Your browser does not support the HTML5 canvas tag.
Εγχειρίδιο χειρισμού κρίσεων λόγω πολιτικών ΔΝΤ από τη CIA! / Already confirmed: Civil liberties under attack! / Greece's creditors gone completely insane! / How the global financial mafia sucked Greece's blood / ECB's economic hitmen / Η Μέρκελ επιβεβαιώνει τα σχέδια των γραφειοφασιστών! /Greece: the low-noise collapse of an entire country/ How the neoliberal establishment tricked the masses again, this time in France / Ενώ η Γερμανία προετοιμάζεται για τα χειρότερα, η Ελλάδα επιμένει στο ευρώ! / Ένας παγκόσμιος "proxy" πόλεμος κατά της ελευθερίας έχει ξεκινήσει! / In reality, McCarthyism never ended in America / Ο επικεφαλής του "σκιώδους συμβουλίου" της ΕΚΤ επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη είναι μια χρηματοπιστωτική δικτατορία! /With a rising Jeremy Corbyn and a declining Angela Merkel, Brexit has been upgraded to play a much more critical role / Δημοψήφισμα για Grexit: η τελευταία ευκαιρία να σωθεί η Ελλάδα και η τιμή της Αριστεράς / Populism as the new cliche of the elites to stigmatize anyone not aligned with the establishment / Δεν γίνεται έτσι "σύντροφοι" ... / Panama Papers: When mainstream information wears the anti-establishment mask / The Secret Bank Bailout / The head of the ECB “shadow council” confirms that eurozone is a financial dictatorship! / A documentary by Paul Mason about the financial coup in Greece / The ruthless neo-colonialists of 21st century / First cracks to the establishment by the American people / Clinton emails - The race of the Western neo-colonialist vultures over the Libyan corpse / Επιχείρηση Panama Papers: Το κατεστημένο θέλει το μονοπώλιο και στις διαρροές; / Operation "looting of Greece" reaches final stage / Varoufakis describes how Merkel sacrificed Greece to save the Franco-German banks / France officialy enters the neo-Feudal era! / The US establishment just gave its greatest performance so far ... / A significant revelation by WikiLeaks that the media almost ignored / It's official: the US is funding Middle-East jihadists! / Οι αδίστακτοι νεο-αποικιοκράτες του 21ου αιώνα / How to handle political unrest caused by IMF policies! / Πώς το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο ξεγέλασε τις μάζες, αυτή τη φορά στη Γαλλία / Οι Γάλλοι νεοαποικιοκράτες επιστρέφουν στην Ελλάδα υπό 'ιδανικές' συνθήκες

30 June, 2015

Greece makes new proposal

Greece’s government has asked for a two-year bailout program from the European Stability Mechanism, according to a statement from the office of Prime Minister Alexis Tsipras.

The request is to cover all of the country’s financial needs for the next two years, along with a debt restructuring plan, the Greek government said in the statment.

The government will continue negotiations seeking a “viable agreement” within the euro zone, it said.


Λαπαβίτσας: Η αντίδραση των δανειστών-Τρόικας εσωτερικού είναι λυσσαλέα

Από τώρα μέχρι την Κυριακή θα μεσολαβήσει ένας αιώνας. Οι εξελίξεις είναι ταχύτατες, πρέπει να τις περιμένουμε σε καθημερινή βάση. Η αντίδραση των δανειστών είναι λυσσαλέα. Η αντίδραση και της Τρόικας του εσωτερικού είναι λυσσαλέα. Έχουν λυσσάξει τα κανάλια, έχουν λυσσάξει τα μέσα κ.ο.κ.”

Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι γι αυτό. Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Πιστεύω ότι αν εμείς βγούμε δυναμικά μπροστά και εξηγήσουμε τις καταστάσεις στον κόσμο, το ΟΧΙ θα πάρει την πλειοψηφία και, μετά, θα δούμε τι πορεία μπορούμε να ακολουθήσουμε.”

Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Το δίλημμα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, αλλά και κανένας μονόδρομος δεν υπάρχει για τον λαό μας να διαλέξει τι θα κάνει, μετά το ΟΧΙ.”

Europe’s attack on Greek Democracy

by Joseph Stiglitz

The rising crescendo of bickering and acrimony within Europe might seem to outsiders to be the inevitable result of the bitter endgame playing out between Greece and its creditors. In fact, European leaders are finally beginning to reveal the true nature of the ongoing debt dispute, and the answer is not pleasant: it is about power and democracy much more than money and economics.

Of course, the economics behind the program that the “troika” (the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund) foisted on Greece five years ago has been abysmal, resulting in a 25% decline in the country’s GDP. I can think of no depression, ever, that has been so deliberate and had such catastrophic consequences: Greece’s rate of youth unemployment, for example, now exceeds 60%.

It is startling that the troika has refused to accept responsibility for any of this or admit how bad its forecasts and models have been. But what is even more surprising is that Europe’s leaders have not even learned. The troika is still demanding that Greece achieve a primary budget surplus (excluding interest payments) of 3.5% of GDP by 2018.

Economists around the world have condemned that target as punitive, because aiming for it will inevitably result in a deeper downturn. Indeed, even if Greece’s debt is restructured beyond anything imaginable, the country will remain in depression if voters there commit to the troika’s target in the snap referendum to be held this weekend.

In terms of transforming a large primary deficit into a surplus, few countries have accomplished anything like what the Greeks have achieved in the last five years. And, though the cost in terms of human suffering has been extremely high, the Greek government’s recent proposals went a long way toward meeting its creditors’ demands.

We should be clear: almost none of the huge amount of money loaned to Greece has actually gone there. It has gone to pay out private-sector creditors – including German and French banks. Greece has gotten but a pittance, but it has paid a high price to preserve these countries’ banking systems. The IMF and the other “official” creditors do not need the money that is being demanded. Under a business-as-usual scenario, the money received would most likely just be lent out again to Greece.

But, again, it’s not about the money. It’s about using “deadlines” to force Greece to knuckle under, and to accept the unacceptable – not only austerity measures, but other regressive and punitive policies.

But why would Europe do this? Why are European Union leaders resisting the referendum and refusing even to extend by a few days the June 30 deadline for Greece’s next payment to the IMF? Isn’t Europe all about democracy?

In January, Greece’s citizens voted for a government committed to ending austerity. If the government were simply fulfilling its campaign promises, it would already have rejected the proposal. But it wanted to give Greeks a chance to weigh in on this issue, so critical for their country’s future wellbeing.

That concern for popular legitimacy is incompatible with the politics of the eurozone, which was never a very democratic project. Most of its members’ governments did not seek their people’s approval to turn over their monetary sovereignty to the ECB. When Sweden’s did, Swedes said no. They understood that unemployment would rise if the country’s monetary policy were set by a central bank that focused single-mindedly on inflation (and also that there would be insufficient attention to financial stability). The economy would suffer, because the economic model underlying the eurozone was predicated on power relationships that disadvantaged workers.

And, sure enough, what we are seeing now, 16 years after the eurozone institutionalized those relationships, is the antithesis of democracy: Many European leaders want to see the end of Prime Minister Alexis Tsipras’s leftist government. After all, it is extremely inconvenient to have in Greece a government that is so opposed to the types of policies that have done so much to increase inequality in so many advanced countries, and that is so committed to curbing the unbridled power of wealth. They seem to believe that they can eventually bring down the Greek government by bullying it into accepting an agreement that contravenes its mandate.

It is hard to advise Greeks how to vote on July 5. Neither alternative – approval or rejection of the troika’s terms – will be easy, and both carry huge risks. A yes vote would mean depression almost without end. Perhaps a depleted country – one that has sold off all of its assets, and whose bright young people have emigrated – might finally get debt forgiveness; perhaps, having shriveled into a middle-income economy, Greece might finally be able to get assistance from the World Bank. All of this might happen in the next decade, or perhaps in the decade after that.

By contrast, a no vote would at least open the possibility that Greece, with its strong democratic tradition, might grasp its destiny in its own hands. Greeks might gain the opportunity to shape a future that, though perhaps not as prosperous as the past, is far more hopeful than the unconscionable torture of the present.

I know how I would vote.


Varoufakis: We will consider an injunction at the European Court of Justice

News from the Greek battlefield

Greece may take EU institutions to court to the country from leaving the eurozone.

On Tuesday the Greek bailout expires and it is facing a possible default that could lead to an exit from the euro area.

We are taking advice and will certainly consider an injunction at the European Court of Justice. The EU treaties make no provision for a euro exit and we refuse to accept it. Our membership is not negotiable,” Greek Finance Minister Yanis Varoufakis told The Telegraph on Monday.


Το σχέδιο ανατροπής Τσίπρα και υποταγής της χώρας

Κωδικός πραξικοπήματος: 'Ρίξτε τον Τσίπρα πάση θυσία'

Κατερίνα Ακριβοπούλου

Τα αποκαλύψαμε την πρώτη ημέρα που βγήκε στον αέρα το, στις 19 Μαϊου και δυστυχώς επιβεβαιωνόμαστε. Τα σχέδια του Μαύρου Μετώπου για την ανατροπή της κυβέρνησης, υλοποιούνται αυτές τις μέρες με τον πλέον απεχθή και ξεδιάντροπο τρόπο…

Στις 19 Μαϊου το, υπό τον τίτλο "Plan B: Ρίξτε τον Τσίπρα πάση θυσία", επισήμανε, μεταξύ άλλων :

"Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, στην πρώτη μετά τις εκλογές συνεδρίαση της Κ.Ε. στις 28 Φεβρουαρίου, προϊδέαζε ανατριχιαστικά για όσα βιώνει αυτό το διάστημα η χώρα. Με καθαρό τρόπο ο πρωθυπουργός αποκάλυψε πριν από τρείς μήνες, αυτό που ήδη παρακολουθούμε όλοι με κομμένη την ανάσα: ότι το 'σχέδιο των δανειστών ήταν και παραμένει, να οδηγήσουν την κυβέρνησή ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε φθορά, ανατροπή, ή άνευ όρων παράδοση, πριν το κυβερνητικό έργο αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Και πριν το ελληνικό παράδειγμα επιδράσει στους συσχετισμούς σε άλλες χώρες. Και κυρίως πριν από τις εκλογές στην Ισπανία. Δηλαδή: Να μας πιέσουν, όπως είπε, τόσο, ώστε να οδηγηθούμε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις υπό την απειλή της πιστωτικής ασφυξίας. Να σπείρουν, έτσι, απογοήτευση και να μας αποκόψουν από τη λαϊκή βάση. Να χρησιμοποιήσουν, αν χρειαστεί και μπορέσουν, ακόμα και την πιστωτική ασφυξία ως μέσο πρόκλησης λαϊκής δυσαρέσκειας. Με τελικό στόχο, είτε να μας σύρουν σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα αμφίβολης ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης -κατά το παράδειγμα της κυβέρνησης Παπαδήμου– είτε να μας ανατρέψουν και να τελειώνουν με όσα εμείς εκπροσωπούμε και τους φοβίζουν. Είτε τέλος, όπως έγινε με τη ΝΔ του Σαμαρά, να μας ενσωματώσουν πλήρως στην πολιτική και τη λογική τους και να καταφέρουν, έτσι, στρατηγικό πλήγμα και στην Ελλάδα που αντιστέκεται, και στην Ευρώπη που λέει όχι στη λιτότητα'».

Λίγες ημέρες πριν από τις σοβαρές καταγγελίες του πρωθυπουργού -οι οποίες φυσικά προσπεράστηκαν συνειδητά από τα ΜΜΕ της διαπλοκής- ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, ανακοίνωνε ότι δεν κάνει δεκτά τα ελληνικά ομόλογα, ενώ παραμονές των εκλογών δήλωνε από την Κύπρο τα αντίθετα, σε μια ύστατη προσπάθεια τότε, να στηρίξει το δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου… Η κίνηση Ντράγκι, ο οποίος υπακούει αποκλειστικά στις εντολές Σόιμπλε και του σκληρού τραπεζικού πυρήνα που εκπροσωπεί ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, ήταν στην ουσία το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν σε βάρος της κυβέρνησης Τσίπρα. Η απόφαση ήταν παράνομη, από τη στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται σε πρόγραμμα στήριξης και το τηλεφώνημα, που δέχθηκε εκείνο το βράδυ από τον Ελληνα πρωθυπουργό, θα το θυμάται για πολύ καιρό, καθώς δεν είχε συνηθίσει σε τέτοιες αντιδράσεις από τους προηγούμενους κυβερνήτες και αξιωματούχους της Ελλάδας… Ο Αλέξης Τσίπρας τον κατηγόρησε ευθέως ως υπονομευτή και υπάλληλο του Σόιμπλε και του έκλεισε θυμωμένα το τηλέφωνο, πριν ο ιταλός κεντρικός τραπεζίτης προλάβει να αρθρώσει κουβέντα.

Μετά την ομιλία Τσίπρα, ακολούθησε η δεύτερη πιστολιά από το σύστημα των δανειστών. Στις αρχές Μαρτίου, ο Μάριο Ντράγκι δήλωσε από τη Λευκωσία, πως η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα δεν θα συμπεριλάβει τα ελληνικά ομόλογα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (με αγορά κρατικών τίτλων) ύψους 1,1 τρισ. ευρώ ως τον Ιούλιο, θέτοντας ως προαπαιτούμενο την αποπληρωμή των ομολόγων της ΕΚΤ, αλλά και την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος. “Εκτοτε, η ΕΚΤ υποβάλλει την Ελλάδα στο μαρτύριο της σταγόνας, εγκρίνοντας κάθε τόσο κάποια ελάχιστα ποσά για τη χρηματοδότηση των τραπεζών, μέσω του ELA, ενώ το σχέδιο της ασφυξίας, για την οποία προειδοποιούσε ο πρωθυπουργός από τον Φεβρουάριο, υλοποιείται συστηματικά, με στόχο να συμπιεστεί οικονομικά και ψυχολογικά η κοινωνία, ώστε να χάσει ο Τσίπρας το πρωτοφανές λαϊκό του έρεισμα και να οδηγηθεί ως εκ τούτου, είτε σε υποταγή, που θα τον ακυρώσει, είτε σε ανατροπή.

Αρωγοί και εργαζόμενοι για την ευδοκίμηση της επιχείρησης «ανατροπή», οι πρόθυμοι ντόπιοι .Τα ΜΜΕ της διαπλοκής, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας , αλλά, κυρίως, η τρόικα εσωτερικού με τους θεματοφύλακες του μνημονίου Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ-Ποτάμι , οι οποίοι κινούνται ήδη στην κατεύθυνση της από κοινού καθόδου σε περίπτωση εκλογών, με πρωθυπουργό τον Στουρνάρα… Επειδή , όμως, ο Α.Σαμαράς και ο Ε.Βενιζέλος είναι ήδη καμένα χαρτιά, έχουν πιάσει ήδη στασίδι η Ντόρα Μπακογιάννη για την αρχηγία της Ν.Δ., και ο χέρ Ανδρέας Λοβέρδος για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο φον Σταύρος, πάλι, θεωρείται προς το παρόν αδιαμφισβήτητος , παρότι οι κατασκευαστές της ιστορίας, αιφνιδιάστηκαν από το γεγονός ότι δεν κατάφερε να συγκυβερνήσει, όπως είχαν προγραμματίσει τα «λογισμικά» συστήματα εξωτερικού και εσωτερικού… Φροντίζει, άλλωστε, και ο ίδιος να δίνει καθημερινώς εξετάσεις, ειδικά κατά τις τακτές τηλεφωνικές του επικοινωνίες με τον Πολ Τόμσεν και όχι μόνον…

Οι μνηστήρες της εξουσίας, και τα ΜΜΕ που τους στηρίζουν, κινούνται συστηματικά και συντεταγμένα βάσει συγκεκριμένων οδηγιών: απαξίωση του έργου της κυβέρνησης, αποδόμηση συγκεκριμένων υπουργών, κανιβαλισμός κεντρικών προσώπων που ενοχλούν αλλά έχουν τεράστιο λαϊκό έρεισμα (όπως ο Γ. Βαρουφάκης), κατασκευή σκανδάλων -εκ των ων ουκ άνευ για να πληγεί το ηθικό πλεονέκτημα του Τσίπρα και της Αριστεράς-, κατασκευή ψευδών ειδήσεων και αποσιώπηση όσων δεν εξυπηρετούν το στόχο, διαστρέβλωση γεγονότων, διακίνηση email και άλλων «μηνυμάτων», παραποίηση στοιχείων, υπερπροβολή συγκεκριμένων προσώπων, επιστράτευση προβοκατόρων παντός τύπου και για κάθε δράση , διαμόρφωση συγκεκριμένης ατζέντας στην επικαιρότητα, στρατολόγηση παραγόντων του δημοσίου βίου είτε μέσω «κουμπαρά», είτε μέσω εκβιασμών, και, πάνω από όλα, καθημερινή τρομοκράτηση της κοινής γνώμης… Οι εντεταλμένοι των ΜΜΕ αναπαράγουν καθημερινά, κατόπιν οδηγιών, δημοσιεύματα από πέντε συγκεκριμένα ξένα μέσα, τα οποία είναι πλήρως συνδεδεμένα με τα συμφέροντα που στηρίζουν την επιχείρηση ανατροπής, όπως π.χ., η γερμανική Bild και η εφημερίδα Financial Times, ενώ επίλεκτοι δημοσιολογούντες -όπως καθηγητές, αναλυτές και οργανικοί διανοούμενοι- έχουν αναλάβει το ρόλο της χειραγώγησης των «σκεπτόμενων»…

"Προσφάτως η ιταλική εφημερίδα La Stampa έγραφε για το σχέδιο που επεξεργάζονται η γερμανική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με βάση το οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να κρατηθεί εντός ευρωζώνης, ακόμη και μετά τη χρεοκοπία, που θα μπορούσε να έλθει ως αποτέλεσμα 'ναυαγίου' των διαπραγματεύσεων, με συνέπεια να παραμείνει 'παγωμένη' η χρηματοδότηση του ελληνικού Δημοσίου. Το σχέδιο προβλέπει, ότι θα επιβληθούν περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, ώστε να αποφευχθεί κατάρρευση των τραπεζών, ενώ θα χορηγηθεί από την Ευρώπη ανθρωπιστική βοήθεια στον ελληνικό πληθυσμό. Όμως, σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα, απαραίτητη προϋπόθεση για να εφαρμοσθεί ένα τέτοιο σχέδιο είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση Τσίπρα και να αναλάβει τη διακυβέρνηση μια άλλη κυβέρνηση συνεργασίας, ή ένα σχήμα τεχνοκρατών."

Αυτά στο δημοσίευμα της 19ης Μαϊου.

Σαράντα μέρες μετά, αρκεί μια απλή αντιδιαστολή με τις τερατωδίες των τελευταίων ημερών, για να διαπιστώσει κάποιος το διακύβευμα της Κυριακής:

Δεν διακυβεύεται η παραμονή μιας κυβέρνησης στην εξουσία, αλλά η κυριαρχία ενός λαού.


Greece οver the brink

by Paul Krugman

It has been obvious for some time that the creation of the euro was a terrible mistake. Europe never had the preconditions for a successful single currency — above all, the kind of fiscal and banking union that, for example, ensures that when a housing bubble in Florida bursts, Washington automatically protects seniors against any threat to their medical care or their bank deposits.

Leaving a currency union is, however, a much harder and more frightening decision than never entering in the first place, and until now even the Continent’s most troubled economies have repeatedly stepped back from the brink. Again and again, governments have submitted to creditors’ demands for harsh austerity, while the European Central Bank has managed to contain market panic.

But the situation in Greece has now reached what looks like a point of no return. Banks are temporarily closed and the government has imposed capital controls — limits on the movement of funds out of the country. It seems highly likely that the government will soon have to start paying pensions and wages in scrip, in effect creating a parallel currency. And next week the country will hold a referendum on whether to accept the demands of the “troika” — the institutions representing creditor interests — for yet more austerity.

Greece should vote “no,” and the Greek government should be ready, if necessary, to leave the euro.

To understand why I say this, you need to realize that most — not all, but most — of what you’ve heard about Greek profligacy and irresponsibility is false. Yes, the Greek government was spending beyond its means in the late 2000s. But since then it has repeatedly slashed spending and raised taxes. Government employment has fallen more than 25 percent, and pensions (which were indeed much too generous) have been cut sharply. If you add up all the austerity measures, they have been more than enough to eliminate the original deficit and turn it into a large surplus.

So why didn’t this happen? Because the Greek economy collapsed, largely as a result of those very austerity measures, dragging revenues down with it.

And this collapse, in turn, had a lot to do with the euro, which trapped Greece in an economic straitjacket. Cases of successful austerity, in which countries rein in deficits without bringing on a depression, typically involve large currency devaluations that make their exports more competitive. This is what happened, for example, in Canada in the 1990s, and to an important extent it’s what happened in Iceland more recently. But Greece, without its own currency, didn’t have that option.

So have I just made the case for “Grexit” — Greek exit from the euro? Not necessarily. The problem with Grexit has always been the risk of financial chaos, of a banking system disrupted by panicked withdrawals and of business hobbled both by banking troubles and by uncertainty over the legal status of debts. That’s why successive Greek governments have acceded to austerity demands, and why even Syriza, the ruling leftist coalition, was willing to accept the austerity that has already been imposed. All it asked for was, in effect, a standstill on further austerity.

But the troika was having none of it. It’s easy to get lost in the details, but the essential point now is that Greece has been presented with a take-it-or-leave-it offer that is effectively indistinguishable from the policies of the past five years.

This is, and presumably was intended to be, an offer Alexis Tsipras, the Greek prime minister, can’t accept, because it would destroy his political reason for being. The purpose must therefore be to drive him from office, which will probably happen if Greek voters fear confrontation with the troika enough to vote yes next week.

But they shouldn’t, for three reasons. First, we now know that ever-harsher austerity is a dead end: after five years Greece is in worse shape than ever. Second, much and perhaps most of the feared chaos from Grexit has already happened. With banks closed and capital controls imposed, there’s not that much more damage to be done.

Finally, acceding to the troika’s ultimatum would represent the final abandonment of any pretense of Greek independence. Don’t be taken in by claims that troika officials are just technocrats explaining to the ignorant Greeks what must be done. These supposed technocrats are in fact fantasists who have disregarded everything we know about macroeconomics, and have been wrong every step of the way. This isn’t about analysis, it’s about power — the power of the creditors to pull the plug on the Greek economy, which persists as long as euro exit is considered unthinkable.

So it’s time to put an end to this unthinkability. Otherwise Greece will face endless austerity, and a depression with no hint of an end.


Τα 4 μεγάλα ψέμματα του Γιούνκερ

Μια ωμή πολιτική παρέμβαση στα εσωτερικά κυρίαρχης χώρας, ένα καθαρά εκβιαστικό δίλημμα υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα και - τουλάχιστον - 4 μεγάλα ψέμματα είχε το νέο τελεσίγραφο που απηύθυνε σήμερα στην Ελλάδα ο, θεωρητικά, θεσμικός εγγυητής της Ευρώπης, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Χωρίς άλλα σχόλια, ιδού τα 4 ψέμματα του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που έδωσε συνέντευξη Τύπου για να χαρακτηρίσει «ανάξια» την ελληνική κυβέρνηση και να παρουσιάσει την πολιτική του πλατφόρμα εν είδει... κομματάρχη Βρυξελλών:

Ψέμα 1ο:
Γιούνκερ: «Το πακέτο που προτείνεται είναι απαιτητικό αλλά έντιμο. Δεν υπάρχει κυνήγι μαγισσών. Δεν ζητήσαμε περικοπές συντάξεων».

Στο κείμενο που ο ίδιος ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έδωσε χθες στη δημοσιότητα, ως «βελτιωμένη αντιπρόταση» της Κομισιόν αναφέρεται επί λέξει: «Σταδιακή κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (ΕΚΑΣ) για όλους τους συνταξιούχους έως τα τέλη Δεκεμβρίου 2019. Αυτό θα ξεκινήσει αμέσως όσον αφορά το ανώτερο ποσοστό 20% των δικαιούχων». Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται επίσης: «Εξασφάλιση ότι, από 1ης Ιανουαρίου του 2015, όλα τα ταμεία επικουρικών συντάξεων θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από εισφορές». Αυτό, στην πράξη, σημαίνει διατήρηση της περίφημης ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, και ως εκ τούτου μείωση των επικουρικών συντάξεων.

Ψέμα 2ο:

Γιούνκερ: «Εμείς στην ΕΕ επιμείναμε στα πλέον κοινωνικά και δίκαια μέτρα».

Στο κείμενο Γιούνκερ, ωστόσο, δεν περιλαμβάνεται πουθενά η πρόβλεψη για την - προφανώς... κοινωνικά άδικη - έκτακτη εισφορά του 12% στις επιχειρήσεις με κέρδη άνω των 500.000 ευρώ.
Αντιθέτως, προβλέπεται το... δίκαιο μέτρο της «100 τοις εκατό προκαταβολή του φόρου για τον φόρο εισοδήματος ατομικών επιχειρήσεων μέχρι τα τέλη του 2016».
Η πρόβλεψη για την έκτακτη εισφορά, που περιλαμβανόταν στην ελληνική πρόταση είχε διαγραφεί, με το περίφημο «κόκκινο στυλό» του ΔΝΤ και η διαγραφή έγινε ασυζητητί αποδεκτή από τους... κοινωνικά δίκαιους ευρωπαίους εταίρους.

Στο ίδιο πλαίσιο, των προφανώς κοινωνικών και δίκαιων μέτρων, προβλέπεται επίσης στο κείμενο Γιούνκερ: «Να εξαλειφθεί η ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση των αγροτών στον κώδικα φορολογίας εισοδήματος. Να αυξηθεί η εισφορά αλληλεγγύης. να καταργηθούν οι επιδοτήσεις για τον ειδικό φόρο κατανάλωσης του πετρελαίου κίνησης για τους αγρότες».

Ψέμα 3ο:
Γιούνκερ: «Είχαμε πει στον Αλέξη Τσίπρα ότι το Eurogroup ήταν έτοιμο να συζητήσει περισσότερο τα μέτρα και είχαμε συζητήσει μαζί με τον Ρέγκλινγκ για το θέμα του χρέους».

Στο κείμενο Γιουνκερ δεν υπάρχει, πουθενά, η παραμικρή νύξη περί χρέους. Και, κυρίως, προς απόλυτη διάψευσή του, ο ίδιος ο γερμανός αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ δήλωσε σήμερα ότι οι πιστωτές γίνει έθεταν ως ρητή προϋπόθεση για να ανοίξει η όποια συζήτηση περί χρέους να υπάρξει δέσμευση σε τρίτο πρόγραμμα, δηλαδή σε τρίτο Μνημόνιο: «Οι Ελληνες ζητούσαν να λυθεί το θέμα του χρέους χωρίς όμως να αναλαμβάνουν ευθύνη για ένα νέο πρόγραμμα» είπε ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ προσθέτοντας: «Είχαμε διάθεση για να διαπραγματευτούμε ένα νέο πρόγραμμα αλλά όχι να δώσουμε λευκή επιταγή».

Ψέμα 4ο:
«Ποτέ δεν υπήρξε τελεσίγραφο από την πλευρά μας. Ποτέ δεν είπαμε «take it or leave it». O ίδιος ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, όμως, είχε δηλώσει ότι εκπνέει η προθεσμία για την Ελλάδα, ενώ οι δανειστές, μέσω του προέδρου του Eurogroup, πριν την κρίσιμη συνεδρίαση του Σαββάτου, είχαν δηλώσει πως η Ελλάδα θα πρέπει να αποδεχτεί την πρόταση χωρίς αλλαγές. Μάλιστα η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ σε δηλώσεις της μετά τη Σύνοδο Κορυφής είχε καλέσει την ελληνική κυβέρνηση να δεχτεί ως έχει την πρόταση των δανειστών.


China to build giant dairy farm to supply Russia!

China has started to build a joint Chinese-Russian livestock agricultural complex. A hundred thousand cows are planned to be bred in a project costing one billion Yuan. The farm is being set up in the Chinese city of Mudanjiang with production supplied to the Russian market, Zhang Chuntszyao, chairman of the Association of Applied Economics of the Heilongjiang Province told Interfax on Monday.”

China’s Zhongding Dairy Farming and Russia’s Severny Bur are participating in the project. Feed for the cattle will be grown on 100,000 hectares of land in China and Russia. Earlier this month, China’s Huae Sinban Company inked an agreement to lease 115,000 hectares of land in Russia’s Transbaikal region for agriculture. The company is expected to invest some $450 million into the project over the next 50 years. The deal has caused much discussion in Russia over its legacy and necessity. Huae Sinban plans to lease up to 200,000 hectares in Russia should the first stage of the project in 2015-2018 prove to be a success.”

Last week Russia prolonged its ban on imports of various foods from the EU, US, Australia, Norway and Canada, including milk and milk products, till August 2016. This was in reaction to the EU extending its economic sanctions against Russia for another six months and against Crimea for another year.”

29 June, 2015

Tsipras: Their plan was to end hope for a different policy in Europe

The Greek PM, Alexis Tsipras, gave an interview to the Greek public broadcaster - ERT.

Key points:

Greeks will survive even without program and they will go to vote.

We will not drop democracy.

We did everything to achieve an agreement.

The target of the other side was to make us fully adopt their positions, not to negotiate.

They will not drop us out of euro because the cost will be enormous, this is my estimation. Their plan was to end hope that there could be a different policy in Europe.

They gave us an 48 hours ultimatum, so now we should ask people. People should decide.

Their choice to block referendum by cutting the program will be written in the dark pages of history.

Referendum is the continuation of the negotiations in other terms. 

We expect first of all from the European leaders to respect the democratic right of the people to vote. 

IMF didn't supply Greece with liquidity since the summer of 2014, but wants all the money back. 

If the Greek people want a humiliated president they can choose. There are many out there, but not me.  

The creditors will retreat on a powerful will by the Greek people.

Ιστορικές στιγμές άνευ επανάστασης!

Η Ελλάδα γίνεται το πιο κρίσιμο πεδίο μάχης

του system failure

Ο οικονομικός πόλεμος κλιμακώνεται κατά της Ελλάδας. Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική μαφία μέσω των εκπροσώπων της (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή), αρνήθηκε να αυξήσει την ποσότητα ρευστότητας στις Ελληνικές τράπεζες. Κανονικά δεν θα υπήρχε πρόβλημα αν τα συστημικά ΜΜΕ δεν έσπερναν και πάλι τον πανικό με την γνωστή καταστροφολογική προπαγάνδα, στέλνοντας τους Έλληνες στα ATMs.

Η απόφαση πάρθηκε μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος της Κυριακής από τον Τσίπρα. Στην πραγματικότητα, οι προτάσεις των δανειστών, βάζουν με μαθηματική ακρίβεια, την οριστική ταφόπλακα στην Ελληνική οικονομία. Η ανακοίνωση για κεφαλαιακούς ελέγχους αποτελεί απλά μια προειδοποίηση, ώστε να οδηγηθούν οι Έλληνες στην άνευ όρων παράδοση. Στην ουσία, αυτή η μαφία ζητάει από τους Έλληνες να διαλέξουν ανάμεσα σε έναν ξαφνικό και σε έναν αργό θάνατο.

Είναι σίγουρο ότι η Ελληνική κυβέρνηση ήξερε με ποιους είχε να κάνει. Ο Τσίπρας έπρεπε να κάνει συγκεκριμένες κινήσεις ώστε να εκθέσει τους θεσμούς και τις πραγματικές τους προθέσεις κυρίως στο Ευρωπαϊκό κοινό, που δεν ζει από πρώτο χέρι τη μεγάλη καταστροφή που υπέστη η Ελλάδα την τελευταία πενταετία.

Η πρώτη κίνηση ήταν να προχωρήσει σε μια τακτική υποχώρηση, φέρνοντας ισοδύναμα μέτρα όπως ζητούσαν οι δανειστές. Ωστόσο, με τα μέτρα αυτά, η κυβέρνηση Τσίπρα επιχείρησε να μεταφέρει τα βάρη για πρώτη φορά στις μεγάλες επιχειρήσεις ώστε να μην πλήξει περισσότερο τα συνήθη θύματα: τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Καθώς είναι ευρέως γνωστό ότι το ΔΝΤ εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, ο Τσίπρας πιθανόν να ήξερε πως αυτό θα αντιδράσει. Το ΔΝΤ έκανε ξαφνικά στροφή 180 μοιρών μετακινούμενο στην αρχική, άκαμπτη στάση του. Ωστόσο, το γεγονός ότι πολλοί αξιωματούχοι των θεσμών είχαν δηλώσει προηγουμένως ότι η Ελληνική πρόταση ήταν μια καλή βάση για συμφωνία, εξέθεσε το ΔΝΤ πλήρως, αποκαλύπτοντας πέραν πάσης αμφιβολίας το πραγματικό του πρόσωπο.

Μια δεύτερη κίνηση από τον Τσίπρα χθες - μέσα από την δημόσια δήλωσή του - ήταν το αίτημα για μια σύντομη επέκταση της ρευστότητας από όλους τους επίσημους Ευρωπαϊκούς θεσμούς μέχρι την ημέρα του δημοψηφίσματος, ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά. Μιλώντας για εκβιασμό από την πλευρά ενός άτυπου (όπως παραδέχθηκαν πρόσφατα Ευρωπαίοι αξιωματούχοι) οργάνου, που είναι το eurogroup, έθεσε αυτόματα προ των ευθυνών τους τα επίσημα όργανα της ΕΕ. Αν αρνηθούν, θα εκτεθούν επίσης. Πρόκειται για μια έξυπνη και ουσιαστική τακτική.

Η πιο ουσιαστική κίνηση, ήταν η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Ο Τσίπρας αιφνιδίασε τους δανειστές και έθεσε την ημερομηνία του δημοψηφίσματος σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Έτσι, άφησε πολύ λίγα περιθώρια στους δανειστές να σχεδιάσουν κάποιου είδους "σιωπηλού πραξικοπήματος" κατά του δημοψηφίσματος. Αποφάσισαν μόνο περιορισμένη ρευστότητα που έφερε τον έλεγχο κεφαλαίων.

Ωστόσο , το μεγαλύτερο επίτευγμα της κυβέρνησης μέσα από αυτή την κίνηση, ήταν να σημειώσει μια ξεκάθαρη νίκη ενάντια στον τεχνοκρατικό φασισμό, επαναφέροντας την πραγματική δημοκρατία στην Ευρώπη. Ο Ελληνικός λαός βρίσκεται τώρα μπροστά σε μια ιστορική στιγμή και έχει την ευκαιρία να την εκμεταλλευτεί. Χωρίς επανάσταση, αλλά μέσα από μια απλή δημοκρατική διαδικασία, έχει την ευκαιρία να πυροδοτήσει μια ιστορικών διαστάσεων καθοριστική αλλαγή, απέναντι στην σκοτεινή πορεία που έχει πάρει η Ευρώπη προς τη νέα Φεουδαρχία.

Η καλύτερη απόδειξη γι'αυτό, είναι ότι έχουν ήδη αρχίσει τα ψέματα, οι εκβιασμοί και οι απειλές από Γιούνκερ, Μέρκελ και Σουλτς. Συνεχίζουν τα τελεσίγραφα, τοποθετώντας αυθαίρετα κατά τα συμφέροντά τους το διακύβευμα του δημοψηφίσματος, το οποίο αφορά αποκλειστικά και ξεκάθαρα τα μέτρα και όχι την έξοδο ή όχι της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η σημερινή κατρακύλα στα Ασιατικά και Ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, τους έφερε έναν πρόσθετο πανικό και το γέλιο κόπηκε από κάποιους που κοροϊδεύαν αυτά που έλεγε προεκλογικά ο Τσίπρας περί νταουλιών και ζουρνάδων!

Δείχνουν λοιπόν σημάδια πανικού και γι'αυτό είναι σίγουρο ότι θα προχωρήσουν σε ένα νέο κύμα τρομοκρατίας και εκφοβισμού, χρησιμοποιώντας τους γνωστούς μηχανισμούς μαύρης προπαγάνδας, εντός και εκτός Ελλάδας. Είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν μέσα στην εβδομάδα. Είναι αμφίβολο αν θα κάνουν την ανοησία να κλείσουν τελείως την στρόφιγγα της ρευστότητας, γιατί πέρα από την μεγαλύτερη αναταραχή που θα επιφέρουν στις αγορές, με πραγματικά απρόβλεπτες συνέπειες, θα δώσουν και την ευκαιρία στον Τσίπρα για το τελικό χτύπημα: άμεσο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και διαγραφή χρέους με βάση το πόρισμα της επιτροπής αλήθειας.

Ο λαός λοιπόν να μην φοβηθεί. Είναι ξεκάθαρο ότι απαιτούν ταπείνωση και υποταγή. Θέλουν να μας βάλουν να πούμε “ναι” στην αυτοεξόντωσή μας και ύστερα να περιφέρουν το πτώμα μας στους υπόλοιπους της ευρωζώνης "προς γνώσιν και συμμόρφωσιν". Δεν πρέπει να κάνουμε πίσω στις απειλές της τραπεζικής ευρωδικτατορίας. Αν πούμε τώρα "ναι", είναι σίγουρο ότι αυτές οι άθλιες μαριονέτες των πλουτοκρατών θα μας αποτελειώσουν. Με το "όχι" όμως, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος της αντίστασης, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για όλη την Ευρώπη. Δεν θα είναι εύκολο, δεν θα είναι περίπατος, αλλά δείτε τι περάσαμε τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ήδη, πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου μέσα από αυτό το blog γράψαμε ότι “Η κινητοποίηση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής μαφίας αυτή τη φορά θα είναι πολύ πιο έντονη, καθώς οι εκπρόσωποι της γνωρίζουν ότι, μια πιθανή κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα που θα αντισταθεί σθεναρά ενάντια στα μέτρα λιτότητας, θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα 'ανεξέλεγκτο' ντόμινο ανόδου των δυνάμεων της Αριστεράς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι οποίες επίσης θα μάχονταν με σθένος ενάντια στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Ας μην γελιόμαστε, ο πόλεμος θα είναι αδυσώπητος. Αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Είτε οι λαοί της Ευρώπης θα επιλέξουν να αγωνιστούν με ενότητα και αποφασιστικότητα, είτε θα παραδοθούν αμαχητί στους πλουτοκράτες που ετοιμάζουν τον νέο Μεσαίωνα. Η 'Μάχη της Ελλάδας' θα είναι καθοριστική ...” (

Σύντομα, και οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί λαοί αναγκαστούν να έρθουν αντιμέτωποι με την ιστορία ...

Αντίσταση κατά της μαύρης προπαγάνδας

Μέχρι το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, αλλά και μετά από αυτό, θα βρίσκεται σε εξέλιξη μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραπληροφόρησης στην ελληνική ιστορία.

Πρωταγωνιστές θα είναι πολιτικοί που έχουν συνδέσει την επιβίωση τους με τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής, επιχειρηματίες που έβγαλαν εκατομμύρια από την κρίση αλλά και «δημοσιογράφοι» που μεταπήδησαν από τράπεζες και γραφεία Τύπου πολιτικών στη μικρή οθόνη.

Καθώς η κατάσταση θυμίζει πλέον επικίνδυνα τη στάση των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης πριν από το τηλεοπτικό πραξικόπημα της Βενεζουέλας ή τις πολύχρωμες επαναστάσεις που οργάνωναν ΜΚΟ και ξένες πρεσβείες στην ανατολική Ευρώπη, αποφασίσαμε να σηκώσουμε τα μανίκια και να στρωθούμε στη δουλειά.

Το, όπως «προβλέπει» και το όνομά του, θα δώσει τη μάχη για την αληθινή πληροφορία απέναντι στην παραπληροφόρηση συγκεντρώνοντας και παρουσιάζοντας τα ψέμματα και την προπαγάνδα.

Σε αυτή τη μάχη σε χρειαζόμαστε. Στείλε μας τα μικρά ή μεγάλα ψέμματα που ακούς και βλέπεις. [ΕΔΩ]

Ξεκινάμε με ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα που χρησιμοποίησε συντεταγμένα ο μηχανισμός παραπληροφόρησης της Νέας Δημοκρατίας και όχι μόνο.


Αντικειμενική δημοσιογραφία: Ο αξιοπρεπής γέροντας "κόβεται" γιατί έπρεπε να βρουν άλλον αγανακτισμένο!


Δύο φάκελοι με «βροχή» καταγγελιών από πολίτες σχετικά με το κλίμα τρομολαγνείας που δημιουργούν ορισμένα ΜΜΕ έχουν σχηματιστεί από το ΕΣΡ.

Σύμφωνα με την πρόεδρο του ΕΣΡ Λίνα Αλεξίου ο πρώτος αφορά την ταυτόχρονη μετάδοση δελτίου ειδήσεων από τους τηλεοπτικούς δέκτες και από το ραδιόφωνο συγκεκριμένου σταθμού, ενώ ο δεύτερος φάκελός αφορά παραποιημένο φωτορεπορτάζ του καναλιού MEGA που έδειχνε φωτογραφία ηλικιωμένης έξω από ΑΤΜ με τη φωτογραφία να έχει τραβηχτεί το 2012 στη νότια Αφρική.

Το ΕΣΡ επισημαίνει, επίσης, το άνισο μετάδοσης του χρόνου που αφορά στις συγκεντρώσεις υπέρ του ΝΑΙ και υπέρ του ΟΧΙ, ενώ καταγγελίες υπήρξαν από πολίτες και για την προβολή του σποτ υπέρ του ΝΑΙ που έχει κατακλύσει τον τηλεοπτικό χρόνο των καναλιών.

Το ΕΣΡ δηλώνει ότι θα ασχοληθεί άμεσα με το τεράστιο αυτό θέμα και επισημαίνει ότι έγκαιρα είχε αποστείλει στα Μέσα ενημερωτικό δελτίο για την τήρηση της δεοντολογίας όσον αφορά ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όπως τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα.

Historic times without Revolution!

Greece becomes the most crucial battlefield

by system failure

The financial war is peaking in Greece. The global financial mafia through its representatives (IMF, ECB, European Commission) refused to increase liquidity to the Greek banks. Normally this would not be a problem, but their media inside and outside Greece have started the propaganda of fear to send Greeks to the ATMs.

The decision was taken after the Greek PM, Alexis Tsipras, announced a referendum to let the Greek people decide whether they will accept the proposals by the institutions. In reality, the proposals refer to further brutal measures in an already economically devastated country. Capital controls is now a warning, a sudden hit against Greeks in order to surrender. Therefore, the financial mafia in essence blackmails directly the Greeks. Therefore, in reality, they are just asking Greeks if they want a sudden, or, a slow death.

It is certain that the Greek government knew who are dealing with. Tsipras had to make certain moves to expose the institutions and their real intentions. The first move was to retreat, presenting equal measures to the creditors. However, through these measures Tsipras administration tried to transfer the weights to the big businesses in order to relief the usual victims: workers and pensioners.

As it is well known that the IMF only serves the big capital interests, Tsipras probably knew the reaction. IMF turned 180 degrees going back to the usual cruel positions. However, previously, many officials of the institutions claimed that the Greek proposal was a good start to achieve a deal with the Greek side. Through this way, especially IMF was totally exposed.

A second move was done yesterday, as Tsipras requested - through a statement that was made publicly to the Greek people - a short extension of liquidity from all the official EU institutions until the day of the referendum. In case of a negative response, they will be exposed as well. In the statement, Tsipras has spoken about a blackmail by the eurogroup which actually kills the Democracy in Greece. Using this certain rhetoric Tsipras puts the official European institutions in front of their responsibilities. It's a smart and substantial tactic.

The most significant move was the announcement of the referendum. Tsipras surprised creditors and set the referendum day in quite short time. He left little time to the creditors to plan a "silent coup" against the referendum. They decided only restricted liquidity and capital controls.

However, the biggest achievement of the Greek government through this move, was to mark a clear victory against the technocratic fascism and bring back the real Democracy in Europe. Now, the Greek people have to confront history. Without a revolution, but only through a simple democratic process, they have a big opportunity to trigger a total change in the course of Europe, away from the new Feudalism.

Prior to the Greek national elections of 25th January, this blog already mentioned that “The mobilization by the global financial mafia this time will be more intense, as its representatives know that a potential Leftist government in Greece who may strongly resist against the austerity policies, could trigger an 'uncontrolled' domino rise of the Leftist powers in Europe, who will fight against the neoliberal agenda. Make no mistake, the war will be hard. But there is no alternative. Either the European people will choose to fight determined and united, or, will be surrendered to the plutocrats who will bring the new Dark Ages. The 'Battle of Greece' will be decisive ...” (fa.ev/europe-get-ready-for-war)

Soon, all the European people will have to confront history too.

Tsipras: We have a historic opportunity to send a message of hope and dignity to Europe and the world

Yesterday’s Eurogroup decision to not approve the Greek government’s request for a few days’ extension of the program to give the Greek people a chance to decide by referendum on the institutions’ ultimatum constitutes an unprecedented challenge to European affairs, an action that seeks to bar the right of a sovereign people to exercise their democratic prerogative.

A high and sacred right: the expression of opinion.

The Eurogroup’s decision prompted the ECB to not increase liquidity to Greek banks, and forced the Bank of Greece to recommend that banks remain closed, as well as restrictive measures on withdrawals.

It is clear that the objective of the Eurogroup’s and ECB’s decisions is to attempt to blackmail the will of the Greek people and to hinder democratic processes, namely holding the referendum.

They will not succeed.

These decisions will only serve to bring about the very opposite result.

They will further strengthen the resolve of the Greek people to reject the unacceptable memorandum proposals and the institutions’ ultimatums.

One thing remains certain: the refusal of an extension of a few short days, and the attempt to cancel a purely democratic process is an insult and a great disgrace to Europe’s democratic traditions.

For this reason, I sent a short extension request again today–this time to the President of the European Council and to the 18 Heads of State of the Eurozone, as well as to the heads of the ECB, the European Commission and the European Parliament.

I am awaiting their immediate response to this fundamentally democratic request.

They are the only ones who immediately can–even tonight–reverse the Eurogroup’s decision and enable the ECB to restore liquidity to the banks.

What is needed in the coming days is composure and patience. The bank deposits in the Greek banks are entirely secure.

This holds true for the payment of wages and pensions, as well. We will deal with any difficulties with calmness and determination.

The more calmly we confront difficulties, the sooner we will overcome them and the milder their consequences will be.

Today, we have the chance to prove to ourselves–and indeed, to the world–that justice can prevail.

Once again, we have a historic opportunity to send a message of hope and dignity to Europe and the world.

In these critical hours, as we face history together, we must remember that the only thing to fear is fear itself.

We will not allow it to overcome us.

We will succeed.

The dignity of the Greek people in the face of blackmail and injustice will send a message of hope and pride to all of Europe.

Η αλήθεια για τη δήθεν «βελτιωμένη» πρόταση Γιούνκερ

Ουδεμία ουσιαστική διαφορά, πέραν του συντελεστή ΦΠΑ στα ξενοδοχεία, δεν έχει η πρόταση που είχαν παραδώσει οι πιστωτές στις 25 Ιουνίου κι εκείνη που δημοσιοποίησε σήμερα ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ως δήθεν διαφορετική και τελική προσφορά των θεσμών. Κατά τον ισχυρισμούς Γιούνκερ η «διαφορετική» πρόταση δεν παρουσιάστηκε επειδή η ελληνική πλευρά αποχώρησε «μονομερώς από τις διαπραγματεύσεις».

Ωστόσο, η αντιπαραβολή των δύο προτάσεων, σημείο προς σημείο, δείχνει ότι η μοναδική διαφορά είναι πως στο κείμενο της 25ης Ιουνίου ο συντελεστής ΦΠΑ για τα ξενοδοχεία ήταν στο 23% και στο κείμενο Γιούνκερ έχει κατέβει στο 13%.

Πρόκειται, δε, για μια αλλαγή που ήταν ήδη γνωστή, μέσω διαρροών και πληροφοριών από την Πέμπτη και αποκαλύπτει τα υποκριτικά επιχειρήματα από την πλευρά των πιστωτών και την αμιγώς πολιτική τους στόχευση εν όψει του δημοψηφίσματος.

Οπως επισημαίνουν πηγές του Μαξίμου, και στα δύο κείμενα, το σημερινό και αυτό της 25ης Ιουνίου, που εδόθη ως τελεσίγραφο , οι θεσμοί ζητούν, μεταξύ άλλων:

  • Να επιβληθεί 23% ΦΠΑ στην εστίαση
  • Να καταργηθεί η έκπτωση ΦΠΑ στα νησιά
  • Να επιβληθεί προκαταβολή φόρου 100% στις εταιρίες και τους ελεύθερους επαγγελματίες
  • Να καταργηθούν οι εκπτώσεις φόρου για τους αγρότες (πετρέλαιο, φόρος εισοδήματος)
  • Να περικοπούν κατά €900 εκατ. (0,5% του ΑΕΠ) οι δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια (επιδόματα κλπ)
  • Να περιοριστούν άμεσα οι πρόωρες συντάξεις
  • Να καταργηθεί σταδιακά το ΕΚΑΣ
  • Να εφαρμοστεί πλήρως ο μνημονιακός νόμος 3863/2010 για το ασφαλιστικό
  • Να εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και η χρηματοδότηση των επικουρικών ταμείων να γίνεται μόνο από ίδιους πόρους
  • Να καταργηθούν όλες οι εισφορές υπέρ τρίτων που χρηματοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία, που συνεπάγεται μείωση των εσόδων τους κατά πάνω από €700 εκατ.
  • Να αυξηθούν οι κρατήσεις για υγειονομική περίθαλψη στις συντάξεις από το 4% στο 6%
  • Να παγώσουν οι συντάξεις ως το 2021
  • Να νομοθετηθούν οι ομαδικές απολύσεις και να μην υπάρξει η επαναθέσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αν δεν το επιτρέψουν οι θεσμοί
  • Να μειωθεί το ακατάσχετο των €1500 στις καταθέσεις
  • Να αυξηθεί το επιτόκιο που ισχύει για τη ρύθμιση οφειλών
  • Να μειωθούν οι μισθοί στο δημόσιο
  • Να εφαρμοστούν πλήρως οι εργαλειοθήκες του ΟΟΣΑ (γάλα, ψωμί, αρτοποιεία, Κυριακές κλπ).
  • Να υπάρξουν συντριπτικά πλήγματα στο ελληνικό φάρμακο.
  • Να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ
  • Να πωληθούν οι μετοχές του ΟΤΕ που κατέχει το Δημόσιο
  • Να μην επιβληθεί η έκτακτη εισφορά 12% στα κέρδη άνω των 500.000 για τη χρήση του 2014.
  • Να μην επανέρθουν οι εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές στα επίπεδα του 2014

Οι ίδιες πηγές του Μαξίμου σημειώνουν ότι «όλα τα παραπάνω αποτελούν μια δέσμη προτάσεων φιλοσοφίας Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου οι οποίες παραδόθηκαν ως τελεσίγραφο στην Ελλάδα όπως προκύπτει και από την σχετική απόφαση του Eurogroup.

Η μόνο διαφορά αφορά τον ΦΠΑ στα ξενοδοχεία που, στο σημερινό κείμενο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Κομισιόν, ο συντελεστής μειώνεται στο 13% από 23% που ζητούσαν την 25η Ιουνίου». «Το κείμενο που έδωσε στη δημοσιότητα η Κομισιόν βάζει τέλος στην παραφιλολογία» τονίζουν οι ίδιοι κύκλοι προσθέτοντας: «Όπως βάζει τέλος και στα επιχειρήματα των οπαδών του NAI ΣΕ ΟΛΑ οι οποίοι ισχυρίζονταν μέχρι τώρα ότι δεν υπάρχει κείμενο θεσμών».


Ενα πολύ ευρωπαϊκό πραξικόπημα

του Άρη Χατζηστεφάνου

Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την αποκάλυψη ότι η CIA ήδη από το 1948 (έναν χρόνο μετά την ίδρυσή της) παρενέβαινε στις βουλευτικές εκλογές της Ιταλίας χρηματοδοτώντας τα κόμματα του Κέντρου και της Δεξιάς, ενώ άφηνε να διαρρέουν στον Τύπο συκοφαντίες για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Την περίοδο αμέσως μετά το τέλος του B’ Παγκοσμίου Πολέμου η αμερικανική εμπλοκή για την επιβολή φιλοδυτικών κυβερνήσεων ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση στο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης.

Το σχέδιο Μάρσαλ, εκτός απ’ το να λειτουργεί σαν μηχανισμός αναδιανομής εισοδήματος από τους Αμερικανούς φορολογουμένους προς τις κατασκευαστικές εταιρείες των ΗΠΑ που αναλάμβαναν την ανοικοδόμηση της ισοπεδωμένης Ευρώπης, χρησιμοποιούνταν και σαν εργαλείο για την επιβολή του αμερικανικού μοντέλου του καπιταλισμού αλλά και τον αποκλεισμό των αριστερών κομμάτων που είχαν γιγαντωθεί χάρη στην ηρωική τους αντίσταση στη ναζιστική κατοχή.

Οι ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ θα χρειάζονταν δεκαετίες μετά τον πόλεμο για να αρχίσουν να χρησιμοποιούν την τεχνογνωσία των ΗΠΑ σε ό,τι αφορά την ανατροπή κυβερνήσεων και την επιβολή άλλων, φιλικών προς αυτές, στην Ευρώπη. Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, όμως, ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2007-2008 αποδεικνύουν ότι έμαθαν αρκετά καλά το μάθημά τους.

Οι πρόσφατες παρεμβάσεις της ΕΚΤ, που στραγγάλισαν τη ρευστότητα προς το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, ίσως θυμίζουν στους παλαιότερους την εντολή που είχε δώσει ο Αμερικανός πρόεδρος Νίξον στους επιτελείς του όταν αποφάσισε την ανατροπή της κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή το 1973: «Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει».

Η διακοπή στην παροχή ρευστότητας δοκιμάστηκε με επιτυχία από την ΕΚΤ στην Ιρλανδία και την Κύπρο, με στόχο την επιβολή των μνημονίων, και πήρε τα χαρακτηριστικά ολομέτωπης επίθεσης στην περίπτωση της Ελλάδας – δεν ήταν όμως οι μόνες παρεμβάσεις που απείλησαν να ανατρέψουν κυβερνήσεις και σε ορισμένες περιπτώσεις τα κατάφεραν. Πριν από έναν χρόνο οι Financial Times αποκάλυψαν με κάθε λεπτομέρεια τον μηχανισμό που οδήγησε στην ανατροπή της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι το 2011 και στην αντικατάστασή του από τον άνθρωπο των τραπεζών, Μάριο Μόντι.

Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν πλέον ότι η ΕΚΤ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην τεχνητή εκτίναξη των spreads, που οδήγησε στην παραίτηση Μπερλουσκόνι και έθεσε σε εφαρμογή το πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο του προέδρου Ναπολιτάνο και του ιταλικού Συνδέσμου Βιομηχάνων για την αλλαγή εξουσίας στην Αιώνια Πόλη.

Σενάρια σαν κι αυτά έμοιαζαν μέχρι τότε βγαλμένα από κατασκοπευτικά μυθιστορήματα. Για την ακρίβεια, όπως μας θύμισε πρόσφατα στην «Εφ.Συν.» και ο πανεπιστημιακός Κώστας Δουζίνας, σε ένα τέτοιο μυθιστόρημα στηρίχθηκε και η πολύ επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’80 «Ενα πολύ βρετανικό πραξικόπημα» («A very british coup»): Μια αριστερή κυβέρνηση εκλέγεται με την υπόσχεση να διαλύσει τους ολιγάρχες των ΜΜΕ, να εθνικοποιήσει τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις, να βγάλει τη χώρα από το ΝΑΤΟ και να δημιουργήσει μια πραγματικά ανοιχτή κυβέρνηση για τους πολίτες.

Η ανατροπή της είναι θέμα χρόνου καθώς τα media συνωμοτούν με τις μυστικές υπηρεσίες και τις μεγάλες βιομηχανίες για να προκαλέσουν οικονομική ασφυξία.

Προφανώς η ιστορία που παρουσίασε το 1982 ο Κρις Μούλιν παραμένει προϊόν μυθοπλασίας αφού ακόμη δεν έχει υπάρξει αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη – η οποία να ήθελε, λόγου χάρη, εθνικοποίηση επιχειρήσεων και έξοδο από το ΝΑΤΟ. Σε ό,τι αφορά τα σχέδια ανατροπής όμως οι ιστορίες που διηγούνταν η τηλεοπτική σειρά πλησιάζουν όλο και περισσότερο την πραγματικότητα.

Ποιος θα φανταζόταν πριν από μερικά χρόνια ότι ιδρύματα ερευνών των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών θα χρηματοδοτούσαν απροσχημάτιστα στελέχη της ουκρανικής αντιπολίτευσης και ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα στήριζε μια κυβέρνηση με τη συμμετοχή εθνικοσοσιαλιστών για να αντικαταστήσει τον ανατραπέντα Γιανουκόβιτς στο Κίεβο; Πόσο εξωπραγματικό θα ακουγόταν το γεγονός ότι η Κομισιόν συμμετείχε επισήμως στο κάλεσμα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων του «Μένουμε Ευρώπη», από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Και φυσικά πόσο αστείο θα φάνταζε, έστω και πριν από έναν χρόνο, ότι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσκαλούσαν σε γεύμα τον Σταύρο Θεοδωράκη μόλις αυτός ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμος να αποδεχθεί οποιαδήποτε συμφωνία – όσο καταστροφική και αν είναι δηλαδή για τη χώρα του.

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση του 2015 ένα κόμμα του 6% (όπως το Ποτάμι) μπορεί να ενισχύεται από τα μεγαλύτερα πολιτικά κέντρα και τα μεγαλύτερα ΜΜΕ ως αντιστάθμισμα σε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση – αρκεί βέβαια να έχει δώσει όρκους πίστης στο Βερολίνο, να αναφέρει στις εκδηλώσεις του ότι «η χούντα άφησε μηδενικό χρέος» και να περιλαμβάνει στα ψηφοδέλτιά του στελέχη που προτείνουν την ανάθεση της εξουσίας στον αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Ενα πολύ ευρωπαϊκό πραξικόπημα. Indeed!


28 June, 2015

Tsipras: The institutions blackmail Greek people

The Greek PM, Alexis Tsipras, made an announcement to the Greek people.

He said that the institutions blackmail the Greek people on its democratic right to decide, but they will not succeed.

He requested the restoration of liquidity by the ECB.

He suggested to the Greek citizens to remain calm.

He said that deposits, wages and pensions are absolutely secure.

They want Tsipras’s fall, not to find a solution

by Kostas Vaxevanis

The creditors endanger European stability, the prestige of the European Union, their political future and over a trillion euros to not subside in the Greek proposal, costing several million euros more than what they would really want? They put at risk all that just to bring Greeks to senses? Is that at stake? To teach the bloody-Greeks a lesson? Is there anyone who still believes that for real?

The game at this moment (to use the expression of Donald Tusk) is no solution and no agreement that would conceal solution. What happens is the decision to be done with SYRIZA in power, this bad example in Europe that can become threatening and launch developments that they do not want. That can create political storm in the South and doubts about what’s all about this Europe that is manufactured with so much diligence by banks and media groups.

What matters in not whether SYRIZA has the power or the will to rebut the European pattern they have created, but the likelihood of what happened with SYRIZA will occur elsewhere, meaning that a party that is a child of wrath and dispute will come to power.

From the first moment SYRIZA came to power, they have no solution in their minds. He who wants a real solution does not provoke a government that is allergic to unfair steps, requiring for milk and bread to be taxed by increasing VAT but not the casinos and the slot-machines. He does not propose the exemption of large income taxes as opposed to the shameful measures proposed for the majority of citizens. He who wants to provoke does that.

What is important is also the way the creditors do that. They let a negotiation evolve which initially gives hope for a positive development, and then they pull the rug underneath the feet of whatever hope has emerged, leaving the Greek side along with the Greek people hanging over the void, by the emptiness of the outcome.

They do not negotiate for something they believe. They use whatever psychological means to exhaust the Greek side in order to make it unreliable and weak. They let a window of hope appear, they lead Alexis Trispras and the negotiating group away from their absurdity, they show intent to find a common ground for understanding so no one loses, and when this hope is transferred to Greece by leaks and press reports, they eliminate it by showing a completely different face. They use leaks and confusion instead of the sincere intention and solution.

No, this is not a negotiation, it is a plan taken out of the drawers of some psychologists of the shock doctrine. They create two eventualities. Either the government to collapse as powerless to handle the situation and even the personalities of the players-opponents to be deconstructed, or to be forced to sign a painful agreement that will de facto lead to it’s fall, after the people’s rage, sooner or later.

SYRIZA made a big mistake before the elections that carried on during the negotiating process. Faced with the need to eliminate the accusation of anti-Europeanism that systematically and in advance the creditors and the domestic troika had ascribed to him, he created an axiomatic pro-Europeanism that ultimately accommodated his apology that he is with Europe "at all costs". This was not correct either in political or, much more, in negotiating terms. It was not correct in political terms because SYRIZA has no reason to bear with a Europe that has nothing to do with the Europe that they advertise but they have handed it over to banks and elites. Instead he wants to change it. It was not correct in negotiating terms because it weakened the negotiating power, stating to the opponents that they may use any means since Greece will put up with it in order to remain in Europe.

This way they maximized the effectiveness of the creditors as well as the fear of the Greeks who believed that every possibility, which according to the media placed Greece outside the Eurozone, was a bad version.

SYRIZA sawed off the branch on which he sat, producing an axiomatic effect for a rule that more than any other had to be proven first. Namely that Europe and the creditors were good. Thus entrapping himself in a European apology while probably the best option was the European dispute. Especially if he wanted the outcome to be staying in Europe.

So we got to the point that the creditors play the final card to be done with SYRIZA, or rather with Tsipras, who is the political figure which will be either tamed or pushed in the gap that they diligently created before him. What will he decide?

Alexis Tsipras must make the decision to stop this game, even if he believes that he fights the battle as he should fight it. This battle is molded in a specific framework and cannot break the shell of the artificial dilemmas that have been created. He must implement what he mainly believes, that he came from the people for the sole purpose to serve the people. This is required both by his political morality and the proper tactics. To remove the rug before they pull it underneath his feet. Before they deconstruct him and make him appear as an ineffective, who by his ineffectiveness justifies those who treacherously passed by and did not make it.

He must return to Greece and inform the people about what has happened in the background. About the pressures, the obstacles to trip, the weird retractions and the intentions he is facing for so many months. It is required that he tells everything with honesty. He must describe what Europe is the one he met, and ask the people that support him if they want it. This is not only democratic substance but also effective tactic. Transferring the game from the negotiating tactics and the accounting traps into the field of truth, real economy and politics is the best solution.

Alexis Tsipras must come face to face with two things. First that the goal is the same and not some agreement. And second that he does not apologize to Schäuble, but to History.


Merkels Propagandamaschine

Jeder Artikel, der von der "Rettung" Griechenlands spricht, richtet moralisch. An solcher Berichterstattung zeigt sich, wie manipulativ ein Journalismus agiert, der vor allem von deutschen Interessen handelt

Propaganda, sagt Edward Bernays, der den Begriff geprägt hat, ist die Reduktion der komplexen Wirklichkeit auf einige wenige, leicht zu verstehende Erklärungen, und es ist dabei letztlich egal, ob diese Erklärungen auch stimmen.

Sein Klassiker "Propaganda" erschien 1928, weit vor Fernsehen und Internet, er ist mehr Handlungsanweisung für die Mächtigen als Kritik an der Manipulation der Massen - gerade deshalb lohnt es sich heute, ihn mal wieder zu lesen.

Denn in seinem Sinn ist zum Beispiel jeder Artikel, der die Eurokrise darauf reduziert, dass Merkel oder Schäuble oder Brüssel oder sonst irgendjemand Griechenland "rettet", nichts anderes als Propaganda.

"Merkel rettet die Banken"

Seit Jahren ist "Rettung" das Wort, das viele Journalisten benutzen, um die Geschichte dieser Krise zu erzählen: Mit einem Wort wird etabliert, wer etwas tut und wer nichts tut, wer aktiv ist und wer passiv, wer am Abgrund steht und wer mit der helfenden Hand herbeieilt.

Mit einem Wort werden Schuld und Abhängigkeit hergestellt, mit einem Wort werden Dankbarkeit und Versagen festgelegt, mit einem Wort wird moralisch gerichtet - die Analyse kommt nicht mehr hinterher, wenn erst mal die emotionale Ebene erreicht ist.

Der Retter ist ja im Recht, das suggeriert dieses Wort, er ist im Besitz der Wahrheit, er hat das Gute auf seiner Seite, er handelt aus höheren Motiven - "Rettung" ist deshalb ein Wort, das im Politischen an sich oder im politischen Journalismus als solchem nichts verloren hat, denn es verschleiert die Motive und Interessen, aus denen Politik besteht.

Ich habe zum Beispiel noch keine Schlagzeile gelesen, die lautete: "Merkel rettet die Banken" - dabei wäre auch das eine sehr plausible Verkürzung dessen, was in Europa spätestens seit 2010 passiert ist.

Und auch diese Schlagzeile fehlt noch: "EU und IWF planen Staatsstreich in Griechenland". Dabei kann man die Eurokrise durchaus so zusammenfassen: Wenn es darum geht, Griechenland in die Knie zu zwingen, und so wird das immer intoniert, nimmt man ein mögliches Scheitern der griechischen Regierung gern in Kauf.

Primär wird der Kapitalismus gerettet

"Es ist ein erstaunliches Spektakel", schreibt etwa Ambrose Evans-Pritchard, ein "Burke-Konservativer", wie er sich selbst nennt, kein Linker - die Europäische Zentralbank und der IWF, meint er, würden "wie rasend auf eine gewählte Regierung einprügeln, die nicht das tut, was sie wollen".

Auch Jürgen Habermas hat in dieser Woche noch mal auf das grundlegende Demokratiedefizit der EU hingewiesen - es werden in Griechenland nicht die europäischen Werte oder die demokratischen Ideale oder gar die griechischen Bürger "gerettet", es wird primär ein Kapitalismus gerettet, der Stabilität und Sicherheit braucht.

Die Europäische Zentralbank hat schon mal vorgemacht, wie das geht, sie schickte im August 2011 geheime Briefe an die spanische und italienische Regierung, in denen sie Änderungen an Gesetzen verlangte und damit in die inneren Angelegenheiten dieser Länder eingriff.

Merkwürdigerweise findet man Texte mit solchen Information aber vor allem in amerikanischen und englischen Medien - der durchschnittliche deutsche Leitartikler findet eh, dass die Griechen - gegen jeden ökonomischen Sachverstand - noch mehr sparen müssen, sieben fette Jahre seien genug.

Dass die EU damit ihr Wohlstandsversprechen bricht, eine der wesentlichen Grundlagen und Existenzberechtigung überhaupt der EU, dass es also aufseiten der EU ein deutliches Versagen gibt, das angesprochen werden sollte, das fehlt in der Geschichte von der "Rettung" Griechenlands.

Politikberichterstattung im Geist der Seifenoper

Stattdessen wird immer wieder neu auf den Showdown hingeschrieben, was nur die Krisenrhetorik der "Retter" bedient, die den permanenten Notstand brauchen, um ihre drastischen Maßnahmen zu legitimieren - der Journalismus engagiert sich in einer Eskalationsdramaturgie, die in der Atemlosigkeit keinen Platz zum Nachdenken lässt.

Und gleichzeitig wird im "Tagesspiegel" über Schäubles blaue Augen geschrieben, die nicht lügen können, und in der "Welt" über die Ehefrau, die Tsipras erst zu dem Sturkopf gemacht hat, der er aus deutscher Sicht sein muss - es ist eine Politikberichterstattung im Geist der Seifenoper, die letztlich nur dazu dient, die zugrunde liegenden ökonomischen Probleme zu verhüllen.

Komplizenschaft zwischen Politik und Medien

"Alles Lügen?", fragt die "Zeit" in ihrer Titelgeschichte von dieser Woche, eine selbstkritische Reflexion über den Druck auf die Medien in den letzten Jahren und auf die Fehler, die gemacht wurden - Irakkrieg 2003 und Finanzkrise 2008 sind zwei Beispiele, aber "nun haben die Redaktionen aus ihren Fehlern gelernt".

Aber ist nicht die Griechenland-Berichterstattung genauso ein Beispiel dafür, wie manipulativ und einseitig ein Journalismus agiert, der vor allem von deutschen Interessen handelt und eine deutsche Sicht der Dinge verbreitet, die weit entfernt ist von dem, was in anderen europäischen Ländern geschrieben und gedacht wird?

So sieht das jedenfalls Ambrose Evans-Pritchard, der im britischen "Telegraph" die griechische Schuldenkrise zum "Irakkrieg der Finanzen" erklärt - er meint damit auch die Komplizenschaft zwischen Politik und Medien, die in der vergangenen Woche einen "Bank-Run" regelrecht beschworen hätten.

"Die bewusste und intelligente Manipulation des kollektiven Verhaltens und der Meinungen der Massen ist ein wichtiges Element in der demokratischen Gesellschaft", schreibt Edward Bernays. "Es ist eine unsichtbare Regierung, die diesen verborgenen gesellschaftlichen Mechanismus manipuliert, sie ist die eigentliche Herrschaftsmacht in unserem Land."

Es ist eine Regierung, die niemand gewählt hat und die niemand kontrolliert.