικαστικά στοιχεία αποκαλύπτει το βάθος και το εύρος του πολέμου που διεξάγεται εναντίον του κοινωνικού κράτους, και κυρίως εναντίον των νέων ανθρώπων. Πέραν του ότι αποκαλύπτει την ηθική εξαχρείωση ενός έθνους που αποτυγχάνει να προστατεύσει την νεολαία του, ένας τέτοιος πόλεμος δεν μιλάει για τίποτα λιγότερο από έναν διεστραμμένο θάνατο-επιθυμία, μια ελάχιστα καλυπτόμενη επιθυμία για αυτό-αφανισμό – καθώς η εκούσια καταστροφή μιας ολόκληρης γενιάς όχι μόνο μετατρέπει την Αμερικανική πολιτική σε παθολογία, αλλά σηματοδοτεί με βεβαιότητα την προαναγγελία θανάτου για το μέλλον της Αμερικής. Πόσο ακόμα πρέπει να περιμένει ο Αμερικανικός λαός για να τελειώσει ο εφιάλτης;

Είναι σημαντική η επίγνωση των υλικών και πολιτισμικών στοιχείων που παρήγαγαν αυτές τις βαθειά αντιδημοκρατικές συνθήκες, ωστόσο, απλά δεν είναι αρκετή. Εδώ η συλλογική αντίδραση πρέπει να περιλαμβάνει την άρνηση να ενταχθεί στον υπάρχον πολιτικό διάλογο του συμβιβασμού και του βολέματος – να σκεφτεί πολύ πιο πέρα από τον διάλογο των εύκολων παραχωρήσεων και να διεξάγει αγώνες στα αλληλεπιδρώντα πεδία της δημόσιας βασικής εκπαίδευσης, παιδείας και ισχύος. Η απόρριψη των παραδοσιακών μορφών πολιτικής κινητοποίησης πρέπει να συνοδεύεται από ένα νέο πολιτικό λόγο, τέτοιο που να αποκαλύπτει τις κρυμμένες πρακτικές τις νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, παράλληλα με την ανάπτυξη καλά σχεδιασμένων μοντέλων για κριτική σκέψη και καινούργιες μορφές πνευματικής και κοινωνικής δέσμευσης.

Ωστόσο, η παρούσα ιστορική στιγμή, φαίνεται ότι αδυνατεί πλήρως να δημιουργήσει ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα, ικανό να αντιμετωπίσει την ολοκληρωτική φύση και το κοινωνικό κόστος ενός θρησκευτικού και πολιτικού φονταμενταλισμού, που συγχωνεύεται με έναν ακραίο φονταμενταλισμό της αγοράς. Στην περίπτωση αυτή, ενός φονταμενταλισμού, στον οποίο η ιδέα της ελευθερίας περιορίζεται στις προσωπικές οικονομικές απολαβές και στον ασταμάτητο καταναλωτισμό. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι προοδευτικοί θα πρέπει να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους για συνεργασία με το κίνημα Occupy και με άλλα κοινωνικά κινήματα, ώστε να αναπτύξουν μια νέα γλώσσα ριζικής μεταρρύθμισης και να δημιουργήσουν νέες δημόσιες σφαίρες που θα καταστήσουν δυνατούς τους τρόπους κριτικής σκέψης και θα δεσμεύσουν εκείνους του οργανισμούς που αποτελούν τα βασικά θεμέλια μιας πραγματικά συμμετοχικής και ριζοσπαστικής δημοκρατίας.

Ένα τέτοιο σχέδιο πρέπει να λειτουργήσει αναπτύσσοντας δυναμικά εκπαιδευτικά προγράμματα, μέσα μαζικής επικοινωνίας, και κοινότητες που θα προωθούν μια κουλτούρα απελευθέρωσης, δημοσίου διαλόγου και σημαντικών ανταλλαγών, σε μια ευρεία ποικιλία πολιτισμικών και θεσμικών χώρων. Τελικά, θα πρέπει να επικεντρωθεί στον τελικό στόχο της παραγωγής αυτών των διαμορφωτικών πολιτισμικών στοιχείων και δημοσίων σφαιρών που είναι οι προϋποθέσεις για πολιτική δέσμευση και ζωτικής σημασίας για την ενεργοποίηση δημοκρατικών κινημάτων για κοινωνική αλλαγή – κινήματα που θα είναι διατεθειμένα να σκεφθούν πέρα από τα όρια ενός βάρβαρου παγκόσμιου καπιταλισμού.

Η παιδαγωγική, υπό αυτή την έννοια, γίνεται το επίκεντρο κάθε ουσιαστικής αντίληψης της πολιτικής και πρέπει να θεωρηθεί ως ένα κρίσιμο στοιχείο οργανωμένης αντίστασης και συλλογικών αγώνων. Τα βαθιά οπισθοδρομικά στοιχεία του νεοφιλελευθερισμού, αποτελούν τόσο μια παιδαγωγική πρακτική όσο και μια νομιμοποιημένη λειτουργία, για μια βαθιά καταπιεστική κοινωνική ιεραρχία. Οι παιδαγωγικές σχέσεις που κάνουν αφανείς τις σχέσεις ισχύος του καπιταλισμού-καζίνο, πρέπει να αποκαλυφθούν και να αμφισβητηθούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, η πολιτική μεταμορφώνει παρά γίνεται ανεκτική και στοχεύει στην κατάργηση ενός καπιταλιστικού συστήματος, που χαρακτηρίζεται από μαζικές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες. Μια πολιτική που αποκαλύπτει την σκληρή πραγματικότητα που επιβάλλεται από τον καπιταλισμό-καζίνο, πρέπει επίσης να εργαστεί στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας κοινωνίας στην οποία τα ζητήματα δικαιοσύνης, ισότητας και ελευθερίας, νοούνται ως ζωτικής σημασίας θεμέλια μιας ουσιαστικής δημοκρατίας.   

Οι προοδευτικοί, αντί να επενδύσουν στην εκλογική πολιτική, θα ήταν πιο χρήσιμο να διαμορφώσουν συνθήκες οι οποίες κάνουν δυνατή μια πραγματική δημοκρατία.  Όπως πρότεινε η Angela Davis, αυτό σημαίνει συμμετοχή «στις δύσκολες διαδικασίες δημιουργίας συμμαχιών, με την διαπραγμάτευση της αποδοχής, βάσει της οποίας, κοινότητες και ζητήματα αναπόφευκτα πασχίζουν [και καταλήγουν] μαζί σε μια ενότητα που δεν είναι απλοϊκή και καταπιεστική, αλλά σύνθετη και απελευθερωτική, αναγνωρίζοντας - με τα λόγια της June Jordan – ότι ‘εμείς είμαστε αυτοί που περιμέναμε να έρθουν.’». Η ανάπτυξη ενός κοινωνικού κινήματος ευρείας βάσης, σημαίνει, εξεύρεση κοινού εδάφους πάνω στο οποίο, η αναμέτρηση με διαφορετικές μορφές καταπίεσης, εκμετάλλευσης και αποκλεισμού, μπορεί να γίνει μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για την δημιουργία μιας ριζοσπαστικής δημοκρατίας.

Εν μέρει, αυτό σημαίνει ανάκτηση ενός λόγου δεοντολογίας και ηθικής, επεξεργασία ενός νέου μοντέλου δημοκρατικής πολιτικής και ανάπτυξη νέων αναλυτικών εννοιών για την κατανόηση και αφομοίωση της έννοιας του κοινωνικού. Ένας δρόμος για την ανάπτυξη μιας κριτικής και μεταμορφωτικής πολιτικής, θα μπορούσε να πάρει ερέθισμα από τους νέους διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο, και να αναπτύξει νέους τρόπους, για να αναμετρηθεί με τις κορπορατικές αξίες που διαμορφώνουν την Αμερικανική και, όλο και πιο πολύ, την παγκόσμια πολιτική. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, να παρέχει εναλλακτικές αξίες που θα αναμετρηθούν με τις ιδεολογίες της αγοράς που ταυτίζουν την ελευθερία με τον ριζοσπαστικό ατομικισμό, το προσωπικό συμφέρον, τον υπέρμετρο ανταγωνισμό, την ιδιωτικοποίηση και την απορρύθμιση, ενώ υπονομεύουν τους δημοκρατικούς και κοινωνικούς δεσμούς, το κοινό καλό και το κράτος πρόνοιας.

Τέτοιες δράσεις μπορούν να κατευθυνθούν με την επιστράτευση νέων ανθρώπων, δασκάλων, ακτιβιστών, θρησκευτικών ηγετών και άλλων πολιτών, ώστε να γίνουν οι διανοούμενοι, που θα είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τα προσόντα και τις γνώσεις τους, ώστε να ξεσκεπάσουν τον τρόπο που λειτουργεί η ισχύς, και να καταπιαστούν με σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Φυσικά, το Αμερικανικό κοινό πρέπει να κάνει περισσότερα πράγματα από το να μιλάει. Θα πρέπει, επίσης, να φέρει σε επαφή τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, τους εργαζόμενους και όσους άλλους ενδιαφέρονται για πραγματική δημοκρατία, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό κίνημα – ένα καλά οργανωμένο κίνημα, ικανό να αλλάξει τις σχέσεις ισχύος και τις τεράστιες οικονομικές ανισότητες, που δημιούργησαν τις συνθήκες για συμβολική και συστημική βία στην Αμερικανική κοινωνία.  

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων, δείχνει, ότι οι προοδευτικοί πρέπει σταθερά να αναλάβουν τον ρόλο των εκπαιδευτικών ακτιβιστών. Μια επιλογή θα ήταν, να δημιουργήσουν μικρο-σφαίρες δημόσιας εκπαίδευσης που θα εξελιχθούν σε τρόπους κρίσιμης σημασίας εκμάθησης και σε πολιτικούς οργανισμούς και ως εκ τούτου, να δώσουν τη δυνατότητα σε νέους ανθρώπους και άλλους, να μάθουν πώς να κυβερνούν παρά πώς να τους κυβερνάνε. Αυτό θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσω ενός δικτύου ελεύθερων εκπαιδευτικών χώρων, ανεπτυγμένων ανάμεσα σε διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες και δημόσια σχολεία, καθώς και σε κοσμικές και θρησκευτικές οργανώσεις που συνδέονται με ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αυτοί οι νέοι εκπαιδευτικοί χώροι, επικεντρωμένοι στην καλλιέργεια διαλόγου και δράσης στον χώρο του δημοσίου συμφέροντος, μπορούν να στραφούν σε παλαιότερα μοντέλα, σε ιδρύματα που αναπτύχθηκαν από τους σοσιαλιστές, τα εργατικά συνδικάτα και τους ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων, στις αρχές του 20ου αιώνα και αργότερα, στις δεκαετίες του 50 και του 60.

Τέτοιες σχολές αντιπροσώπευαν αντιπολιτευτικές δημόσιες σφαίρες μέσω των οποίων λειτούργησαν δημοκρατικές δημόσιες σφαίρες με την καλύτερη εκπαιδευτική έννοια, και κυμαίνονταν μεταξύ των πρώτων δικτύων των Κυριακάτικων ριζοσπαστικών σχολών, και του μετέπειτα Εργατικού Κολεγίου του Brookwood και την Λαϊκή Σχολή Highlander στο Tennessee. O Stanley Aronowitz, σωστά επιμένει, ότι το παρόν «σύστημα επιβιώνει λόγω έλλειψης ριζοσπαστικής φαντασίας, απουσίας μιας βιώσιμης πολιτικής αντιπολίτευσης με ρίζες στον γενικό πληθυσμό, και την συμμόρφωση των διανοουμένων, οι οποίοι, σε μεγάλο βαθμό, έχουν υποταχθεί από τον ασφαλή αγκυροβολισμό τους στην ακαδημία, τις λιγότερο ασφαλείς θέσεις εργασίας στο ιδιωτικό τομέα και τα κεντρώα και κεντροαριστερά μέσα ενημέρωσης.»      

Σε μια εποχή όπου η κριτική σκέψη έχει ισοπεδωθεί, καθίσταται επιτακτική ανάγκη να αναπτυχθεί ένας διάλογος κριτικής και δυνατότητας – ένας διάλογος που αναγνωρίζει ότι χωρίς ενημερωμένους πολίτες, συλλογικό αγώνα και δυναμικά κοινωνικά κινήματα, η ελπίδα για ένα βιώσιμο δημοκρατικό μέλλον θα ξεφύγει από την σφαίρα του εφικτού.

Δημοσιεύτηκε στο Counterpunch στις 27 Αυγ. 2012