Your browser does not support the HTML5 canvas tag.
Από τον Τσίπρα ως τον Κόρμπιν και τον Σάντερς: δεν είναι αυτή η Αριστερά που θέλουμε / Already confirmed: Civil liberties under attack! / The EFD-IMF sociopaths(?) continue to play their games over the Greek ruins / How the global financial mafia sucked Greece's blood / ECB's economic hitmen / The German Thatcher confirms bureaufascists' plans! / Η Μέρκελ επιβεβαιώνει τα σχέδια των γραφειοφασιστών! / Explaining the Greek paradox / Proxy wars everywhere, the planet already in flames ... / "Proxy" πόλεμοι παντού, ο πλανήτης είναι ήδη στις φλόγες ... / Ένας παγκόσμιος "proxy" πόλεμος κατά της ελευθερίας έχει ξεκινήσει! / McCarthyism 2.0 against the independent information / Ο επικεφαλής του "σκιώδους συμβουλίου" της ΕΚΤ επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη είναι μια χρηματοπιστωτική δικτατορία! / It has started: A global proxy war against freedom! / Βαρουφάκης: Το ΤΧΣ δεν ελέγχεται από το δημόσιο! / Η Ευρώπη συνθλίβεται από τους φασίστες, τους ισλαμοφασίστες, τους γραφειοφασίστες και τα αφεντικά τους / Europe crushed by the fascists, islamofascists, bureaufascists and their masters / Δεν γίνεται έτσι "σύντροφοι" ... / Panama Papers: When mainstream information wears the anti-establishment mask / The Secret Bank Bailout / The head of the ECB “shadow council” confirms that eurozone is a financial dictatorship! / A documentary by Paul Mason about the financial coup in Greece / The ruthless neo-colonialists of 21st century / First cracks to the establishment by the American people / From Tsipras to Corbyn and Sanders: This is not the Left we want / Clinton emails - The race of the Western neo-colonialist vultures over the Libyan corpse / Επιχείρηση Panama Papers: Το κατεστημένο θέλει το μονοπώλιο και στις διαρροές; / Operation "looting of Greece" reaches final stage / IMF says ... "neoliberalism"! / France officialy enters the neo-Feudal era! / The US establishment just gave its greatest performance so far ... / A significant revelation by WikiLeaks that the media almost ignored / It's official: the US is funding Middle-East jihadists! / Οι αδίστακτοι νεο-αποικιοκράτες του 21ου αιώνα

20 January, 2017

Xi Jinping's attempt to appease the neoliberal hyenas


The Chinese president, Xi Jinping, has made recently some impressive statements, through which, he could be easily considered one of the most zealous supporters of neoliberal fundamentalism.

As china.org.cn reports:

President Xi Jinping and his Swiss counterpart, Doris Leuthard, have both expressed strong political will to advocate an open economy and oppose protectionism, shortly before Xi's arrival in Switzerland.

Xi published a signed article on Friday in Neue Zuercher Zeitung, a leading Swiss daily newspaper, in which he spoke highly of Switzerland's support for internationalization of the renminbi, its participation in the founding of the Asian Infrastructure Investment Bank and mutual visa exemption for diplomatic passport holders. "We may actively explore the possibility of upgrading the Free Trade Agreement and set a good example of promoting a free and open international trade and investment system," Xi said in the article.

[...]

Leuthard, the Swiss Confederation president, said in an exclusive interview with China Daily on Thursday that Xi shares her philosophy that openness and inclusiveness are necessary to bring win-win results for the countries. "Only openness and an open economy can have better results, and nowadays we cannot avoid going global," Leuthard said in Bern, the Swiss capital. "We fight against protectionism, and President Xi shares the same values and philosophy."

As a first thought, we could say that these statements are compatible with China's efforts to stabilize its position as a global economic power. Xi Jinping's statements coincide with an era in which China is breaking rapidly its traditional isolationism, in order to dominate in the economic field, worldwide.

But it's much more than that. The first goal of Xi Jinping is to find allies among the Western neoliberal environment, as he sees that Donald Trump will be extremely hostile against China and that he will seek excuses to bring more tension in South China Sea. The statements of Jinping's Swiss counterpart above, are a small sample of what Jinping can achieve on this matter.

The second, and probably most important goal of the Chinese president, is to send some signals to the US big capital that China is willing to play by the rules of the neoliberal establishment. China will be open for further opportunities and investments under free market rules, with increasingly less interference from the Chinese state. He probably hopes that, in this way, may "buy" some peace from the US plutocracy - a significant component of the US deep state - in order to think twice before using Trump to provoke a dangerous conflict.

It seems that Putin has already "bought" some peace, and this is probably an extra reason of being treated so friendly by Trump. According to documents reviewed by The Intercept, ExxonMobil under its CEO Rex Tillerson frequently pressed the U.S. State Department for help in negotiating complex business deals and overcoming foreign opposition to its drilling projects.

Specifically concerning Russia, “Exxon Mobil asked the U.S. ambassador to press the Russians to approve a major drilling program, noting that a 'warming of U.S.-Russian relations' overall would also help the company.”

Putin may have thought that giving access to some oil resources to the largest US oil company, could break up the US plutocratic front, in order to reduce the pressure on Russia.

It is also interesting that, as it seems, similar pressure was exercised on Indonesia concerning a major gas field in the South China Sea: “in Indonesia, the State Department acted as a advocate for Exxon Mobil during contentious negotiations between the firm and the Indonesian government over a major gas field in the South China Sea;

This could explain to some point why the US want to get rid of China from the South China Sea. Recall that, Donald Trump's nominee for secretary of state and former ExxonMobil Corp. chief, Rex Tillerson, stated recently that "We're going to have to send China a clear signal that first the island-building stops and second your access to those islands is also not going to be allowed."

China, of course, will never give up the South China Sea, as it is considered extremely vital for its geopolitical interests. So instead, the Chinese president, through his statements, invited the Western capital to China, offering almost unlimited access to one of the biggest and rapidly growing markets, hoping to "buy" some peace, like Putin did through the resources.

Besides, China has already made a move towards the Western neoliberal monopoly through the entrance of yuan to the club of the Western hard currencies, risking to sacrifice the creation of an alternative to dollar, through Russia and BRICS.

Nothing is real: when reality TV programming masquerades as politics

Ultimately, the reality shows, the entertainment news, the surveillance society, the militarized police, and the political spectacles have one common objective: to keep us divided, distracted, imprisoned, and incapable of taking an active role in the business of self-government.

by John W. Whitehead

Donald Trump no longer needs to launch Trump TV.

He’s already the star of his own political reality show.

Americans have a voracious appetite for TV entertainment, and the Trump reality show—guest starring outraged Democrats with a newly awakened conscience for immigrants and the poor, power-hungry Republicans eager to take advantage of their return to power, and a hodgepodge of other special interest groups with dubious motives—feeds that appetite for titillating, soap opera drama.

After all, who needs the insults, narcissism and power plays that are hallmarks of reality shows such as Celebrity Apprentice or Keeping Up with the Kardashians when you can have all that and more delivered up by the likes of Donald Trump and his cohorts?

Yet as John Lennon reminds us, “nothing is real,” especially not in the world of politics.

Much like the fabricated universe in Peter Weir’s 1998 film The Truman Show, in which a man’s life is the basis for an elaborately staged television show aimed at selling products and procuring ratings, the political scene in the United States has devolved over the years into a carefully calibrated exercise in how to manipulate, polarize, propagandize and control a population.

Indeed, Donald Trump may be the smartest move yet by the powers-that-be to keep the citizenry divided and at each other’s throats, because as long as we’re busy fighting each other, we’ll never manage to present a unified front against tyranny in any form.

This is the magic of the reality TV programming that passes for politics today.

It allows us to be distracted, entertained, occasionally a little bit outraged but overall largely uninvolved, content to remain in the viewer’s seat.

The more that is beamed at us, the more inclined we are to settle back in our comfy recliners and become passive viewers rather than active participants as unsettling, frightening events unfold.

Reality and fiction merge as everything around us becomes entertainment fodder.

We don’t even have to change the channel when the subject matter becomes too monotonous. That’s taken care of for us by the programmers (the corporate media).

For instance, before we could get too worked up over government surveillance, the programmers changed the channels on us and switched us over to breaking news about militarized police. Before our outrage could be transformed into action over police misconduct, they changed the channel once again to reports of ISIS beheadings and terrorist shootings. Before we had a chance to challenge what was staged or real, the programming switched to the 2016 presidential election.

Living is easy with eyes closed,” says Lennon, and that’s exactly what reality TV that masquerades as American politics programs the citizenry to do: navigate the world with their eyes shut.

As long as we’re viewers, we’ll never be doers.

Studies suggest that the more reality TV people watch—and I would posit that it’s all reality TV—the more difficult it becomes to distinguish between what is real and what is carefully crafted farce.

We the people” are watching a lot of TV.

On average, Americans spend five hours a day watching television. By the time we reach age 65, we’re watching more than 50 hours of television a week, and that number increases as we get older. And reality TV programming consistently captures the largest percentage of TV watchers every season by an almost 2-1 ratio.

This doesn’t bode well for a citizenry able to sift through masterfully-produced propaganda in order to think critically about the issues of the day, whether it’s fake news peddled by government agencies or foreign entities.

Those who watch reality shows tend to view what they see as the “norm.” Thus, those who watch shows characterized by lying, aggression and meanness not only come to see such behavior as acceptable and entertaining but also mimic the medium.

This holds true whether the reality programming is about the antics of celebrities in the White House, in the board room, or in the bedroom.

It’s a phenomenon called “humilitainment.”

A term coined by media scholars Brad Waite and Sara Booker, “humilitainment” refers to the tendency for viewers to take pleasure in someone else’s humiliation, suffering and pain.

Humilitainment” largely explains not only why American TV watchers are so fixated on reality TV programming but how American citizens, largely insulated from what is really happening in the world around them by layers of technology, entertainment, and other distractions, are being programmed to accept the brutality, surveillance and dehumanizing treatment of the American police state as things happening to other people.

The ramifications for the future of civic engagement, political discourse and self-government are incredibly depressing and demoralizing.

This not only explains how a candidate like Donald Trump with a reputation for being rude, egotistical and narcissistic could get elected, but it also says a lot about how a politician like Barack Obama—whose tenure in the White House was characterized by drone killings, a weakening of the Constitution at the expense of Americans’ civil liberties, and an expansion of the police state—could be hailed as “one of the greatest presidents of all times.”

This is what happens when an entire nation—bombarded by reality TV programming, government propaganda and entertainment news—becomes systematically desensitized and acclimated to the trappings of a government that operates by fiat and speaks in a language of force.

Ultimately, as I make clear in my book Battlefield America: The War on the American People, the reality shows, the entertainment news, the surveillance society, the militarized police, and the political spectacles have one common objective: to keep us divided, distracted, imprisoned, and incapable of taking an active role in the business of self-government.

If “we the people” feel powerless and apathetic, it is only because we have allowed ourselves to be convinced that the duties of citizenship begin and end at the ballot box.

Marching and protests have certainly been used with great success by past movements to foment real change, but if those marches and protests are merely outpourings of discontent because a particular politician won or lost with no solid plan of action or follow-through, then what’s the point?

Martin Luther King Jr. understood that politics could never be the answer to what ailed the country. That’s why he spearheaded a movement of mass-action strategy that employed boycotts, sit-ins and marches. Yet King didn’t march against a particular politician or merely to express discontent. He marched against injustice, government corruption, war, and inequality, and he leveraged discontent with the status quo into an activist movement that transformed the face of America.

When all is said and done, it won’t matter who you voted for in the presidential election. What will matter is where you stand in the face of the injustices that continue to ravage our nation: the endless wars, the police shootings, the overcriminalization, the corruption, the graft, the roadside strip searches, the private prisons, the surveillance state, etc.

Will you tune out the reality TV show and join with your fellow citizens to push back against the real menace of the police state, or will you merely sit back and lose yourself in the political programming aimed at keeping you imprisoned in the police state?


There are two ways by which the spirit of a culture may be shriveled. In the first—the Orwellian—culture becomes a prison. In the second—the Huxleyan—culture becomes a burlesque. No one needs to be reminded that our world is now marred by many prison-cultures…. it makes little difference if our wardens are inspired by right- or left-wing ideologies. The gates of the prison are equally impenetrable, surveillance equally rigorous, icon-worship pervasive…. Big Brother does not watch us, by his choice. We watch him, by ours…. When a population becomes distracted by trivia, when cultural life is redefined as a perpetual round of entertainments, when serious public conversation becomes a form of baby-talk, when, in short, a people become an audience, and their public business a vaudeville act, then a nation finds itself at risk; culture-death is a clear possibility.

  - Neil Postman

Source:

Republican lawmakers in five states propose bills to criminalize peaceful protest

On Saturday, the Women’s March on Washington will kick off what opponents of the incoming administration hope will be a new era of demonstrations against the Republican agenda. But in some states, non-violent demonstrating may soon carry increased legal risks — including punishing fines and significant prison terms — for people who participate in protests involving civil disobedience. Over the past few weeks, Republican legislators across the country have quietly introduced a number of proposals to criminalize and discourage peaceful protest.

The proposals, which strengthen or supplement existing laws addressing the blocking or obstructing of traffic, come in response to a string of high-profile highway closures and other actions led by Black Lives Matter Activists and opponents of the Dakota Access Pipeline. Republicans reasonably expect an invigorated protest movement during the Trump years.

In North Dakota, for instance, Republicans introduced a bill last week that would allow motorists to run over and kill any protester obstructing a highway as long as a driver does so accidentally. In Minnesota, a bill introduced by Republicans last week seeks to dramatically stiffen fines for freeway protests and would allow prosecutors to seek a full year of jail time for protesters blocking a highway. Republicans in Washington state have proposed a plan to reclassify as a felony civil disobedience protests that are deemed “economic terrorism.” Republicans in Michigan introduced and then last month shelved an anti-picketing law that would increase penalties against protestors and would make it easier for businesses to sue individual protestors for their actions. And in Iowa a Republican lawmaker has pledged to introduce legislation to crack down on highway protests.

More:

Κανείς δεν περίμενε την φιλελέ ιερά εξέταση …

Δυο ενδιαφέροντα σχόλια που αλιεύσαμε στο ίντερνετ παρουσιάζουν από διαφορετική σκοπιά τα video με ανυποψίαστους περαστικούς που καλούνται να απαντήσουν σε μερικά δευτερόλεπτα σε ερωτήσεις τηλεοπτικών εκπομπών.

Το πρώτο εντοπίσαμε στο Facebook του Δημήτρη Μανιάτη:

      «Η νέα τάση θέλει τους φιλελέδες να εφορμούν στην Ερμού με μαρκούτσια και κάμερες και να ανακρίνουν τον απλό περαστικό με ερωτήσεις τύπου trivial και με απώτερο στόχο να πουν ή να αποδείξουν πως ο λαός είναι ένα πλήθος αγράμματων ή αστοιχείωτων, μια πλέμπα αναλφάβητων που παρ’ όλα αυτά διατηρεί (άδικα) το δικαίωμα της ψήφου ή της άποψης. Συχνά απλώς παίρνουν αφορμή από εγχειρήματα τέτοια καναλιών.

Η αριστεία με την μορφή περιπόλου είναι μια διεστραμμένη μορφή μιας πεφωτισμένης επίκλησης ή μιας διαρκούς ροής ελέγχου πάνω στο μορφωτικό υλικό ή την παιδευτική ετοιμότητα του «λαουτζίκου» όπως συχνά τον περιγράφουν.

Οι ίδιοι όχι τυχαία, συχνά αισθάνονται την ανάγκη να περιγράψουν αυτόν τον λαό, που δεν έχει καμία υποχρέωση να απαντά στις ιεροεξεταστικές τους ερωτήσεις, ως μια κατώτερη μορφή ζωής που εκλέγει Τραμπ, βγάζει Brexit, ΟΧΙ, και γενικώς δεν πρέπει να συνεχίσουμε να του δίνουμε την ευκαιρία να συνδιαμορφώνει ή έστω να επιλέγει τον πολιτικό, το σύστημα, τις δεξιότητες που αυτό προτιμά.

Το τόξο του μεταρρυθμιστάν αφού απέτυχε στα πάντα στις απευθύνσεις και προτάσεις του, αφού ευέλικτα, κρύφτηκε σε πιο παραδοσιακά κόμματα (όπως προσεχώς θα επιχειρήσει με την ΝΔ του Κυριάκου), αφού απέτυχε στην μάχη των ιδέων και αφού έφαγε και τρώει τα μουτράκια του όποτε ξεπροβάλει από τα μεταρρυθμισμένα δείπνα του, τώρα έχει περάσει απέναντι: βρίζει τον λαό, αυτή την έτσι κι αλλιώς καθολική και ολίγον αδιευκρίνιστη έννοια ως ανίκανο, αμόρφωτο και άρα ως μια μάζα που απλώς έχει την υποχρέωση να υπακούει σε μια επιτροπεία αριστείας.

Κι όμως χάσατε κύριοι. Και πού είστε ακόμη.»

Κι όπως επεσήμανε και ο Νίκος Σαραντάκος,

       «[…]το θέμα δεν είναι και τόσο αθώο πιστεύω. Εκπομπές σαν κι αυτήν υποβάλλουν την ιδέα ότι οι συμπολίτες μας (όχι όμως εμείς, όλοι οι άλλοι!) είναι άνθρωποι μειωμένης νοημοσύνης, επομένως καλώς παθαίνουν όσα παθαίνουν -για να το τραβήξουμε λίγο, ο άνεργος φταίει μόνο που δεν βρίσκει δουλειά ή ο υπερχρεωμένος που δεν έκανε καλή διαχείριση.

[…] Μας πληροφορεί λοιπόν ο Άδωνης ότι το βιντεάκι του Σκάι το ανέβασε στο Διαδίκτυο, διόλου τυχαία, η «Ομάδα Αλήθειας» (έτσι λέγεται η ομάδα των προπαγανδιστών της ΝΔ).

[…] Αλλά ο Άδωνης δεν θα έπρεπε να ειρωνεύεται άλλους για τα λάθη τους στη στοιχειώδη αριθμητική, διότι όποιος ζει σε γυάλινο σπίτι, που λέει κι η αγγλική έκφραση, δεν πρέπει να πετάει πέτρες. Εννοώ ότι έχει γελάσει όλο το πανελλήνιο με τις περσινές επιδόσεις του Άδωνη και του αδελφού του του Λεωνίδα (που είναι μαθηματικός μάλιστα) όταν έγιναν ρεζίλι σε ζωντανή μετάδοση προσπαθώντας να υπολογίσουν έναν αριθμό χρησιμοποιώντας μια απλή μέθοδο των τριών (στην τετάρτη δημοτικού το μαθαίναμε αυτό, αν θυμάμαι καλά).»

Πηγή:

Δύση και Ανατολή σε «κόντρα» ρόλους

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Όσοι είχαν συντονίσει τον δέκτη τους χθες το μεσημέρι με κάποιο από τα μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, θα πρέπει να έμειναν με την αίσθηση ότι παρακολουθούσαν θέατρο του παραλόγου. Σε πρώτο χρόνο, άκουσαν τον πρόεδρο της κομμουνιστικής Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, να εκφωνεί ενώπιον μεγαλόσχημων επιχειρηματιών και πολιτικών, στο Νταβός της Ελβετίας, μια λυρικών τόνων υπεράσπιση της παγκοσμιοποίησης, την οποία θα ζήλευε και ο Μπαράκ Ομπάμα.

Λίγο αργότερα, οι τηλεθεατές είδαν την Τερέζα Μέι, πρωθυπουργό της χώρας που αποτέλεσε το λίκνο του καπιταλισμού και του ελεύθερου εμπορίου, να υψώνει τη σημαία του εθνικισμού, χαράσσοντας τη γραμμή του «σκληρού Brexit», που θα βγάλει τη χώρα της όχι μόνο από την Ε.Ε. αλλά και την ενιαία αγορά. Απηχώντας το κλίμα του Νταβός, οι απεσταλμένοι των διεθνών μίντια δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για τον Σι Τζινπίνγκ – «ροκ σταρ του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ», τον χαρακτήρισε η ρεπόρτερ του BBC.

Αδιανόητη μέχρι χθες, η παρουσία για πρώτη φορά στην ιστορία της Λαϊκής Κίνας ενός ηγέτη της στο πλέον προβεβλημένο think tank του διεθνούς κεφαλαίου είχε, βέβαια, την αυτονόητη σημασία της. Το γεγονός ότι οι κορυφαίοι εκπρόσωποι της Δύσης απουσίαζαν φέτος από τις χιονισμένες Αλπεις, απορροφημένοι από τα εσωτερικά προβλήματά τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στον εκπρόσωπο της αναδυόμενης Ανατολής, ήρθε να δώσει μια συμβολική διάσταση στην ομιλία του. Ωστόσο, ήταν κυρίως το περιεχόμενό της και η φορτισμένη διεθνής συγκυρία που ανέδειξαν τον κομμουνιστή ηγέτη σε γητευτή των κοσμοπολίτικων ελίτ.

Ο Σι Τζινπίνγκ δεν ανέφερε ούτε μία φορά το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κάθε αποστροφή του ήταν κι ένα ευθύβολο βέλος εναντίον του ανθρώπου που θα ηγείται από μεθαύριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οποιος επιλέγει σήμερα την επιστροφή στον προστατευτισμό μοιάζει με εκείνους που κλειδαμπαρώνονται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, τόνισε ο πρόεδρος της Κίνας: μπορεί να προστατευτούν από τη βροχή του χειμώνα, αλλά θα χάσουν τον ήλιο και τον αέρα.

Η Κίνα δελεάστηκε και αυτή στο παρελθόν να αποφύγει τις περιπέτειες του ανοιχτού ωκεανού, τελικά κατάλαβε όμως ότι δεν είχε μέλλον όσο περιοριζόταν σε λιμνούλες και ορμίσκους. Σε έναν νέο γύρο διεθνούς προστατευτισμού, δηλαδή παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, δεν θα υπάρξει κανείς νικητής, προσέθεσε σε άλλο σημείο της ομιλίας του. Αναφορικά με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τόνισε ότι η Κίνα θα τιμήσει την υπογραφή της, παρά τη μονομερή αμφισβήτηση των διεθνών συμφωνιών από τον Τραμπ.

Αυτή η γεμάτη αυτοπεποίθηση και εξωστρέφεια Κίνα του Σι δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε μεγαλύτερη αντίθεση με την εικόνα της εσωστρεφούς αναδίπλωσης που εκπέμπει η νέα αμερικανική κυβέρνηση. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Ντόναλντ Τραμπ, με την πολύκροτη συνέντευξή του στους Times και στην Bild, απείλησε τους κορυφαίους εταίρους του με εμπορικούς πολέμους, χαρακτήρισε την Ε.Ε. «γερμανικό όχημα» και σχεδόν ευχήθηκε τη διάλυσή της, εκτιμώντας ότι και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν σύντομα το παράδειγμα του Brexit. Οσοι γοητεύθηκαν από τον Σι του Νταβός είναι κυρίως γιατί είδαν στο πρόσωπό του έναν αντι-Τραμπ. Μόνο που η Κίνα ούτε μπορεί ούτε φιλοδοξεί, τουλάχιστο για το προβλέψιμο μέλλον, να γίνει Αμερική, μια ηγεμονική δύναμη με παγκόσμιες φιλοδοξίες.

Πάντως, η αναφορά του Σι στις αρνητικές εμπειρίες της χώρας του από τις πολιτικές απομονωτισμού δίνει τροφή στη σκέψη. Είναι γνωστό ότι στις αρχές του 15ου αιώνα η Κίνα ήταν πολύ πιο προχωρημένη από την Ευρώπη. Ο θρυλικός ναύαρχος Τσενκ είχε εξερευνήσει τις θάλασσες από την Κορεατική μέχρι την Αραβική Χερσόνησο και το Κέρας της Αφρικής, προωθώντας μια μεγάλη ζώνη ελεύθερου εμπορίου και κινεζικής επιρροής.

Το γιατί η δυναστεία των Μινγκ αποφάσισε να κλείσει τις πόρτες της στον έξω κόσμο, την ώρα που οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ξανοίγονταν για την Αμερική, συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο σφοδρών αντιπαραθέσεων μεταξύ των ιστορικών. Γεγονός παραμένει ότι αυτή η μοιραία απόφαση έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μετατόπιση του παγκόσμιου κέντρου βάρους από την Ανατολή στη Δύση. Οι βρετανικές κανονιοφόροι στην Καντόνα, στον πρώτο πόλεμο του οπίου, απλώς επισφράγισαν τα τετελεσμένα.

Μήπως όλα αυτά τα απίθανα και όμως πραγματικά που ζούμε σήμερα προμηνύουν μια νέα, παγκοσμίων διαστάσεων ανατροπή, αυτήν τη φορά εις βάρος της Δύσης; Ακούγεται πρόωρο, σε κάθε περίπτωση, όμως, ζούμε άκρως ενδιαφέροντες καιρούς. Μόνο που, όπως αρέσκεται να μας υπενθυμίζει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, η ευχή «να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς» ήταν, για τους Κινέζους που είχαν γαλουχηθεί με τον Κομφούκιο, βαριά κατάρα.

Πηγή:

Καμία μητέρα και κανένα μωρό στη φυλακή!

Εκδήλωση - Σχολή Ν.Ο.Π.Ε., Τετάρτη 25/1/17, ώρα 19:30

« Έχε το νου σου στο παιδί...»

Στις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών συμβαίνει κάτι που είναι δύσκολο να κατανοήσει ο ανθρώπινος νους. Παιδιά που η ηλικία τους δεν ξεπερνά τα τρία έτη, ακόμα και νεογνά, βρίσκονται φυλακισμένα μαζί με τις μητέρες τους. Πρόκειται για έναν ιδιότυπο εγκλεισμό, για μια πράξη που ποτέ δεν διέπραξαν. Εκεί γεννιούνται, εκεί περνούν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, και μόλις συμπληρώσουν το τρίτο έτος της ηλικίας τους αποκόβονται βίαια από τις μητέρες τους. Εκεί δεν θα δεις παιδικά χαμόγελα και φωτισμένα δωμάτια, αλλά κάγκελα και θλιμμένα πρόσωπα.

Από την άλλη, υπάρχουν και τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τις μητέρες τους. Είχαν την επιλογή να τα αφήσουν σε κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο και δεν θέλησαν να τα πάρουν μαζί τους σε έναν τέτοιο χώρο.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι επιπτώσεις στην ψυχολογία και στην καθημερινότητα ενός παιδιού είναι τεράστιες και θα τα συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Έχει φτάσει η ώρα, να τερματιστεί η φυλάκιση για μητέρες ανηλίκων παιδιών και να αντικατασταθεί με άλλες μορφές έκτισης της ποινής, όπως συμβαίνει ήδη σε πολλές χώρες.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:

  • Βαγγελιώ Βογιατζή (Πρώην κρατούμενη μωρομάνα)
  • Κώστας Παπαδάκης (Δικηγόρος)
  • Τέση Λαζαράτου (Ψυχοθεραπεύτρια, Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα)
  • Μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων
  • Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

* Θα παρέμβει τηλεφωνικά κρατούμενη μητέρα από τις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών

«..γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα.»

  • Να σταματήσει τώρα ο ιδιότυπος εγκλεισμός και η αποστέρηση των παιδιών από τις μητέρες τους.
  • Να τερματιστεί η φυλάκιση για τις μωρομάνες και να αντικατασταθεί με άλλες μορφές έκτισης ποινής.

Καμιά Μητέρα και κανένα μωρό στη Φυλακή!

Σχολή Ν.Ο.Π.Ε. (είσοδος από Σόλωνος, 1ος όροφος, Αμφιθέατρο Παπαρηγοπούλου)
Τετάρτη 25/1/17
Ώρα 19:30

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

19 January, 2017

More hard evidence that Europe progressively being reduced into a large Orwellian state

Report – Dangerously disproportionate: the ever-expanding national security state in Europe

Hundreds of people were killed and wounded in a spate of violent attacks in European Union (EU) states between January 2015 and December 2016. They were shot by armed men, blown up in suicide bomb attacks and deliberately run over as they walked in the street. These callous crimes did not just target individuals; they were also attacks on societies, on how people live and what people think. The need to protect people from such wanton violence is obvious and urgent. Upholding the right to life, enabling people to live freely, to move freely, to think freely: these are essential tasks for any government. But they are not tasks that can be achieved by any means. Crucially, they are not tasks that should, or can, be achieved by riding roughshod over the very rights that governments are purporting to uphold.

Amnesty International

Key points:

  • Individual EU states and regional bodies have responded to the attacks by proposing, adopting and implementing wave after wave of counter-terrorism measures that have eroded the rule of law, enhanced executive powers, peeled away judicial controls, restricted freedom of expression and exposed everyone to government surveillance. Brick by brick, the edifice of rights protection that was so carefully constructed after the Second World War, is being dismantled.

  • This report aims to give a bird’s eye view of the national security landscape in Europe. It shows just how widespread and deep the “securitization” of Europe has become since 2014. The report reflects a world in which fear, alienation and prejudice are steadily chipping away at the cornerstones of the EU: fairness, equality and non-discrimination. 
     
  • Illustrative examples of human rights violations or concerns that appear throughout the report have been drawn from 14 EU member states and from counter-terrorism initiatives at the UN, Council of Europe and EU levels. The countries profiled in various sections of the report are Austria, Belgium, Bulgaria, Denmark, France, Germany, Hungary, Ireland, Luxembourg, Netherlands, Poland, Slovakia, Spain, and the United Kingdom (UK). UN Security Council Resolution 2178, which was adopted at rocket speed in September 2014, required states to pass laws to counter the threat of “foreign terrorist fighters”. Since then, a large number of counterterrorism measures have been proposed or implemented in most European states. Instead of strengthening the European human rights system, these measures have been steadily dismantling it, putting hard won rights at risk.

  • The recent wave of counter-terrorism measures also breaches one of the foundational principles of the EU, that of non-discrimination. Often, the measures have proved to be discriminatory on paper and in practice, and have had a disproportionate and profoundly negative impact, particularly on Muslims, foreign nationals or people perceived to be Muslim or foreign. Men, women and children have been verbally and physically abused. Passengers have been removed from planes because they “looked like a terrorist”. Women have been banned from wearing a full body swimsuit on the beach in France. Refugee children in Greece have been arrested for playing with plastic guns. Instances of discrimination appear in every section of this report, highlighting that certain forms of discriminatory action by the state and its agents are increasingly seen as “acceptable” in the national security context. They are not.

  • One of the most alarming developments across the EU is the effort by states to make it easier to invoke and prolong a “state of emergency” as a response to terrorism or the threat of violent attacks. In a number of states, emergency measures that are supposed to be temporary have become embedded in ordinary criminal law. Powers intended to be exceptional are appearing more and more as permanent features of national law.

  • Given the febrile state of European politics, electorates should be extremely wary of the range of powers and extent of control over their lives that they are prepared to hand over to their governments. The rise of far right nationalist parties, anti-refugee sentiment, stereotyping and discrimination against Muslims and Muslim communities, intolerance for speech or other forms of expression – risk that these emergency powers will target certain people for reasons that have nothing at all to do with a genuine threat to national security or from terrorism-related acts. Indeed, this is happening in Europe already.

  • The threshold for the triggering and extension of emergency measures has been lowered – and runs the risk of being reduced even further in coming years. While international human rights law is clear that exceptional measures should only be applied in genuinely exceptional circumstances - namely “in time of war or other public emergency threatening the life of the nation” - the disturbing idea that Europe faces a perpetual emergency is beginning to take hold.

  • There are many countries in Europe, particularly those with little history of terrorism, in which hard-line governments of whatever political persuasion will be tempted and increasingly able to impose states of emergency in response to the first serious terrorist attack they face. These governments will enjoy a range of sweeping powers whose use is unlikely to be restricted to those involved in the commission of terrorist acts. This has already proven to be case in France, where the extension – by a mainstream political party – of emergency powers well beyond the period of uncertainty that followed the Paris attacks has contributed significantly to the normalizing of the notion that a general threat of terrorist attacks threatens the very life of the nation.

  • Ultimately, however, the threat to the life of a nation – to social cohesion, to the functioning of democratic institutions, to respect for human rights and the rule of law – does not come from the isolated acts of a violent criminal fringe, however much they may wish to destroy these institutions and undermine these principles - but from governments and societies that are prepared to abandon their own values in confronting them.

Key common features of these counter-terrorism initiatives include:

  • expedited processes where legislation is fast-tracked to adoption with little or no consultation with parliaments, experts and others in civil society;

  • derogation from human rights commitments in law or practice with often detrimental effects on people’s lives;

  • consolidation of power in the hands of the executive, its agencies and the security and intelligence apparatus, often with little or no role for the judiciary in authorizing measures or providing effective scrutiny;

  • ineffective or lack of independent oversight mechanisms to monitor implementation of counter-terrorism measures and operations, identify abuses and hold people accountable for human rights violations;

  • imprecise and overly broad definitions of “terrorism” in laws, in violation of the principle of legality and leading to numerous abuses;

  • standards of proof reduced from the traditional criminal standard of “reasonable suspicion” to mere “suspicion,” and in some states to no formal requirement of suspicion at all;
  • tenuous, and sometimes no, link between so-called preparatory acts or inchoate offences and the actual criminal offence; 
     
  • use of administrative control measures to restrict people’s freedom of movement and association as a proxy for criminal sanctions, which would offer the people in question better safeguards against abuse; 
     
  • criminalization of various forms of expression that fall short of incitement to violence and threaten legitimate protest, freedom of expression, and artistic freedom;
  • fewer possibilities to challenge counter-terrorism measures and operations, in particular due to the state’s use of secret evidence typically not disclosed to a person affected by the measures or their lawyer; 
     
  • states invoking national security concerns and the “threat of terrorism” to arbitrarily target migrants and refugees, human rights defenders, activists, political opponents, journalists, minority groups, and people lawfully exercising their rights to freedom of expression, association and assembly; and

  • lack of attention to the needs and protection rights of particular groups, including women and children.

Full report:


Related:



Πως το Αμερικανικό βαθύ κράτος ωθεί τον Τραμπ στο πιο επικίνδυνο παιχνίδι

Ίσως το χειρότερο σενάριο

του system failure

Μπορεί να φαίνεται εντελώς παράδοξο το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει καλές σχέσεις με τη Ρωσία την ίδια στιγμή που προκαλεί και απειλεί την Κίνα, αλλά τελικά μπορεί να βγαίνει νόημα. Αν ο σκοπός σου είναι να συντρίψεις τους δύο μεγαλύτερους αντιπάλους σου, δεν θα ρισκάρεις να τους αντιμετωπίσεις ταυτόχρονα και τους δύο. Που σημαίνει ότι πρέπει να κρατήσεις κάποια, έστω ελάχιστη ισορροπία.

Εφόσον συμπεριφέρεσαι με μια εντελώς προβοκατόρικη και εχθρική διάθεση κατά του ενός (Κίνα), πρέπει να είσαι πολύ φιλικός με τον άλλο (Ρωσία). Αλλιώς θα βρεθείς σίγουρα αντιμέτωπος και με τους δύο. Και αυτό ακριβώς κάνει ο Τραμπ αυτή τη στιγμή!

Είναι σίγουρο ότι οι μηχανισμοί του κατεστημένου έχουν μελετήσει σε βάθος την προσωπικότητα του Τραμπ (και ουσιαστικά τον ήξεραν από πριν) και έτσι τα συστημικά ΜΜΕ τον 'μανουβράρουν' όπως θέλουν. Έτσι, την ίδια στιγμή που τα μίντια εστιάζουν στον Τραμπ, δίνοντάς του 'ανοιχτό γήπεδο' για άλλη μια μεγαλειώδη παράσταση, στην οποία κάνει τον 'αντάρτη' κατά του κατεστημένου, ο Ομπάμα κινείται επιθετικά κατά της Ρωσίας, στέλνοντας περισσότερο στρατό στην Ευρώπη (για πρώτη φορά στρατεύματα σε Νορβηγία, Πολωνία), παρόλο που η θητεία του τελειώνει μόλις σε λίγες ημέρες. Ο Πούτιν δεν ρισκάρει να προχωρήσει σε σοβαρά αντίποινα, προφανώς επειδή ελπίζει ότι ο Τραμπ θα ακυρώσει αυτές τις εχθρικές ενέργειες. Μάλλον ελπίζει μάταια.

Την ίδια στιγμή, ο Τραμπ είναι ιδιαίτερα εχθρικός απέναντι στην Κίνα, προκαλώντας την οργή των Κινέζων αξιωματούχων. Με πρόσχημα το γνωστό αφήγημα ότι 'οι Κινέζοι κλέβουν τις δουλειές των Αμερικανών', επιχειρεί να δικαιολογήσει αυτή τη στάση, αλλά στην πραγματικότητα, ανησυχεί κυρίως για την Κινεζική επιθετική οικονομική επέκταση που απειλεί τα συμφέροντα του Αμερικανικού μεγάλου κεφαλαίου.

Το κατεστημένο πιέζει τον Τραμπ να δηλώσει υποταγή στην αντι-Ρωσική ατζέντα σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα και ο ίδιος ο Πούτιν αρχίζει να τον υπερασπίζεται ανοιχτά. Και όσο γίνεται αυτό, θα πρέπει να κάνει τους Κινέζους όλο και πιο νευρικούς και θυμωμένους. Να λοιπόν μια καλή αρχή για μια ρήξη στην Σινο-Ρωσική συμμαχία. Αλλά και πάλι, ούτε ο Πούτιν, ούτε οι Κινέζοι θα τσιμπήσουν το δόλωμα έτσι εύκολα.

Αλλά γιατί το Αμερικανικό βαθύ κράτος επιλέγει ως πρώτο στόχο την Κίνα; Μάλλον επειδή αποτελεί την βασική οικονομική απειλή, χωρίς ωστόσο να έχει (προς το παρόν) τη στρατιωτική ισχύ της Ρωσίας.

Φαίνεται πως η Ταϊβάν και η διαφιλονικούμενη περιοχή της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας χρησιμοποιούνται απλά ως πρόσχημα προκειμένου οι ΗΠΑ να προκαλούν την Κίνα συνεχώς. Ο απώτερος γεωπολιτικός στόχος των ΗΠΑ βρίσκεται στην Κινεζική ενδοχώρα, κοντά στα Ρωσικά σύνορα.

Σύμφωνα με ένα από τα πολλά σενάρια, οι ΗΠΑ προκαλούν έναν σύντομο πόλεμο, αλλάζουν το καθεστώς στην Κίνα τοποθετώντας τη δική τους μαριονέτα και πιθανώς, προχωρούν σε διάσπαση της Κίνας με αφορμή αμφισβητούμενες επαρχίες (Θιβέτ, Ξινγιάνγκ - Δεν είναι έκπληξη ότι, πρόσφατα, η Κίνα απάντησε αστραπιαία σε ανάλογες δηλώσεις που έκανε ο Τραμπ, λέγοντας πως η πολιτική της 'ενιαίας Κίνας' δεν είναι διαπραγματεύσιμη).

Τα φιλοαμερικανικά καθεστώτα, θα ξεπληρώσουν τα δολάρια που θα πάρουν για τις 'έγχρωμες επαναστάσεις' τους με τη διάθεση των εδαφών τους για νέες Αμερικανικές βάσεις. Με την Κίνα νικημένη και διαλυμένη, η Ρωσία θα βρεθεί πλήρως περικυκλωμένη από ΝΑΤΟ και Αμερικανικά στρατεύματα έχοντας ταυτόχρονα απολέσει τον μεγαλύτερο σύμμαχο. Θα γίνει ο επόμενος στόχος.

Ο απώτερος στόχος του Δυτικού νεοφιλελεύθερου κατεστημένου, θα ήταν ενδεχομένως η διάσπαση της αχανούς Ρωσικής επικράτειας και η εγκαθίδρυση φιλοδυτικών καθεστώτων, με στόχο, όχι μόνο την κατάκτηση των πολύτιμων πλουτοπαραγωγικών πηγών, αλλά και την οριστική επιβολή του νεοφιλελεύθερου δόγματος σε "αχαρτογράφητες" περιοχές και πληθυσμούς.

Ωστόσο, έχουμε δει αμέτρητες Αμερικανικές αποτυχίες τελευταία. Ο Ομπάμα απέτυχε πλήρως να εκπληρώσει τους στόχους όσον αφορά τη Συρία. Και η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου σε Συρία/Ιράκ και Λιβύη, για να μην αναφέρουμε και τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις επιθέσεις αυτοκτονίας ακόμα και σε Δυτικό έδαφος. Το πιθανότερο είναι ότι το Αμερικανικό βαθύ κράτος θα αποτύχει και πάλι να εκπληρώσει τους στόχους του όσον αφορά την Κίνα και τη Ρωσία. Αλλά τα πράγματα αυτή τη φορά είναι πολύ πιο σοβαρά, γιατί μιλάμε για δύο μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις.

Ο Τραμπ θα κάνει τραγικό λάθος αν πιστέψει ότι ο Πούτιν θα περιμένει την διάλυση της Κίνας χωρίς να αντιδράσει. Γιατί ο Πούτιν γνωρίζει καλά ότι αν πέσει η Κίνα, η Ρωσία θα είναι το επόμενο θύμα των γερακιών της Ουάσιγκτον.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της θητείας του, ο Τραμπ θα πρέπει αμέσως να προχωρήσει σε δύο βασικές κινήσεις, αν θέλει να αποδείξει ότι δεν είναι η πιο εύκολα χειραγωγήσιμη μαριονέτα του κατεστημένου. Πρώτον, θα πρέπει να αποσύρει τα Αμερικανικά στρατεύματα από την Αν. Ευρώπη και τη Νορβηγία. Δεύτερον, θα πρέπει να σταματήσει να προκαλεί επικίνδυνα την Κίνα και να προσπαθήσει να βρει τρόπους συνεννόησης και συνεργασίας προς όφελος τόσο της Κίνας, όσο και των ΗΠΑ. Σε αντίθετη περίπτωση, οι ψυχοπαθείς που κινούν τα νήματά του, μπορεί να βάλουν φωτιά σε όλο τον πλανήτη μέσα από έναν πυρηνικό πόλεμο.

Σχετικά:

Ο Τραμπ ετοιμάζεται για ανοιχτή σύγκρουση με Ρωσία-Κίνα όπως ακριβώς έχει σχεδιάσει το βαθύ κράτος των ΗΠΑ

Ο Όργουελ ζει στις αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες της Ε.Ε.

Σαρωτικοί νέοι νόμοι οδηγούν την Ευρώπη σε μια βαθιά επικίνδυνη κατάσταση μόνιμης εθνικής ασφάλειας, υποστηρίζει η Διεθνής Αμνηστία δημοσιεύοντας εκτενή Έκθεση που αφορά στη σχέση μεταξύ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των αντιτρομοκρατικών μέτρων που έχουν ληφθεί από 14 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Έκθεση, με τίτλο «Επικίνδυνα δυσανάλογη: η διαρκώς διευρυνόμενη “εθνική ασφάλεια” στην Ευρώπη» αποκαλύπτει πώς μία πληθώρα νόμων και τροπολογιών, που ψηφίστηκαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, υπονομεύουν θεμελιώδεις ελευθερίες και αποδομούν τις εγγυήσεις για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έχουν τόσο σκληρά κατακτηθεί.

«Στον απόηχο μιας σειράς φρικτών επιθέσεων, από το Παρίσι μέχρι το Βερολίνο, οι κυβερνήσεις βιάστηκαν να “περάσουν” ένα κύμα δυσανάλογων μέτρων», δήλωσε ο John Dalhuisen, Διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη.

«Από μόνα τους αυτά τα μεμονωμένα αντιτρομοκρατικά μέτρα είναι αρκετά ανησυχητικά, αλλά στο σύνολό τους, διαμορφώνουν μία κατάσταση στην οποία ανέλεγκτες εξουσίες καταπατούν ελευθερίες που για καιρό θεωρούσαμε δεδομένες».

Η Έκθεση, η οποία βασίζεται σε διετή έρευνα που διενεργήθηκε σε 14 κράτη-μέλη της Ε.Ε. καθώς και σε αναλύσεις μέτρων που λήφθηκαν σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο, αποκαλύπτει το βαθμό στον οποίο οι νέες νομοθεσίες και πολιτικές που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της απειλής της τρομοκρατίας, έχουν συνθλίψει εγγυήσεις για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σε πολλές χώρες, τα αντιτρομοκρατικά μέτρα που έχουν προταθεί ή τεθεί σε εφαρμογή έχουν διαβρώσει το κράτος δικαίου, έχουν ενισχύσει τις εκτελεστικές εξουσίες, έχουν απογυμνώσει τους δικαστικούς ελέγχους, έχουν περιορίσει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και έχουν εκθέσει τους πολίτες σε ανέλεγκτη παρακολούθηση εκ μέρους των κυβερνήσεων. Ο αντίκτυπος αυτών των μέτρων στους αλλοδαπούς και τις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες είναι ιδιαίτερα βαρύς.

«Ενώ η απειλή που θέτει η τρομοκρατία είναι δίχως άλλο πραγματική και πρέπει να αντιμετωπιστεί με αποφασιστικότητα, ο ρόλος των κυβερνήσεων πρέπει να είναι η παροχή ασφάλειας στους πολίτες τους ώστε αυτοί να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους κι όχι να τα στερούνται στο όνομα της ασφάλειας», δήλωσε ο John Dalhuisen.

«Οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. χρησιμοποιούν τα αντιτρομοκρατικά μέτρα για να παγιώσουν υπερεξουσίες, να στοχοποιήσουν συγκεκριμένες ομάδες με μεροληπτικό τρόπο και να αφαιρέσουν ανθρώπινα δικαιώματα υπό το πρόσχημα της υπεράσπισής τους. Κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε κοινωνίες στις οποίες η ελευθερία θα αποτελεί την εξαίρεση και ο φόβος τον κανόνα».

* Η Διεθνής Αμνηστία πραγματοποιεί Συνέντευξη Τύπου – Δημόσια Συζήτηση την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017, 12:00-14:00, στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών (Ακαδημίας 60, Αθήνα)

Πηγή:


Σχετικά:

 

Η Γαλλία εισέρχεται επίσημα στη νεο-Φεουδαρχική εποχή!

Obama’s legacy in Africa: terrorism, civil war & military expansion

Independent geopolitical analyst Eric Draitser examines the effect of the Obama administration on Africa. What he finds is less hope and change, and more chaos and death.

by Eric Draitser of stopimperialism.org

The corporate media is predictably churning out nauseating retrospectives of Obama’s presidency, gently soothing Americans to sleep with fairy tales about the progressive accomplishments of President Hope and Change.

But amid the selective memory and doublethink which passes for sophisticated punditry within the controlled media matrix, let us not forget that in Africa the name Barack Obama is now synonymous with destabilization, death, and destruction.

The collective gasps of liberals grow to a deafening roar at the mere suggestion that Obama is more sinner than saint, but perhaps it would be useful to review the facts and the record rather than the carefully constructed mythos being shoehorned into history books under the broad heading of “Legacy.”

Africa’s future is up to Africans’

In the summer of 2009, little more than six months after being inaugurated, President Obama stood before the Ghanaian Parliament to deliver a speech intended to set the tone for his administration’s Africa policy. In addressing a crowd of hundreds in the Ghanaian capital, he was, in fact, speaking directly to millions of Africans all over the continent and throughout the diaspora. For if Obama represented Hope and Change for the people of the United States, that was doubly true for African people.

In that mostly forgettable speech, Obama declared:

We must start from the simple premise that Africa’s future is up to Africans … the West is not responsible for the destruction of the Zimbabwean economy over the last decade, or wars in which children are enlisted as combatants.

Building prosperity, shedding corruption and tyranny, and taking on poverty and disease, he said “can only be done if you take responsibility for your future. And it won’t be easy. It will take time and effort. There will be suffering and setbacks. But I can promise you this: America will be with you every step of the way, as a partner, as a friend.

Despite being the First Black President, Obama’s words and deeds with respect to Africa perfectly embody “the White Man’s Burden” — that desire to help those poor, lowly wretches whose poverty, corruption, disease, and violence must be the product of some natural deficiency. Surely, five centuries of colonialism, combined with Obama-style imperial arrogance, had nothing to do with it.

But let us take Obama’s words at face value and evaluate whether Obama was able to live up to those high-minded and idealistic goals throughout his two terms in office.

Obama repeatedly stressed African agency, arguing that the United States and the West cannot solve Africa’s problems for her. Instead, he argued that the United States will be a “partner” and a “friend.” And yet, within two years of the pledge to let Africans resolve their own problems, U.S.-NATO jets were dropping bombs on Libya in support of al-Qaida-linked terrorists who would topple and brutally assassinate Moammar Gadhafi, perhaps the single strongest voice for African independence and self-sufficiency.

Considering the tens of thousands of deaths and the utter destruction and dissolution of Libya into warring tribal militias and multiple fragmented governments barely able to be called legitimate, it is particularly galling that Obama stood before the United Nations and declared the U.S.-NATO war on Libya to be a success. Exactly one month before Gadhafi’s heinous torture and assassination, Obama arrogantly stated on Sept. 20, 2011:

This is how the international community should work in the 21st century — more nations bearing the responsibility and the costs of meeting global challenges. In fact, this is the very purpose of this United Nations. So every nation represented here today can take pride in the innocent lives we saved and in helping Libyans reclaim their country. It was the right thing to do.

Yes, the very same president who two years earlier proclaimed that “Africa’s future is up to Africans” was a champion of French, British, Italian, and U.S. military forces imposing their will on a prosperous and independent African nation, transforming it into a chaotic and bloody failed state. So much for Hope and Change.

But of course the tragic story of Libya does not stop with just the destruction of the Libyan Arab Jamahiriya and the assassination of Gadhafi. Rather, the war on Libya opened the floodgates for weapons smuggling, terrorism and destabilization all over the African continent. According to a 2013 report by the U.N. Security Council’s Group of Experts:

Cases, both proven and under investigation, of illicit transfers from Libya in violation of the embargo cover more than 12 countries and include heavy and light weapons, including man-portable air defense systems, small arms and related ammunition and explosives and mines.

The report continued, warning that “illicit flows from the country are fueling [sic] existing conflicts in Africa and the Levant and enriching the arsenals of a range of non-State actors, including terrorist groups.

The proliferation of weapons from Libya continues at an alarming rate.

Indeed, those weapons flowing from Libya have directly fueled the civil war in Mali, facilitated the rise of Boko Haram in Nigeria, empowered the terror group al-Qaida in the Islamic Maghreb, and led to the rise of terrorist gangs and death squads in Burkina Faso, Central African Republic, and elsewhere on the continent. In effect, Obama’s war on Libya was the opening salvo of a continent-wide destabilization the effects of which are still being felt today and likely will continue to be felt for years, if not decades, to come.

With these troubling facts in mind, we return to Obama’s speech in Ghana, where he haughtily pronounced that the West is not responsible for Africa’s problems. Naturally, any student of colonialism and African history would immediately object to such selective memory. One wonders whether decades from now, when the legacy of the wars and terrorism that grew out of Obama’s policies is still being felt, another president will stand before Africa and again chastise her for not solving her own problems.

Obama: The smiling face of neo-colonialism

Were Obama’s crimes against peace in Africa limited only to the war on Libya and its effects, one could simply call it a blunder of historical proportions. But Obama had much more blood to spill in Africa while expanding the U.S. military footprint there.

Primary among these initiatives to grow the U.S. military presence in Africa was the expansion of the U.S. Africa Command, or AFRICOM. In June of 2013, Ebrahim Shabbir Deen of the Johannesburg-based Afro-Middle East Centre noted:

[AFRICOM] has surreptitiously managed to infuse itself into various African militaries. This has been accomplished mainly through military-to-military partnerships which the command has with fifty-one of Africa’s fifty-five states. In many instances, these partnerships involve African militaries ceding operational command to AFRICOM.

In fact, while President George W. Bush was responsible for the establishment of AFRICOM, it was Obama who expanded it into a continental military force into which national military forces have been subsumed. In effect, Obama was able to make African nations, and especially their militaries, into wholly-owned subsidiaries of the Pentagon and U.S. military-industrial complex. But it’s ok, Obama did it with a smile and with the credibility of the “native son” of the continent.

Similarly, Obama is directly responsible for the ongoing bloodshed in South Sudan, where he championed the separatism which led to the creation of that country and the predictable civil war which has followed. Obama declared in 2011 upon the formal independence of South Sudan that: “Today is a reminder that after the darkness of war, the light of a new dawn is possible. A proud flag flies over Juba and the map of the world has been redrawn.” But Obama may have spoken too soon, as the darkness of war drags on in the devastated country where a “new dawn” seems about as likely as Obama admitting his failure.

And while Obama, as usual, waxed poetic about independence and freedom, the reality is that his backing of South Sudan was more about gaining a geopolitical advantage against China than about high-minded ideals.

Similarly, Obama used the expanded capabilities of U.S. military and CIA in Africa to greatly increase the Pentagon and Langley’s presence in Somalia. As Jeremy Scahill reported in The Nation in December of 2014:

The CIA runs a counterterrorism training program for Somali intelligence agents and operatives aimed at building an indigenous strike force capable of snatch operations and targeted ‘combat’ operations against members of Al Shabab, an Islamic militant group with close ties to Al Qaeda. As part of its expanding counterterrorism program in Somalia, the CIA also uses a secret prison buried in the basement of Somalia’s National Security Agency (NSA) headquarters … Some of the prisoners have been snatched off the streets of Kenya and rendered by plane to Mogadishu.

It should be noted that the policies — the crimes against peace — highlighted here represent only a fraction of the eight years of Obama policies on the continent; a complete accounting of Obama’s crimes against Africa would likely require a book-length analysis. The intent here is to illustrate that the man who stood before Africa professing to be a friend was as much friend to Africa as the hangman is to the condemned.

Were it someone other than the first black president, perhaps there might have been an outcry at the rape and plunder of the continent, the militarization and destabilization of Africa. And yet, throughout the past eight years, there has been a deafening silence from liberals whose ideals and values apparently extend only as far as party loyalty allows.

In a beautifully precise term coined by Glen Ford, executive editor of Black Agenda Report, Obama represented not the lesser, but “the more effective,” evil. And when it came to Africa, that was doubly true. Who but Obama could have destroyed nations, fomented terrorism, plundered the wealth, and militarized and destabilized the entire continent all while flashing a hypnotic grin?

For the African people, however, Obama’s perfect teeth and intoxicating smile hide a forked tongue. And as for Obama’s Africa “legacy,” it can be found in the graveyards of Libya, Nigeria, and beyond.

Source:


Related: