Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

31 July, 2013

"Extremely human" politicians and the transformation of image makers to ... image breakers

by system failure

How you present a prime minister in such a way that appears to be doing the right thing, while in reality is doing the opposite? You try to present him as strong, unbreakable, confident with himself. This was, generally, the tactics of an old school of image makers, in order some politics to gain public acceptance, or, in order to promote specific politicians.

During the first debate in TV's history, between John Kennedy and Richard Nixon in September 1960, Kennedy had gained the impressions since, his picture reaching the audience was much better than Nixon's. He appeared fresh, much younger, answering all the questions straightly. The debate was crucial for Kennedy's victory in the presidential elections.

Many things have changed since then. The image of "unwavering" politician has been shifted to a more human personality, closer to the image of the average citizen, by the new generations of image makers. The new directions of image makers to politicians, included more simplicity, more spontaneity, plenty of jokes, tactics which made politicians more accessible and likeable and less distant.

Today, things have changed so much that, the primary question as well as the answer are totally different, in such a degree that, image makers have been transformed into ... image breakers!

Therefore, the question could be like this: How do you make a prime minister to appear like he tries really hard to balance things, while doesn't have too many options? And, the possible answer: You present him as tired, like he's exhausted because he tries too much. And finally - in the case of the Greek prime minister - through a small "mistake", the camera catches him cursing his ... head and himself because he confused words during a statement. What is more human than this? This is something which almost everyone does when he's angry with himself.

What is the message of a prime minister under the instructions of the image breakers (ex - image makers), through this picture?

First, "look, I'm one of you, I do what I can, do not expect miracles, compromise with that and don't ask for more". To what should we compromise? One might wonder. We should compromise with the "big achievement" of reducing tax in bar-restaurant services in August and after, which means, during the remaining part of the tourist season, while at the same time, we must expect new taxes, massive layoffs, privatizations, further cuts in wages and further dissolve of the social state.

Second, there are no secret deals behind the camera. What you will see, is only a tired prime minister cursing himself.

Whether cameraman's mistake was real or not, image breakers know very well what they must do.

In the United States, the case of the New York City mayoral candidate is characteristic. What was left for the image breakers to do, when the scandal had been exposed, was to break his image, and promote his "extremely human" side and his natural, human passions. It seems that they managed to gain sympathy for Anthony Weiner, especially from the younger people because youngest generations are more progressive in sexual matters and the corresponding "usage" of social media. Also, in this case, whether the scandal had been purposely exposed or not, image breakers knew very well what to do.

The transformation degree of the image breakers, is an indication of the disdain of politics today. Apart the fact that, most people know the communicative tricks of the past, their basic philosophy has changed since they accept rationally that things are what they are and nothing can be done. Thus, people rationally accept that, big interests are so powerful that, if someone wants to deal with them, must be some kind of a superior being. Therefore, image breakers do nothing more than to adapt to this thinking, continuously promoting the human side of politicians and the corresponding message: "look, there are no supermen, no saviors, we do what we can, compromise with that and do not ask for more". In this way, a vicious circle is created: the more this image is promoted, the more politics disdain and reverse, thus, the more politics disdain, the more this image is promoted.

In Greece, the biggest slice of the electoral pie goes to Nea Dimokratia, the Right-wing party of the governmental coalition. Nea Dimokratia is turning mostly to the "rational" Right voters. The main Left-wing party opposition, SYRIZA, follows at short distance. It is remarkable that, despite the fact that SYRIZA's leader, Alexis Tsipras, is much younger than Nea Dimokratia's leader and prime minister Antonis Samaras, adopts accurately the communicative tactics of the latter, concerning his image, while his rhetoric is totally different, due to his Leftist ideology. This shows that, image is playing a key role and that societies are not ready for radical changes. Both Samaras and Tsipras, when they are not in parliament, or, in open public speeches, where controversy is often intense, they appear "extremely human", almost tired, speaking slow and in a low voice.

Because what matters most, is the picture that reaches audience, which must be compatible to the present common sense, leading to the present "rationalism" and not to the system's subversion. Societies today, not only afraid revolutions, but also politicians who dare to speak through a deeply radical language, and, the corresponding image related to them.

Is this truly about image breakers' new tactics or something more terrifying happens? Is the tired face of politicians a reality? Is this a proof of the total eclipse of the political dream and surrender, without terms, to the "rationalism" of our days? Maybe it's about all these things together.

29 July, 2013

Οι “υπερβολικά ανθρώπινοι” πολιτικοί και η μετάλλαξη των image makers σε ... image breakers

του system failure

Πώς κάνετε έναν πρωθυπουργό να φαίνεται ότι κάνει το σωστό, παρόλο που στην πραγματικότητα κάνει το αντίθετο; Προσπαθείτε να τον παρουσιάσετε δυνατό, αλύγιστο, σίγουρο για τον εαυτό του. Αυτή ήταν, σε γενικές γραμμές, η τακτική που ακολουθούσε μια παλιά γενιά image makers, προκειμένου κάποιες πολιτικές να κερδίσουν την συγκατάθεση των ανθρώπων, ή, προκειμένου να προωθήσουν συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.

Στο πρώτο τηλεοπτικό ντιμπέιτ της ιστορίας μεταξύ του Τζον Κένεντι και του Ρίτσαρντ Νίξον τον Σεπτέμβριο του 1960, ο Κένεντι είχε κερδίσει τις εντυπώσεις, καθώς η εικόνα που έβγαζε προς τα έξω ήταν σαφώς καλύτερη από εκείνη του Νίξον. Έδειχνε πιο φρέσκος, πολύ νεότερος και απαντούσε με ευθύτητα σε όλες τις ερωτήσεις. Το ντιμπέιτ ήταν καθοριστικό στο να κερδίσει ο Κένεντι τις εκλογές.

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει. Οι νέες γενιές των image makers, μετατόπισαν σταδιακά την εικόνα του “ατσαλάκωτου” πολιτικού προς αυτήν του πιο ανθρώπινου, αυτού που βρίσκεται πιο κοντά στην εικόνα του μέσου πολίτη. Οι νέες οδηγίες των image makers προς τους πολιτικούς περιελάμβαναν περισσότερη απλότητα, περισσότερο αυθορμητισμό, άφθονα αστεία, τακτικές που έκαναν τους πολιτικούς περισσότερο προσιτούς και συμπαθείς και λιγότερο απόμακρους.

Φτάνοντας στο σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο πολύ, που το αρχικό ερώτημα και η απάντηση είναι εντελώς διαφορετικά, τόσο, ώστε και οι ίδιοι οι image makers μεταλλάσσονται σε ... image breakers!

Πώς παρουσιάζετε λοιπόν έναν πρωθυπουργό, με τρόπο που να φαίνεται ότι δεν έχει πολλές επιλογές και προσπαθεί σκληρά να κρατήσει τις ισορροπίες; Τον παρουσιάζετε ταλαιπωρημένο, κουρασμένο, σαν να εξαντλείται από την υπερπροσπάθεια. Και τελικά, μέσω ενός μικρού “λάθους”, η κάμερα τον πιάνει επ'αυτοφόρω να βρίζει το ... κεφάλι του και τον εαυτό του, επειδή δεν είπε σωστά τα λόγια. Τι πιο ανθρώπινο απ' αυτό; Είναι κάτι που το κάνει σχεδόν ο καθένας όταν τα βάζει με τον εαυτό του.

Τι μήνυμα στέλνει άραγε ένας πρωθυπουργός υπό τις οδηγίες των image breakers (πρώην image makers), μέσω αυτής της εικόνας;

Πρώτον, ότι “κοιτάξτε, είμαι ένας από εσάς, κάνω ότι μπορώ, μην περιμένετε θαύματα, συμβιβαστείτε μ' αυτό και μην ζητάτε περισσότερα”. Με ποιο πράγμα άραγε να συμβιβαστούμε; Με το “μέγα κατόρθωμα” της μείωσης του ΦΠΑ στην εστίαση από τον Αύγουστο, δηλαδή όταν το μεγαλύτερο διάστημα της καλοκαιρινής σεζόν θα έχει περάσει, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζονται νέοι φόροι, μαζικές απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, νέες μειώσεις μισθών και περαιτέρω διάλυση του κοινωνικού κράτους.

Δεύτερον, ότι πίσω από την κάμερα δεν υπάρχουν κρυφές συμφωνίες. Υπάρχει μόνο αυτό: ένας ταλαιπωρημένος πρωθυπουργός που βρίζει τον εαυτό του.

Είτε ήταν πραγματική η γκάφα του κάμεραμαν που συνέχιζε να καταγράφει, είτε όχι, οι image breakers ξέρουν καλά τι πρέπει να κάνουν.

Αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες, η περίπτωση του υποψηφίου δημάρχου της Νέας Υόρκης είναι χαρακτηριστική. Οι image breakers, μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, αυτό που έμενε να κάνουν ήταν να αποδομήσουν την εικόνα του και να προωθήσουν την “υπερβολικά ανθρώπινη” πλευρά του, με τα φυσιολογικά, ανθρώπινα πάθη του. Φαίνεται ότι κατάφεραν να κερδίσουν τη συμπάθεια τουλάχιστον των νεότερων προς το πρόσωπο του Anthony Weiner, καθώς οι νεότερες γενιές είναι πιο απελευθερωμένες σε σεξουαλικά θέματα και πιο εξοικειωμένες με τις αντίστοιχες “χρήσεις” των social media. Και σ' αυτή την περίπτωση, είτε ήταν εσκεμμένη η αποκάλυψη του σκανδάλου, είτε όχι, οι image breakers ξέρουν καλά τη δουλειά τους.

Ο βαθμός μετάλλαξης των image breakers, είναι ένας δείκτης του πόσο έχει απαξιωθεί η πολιτική σήμερα. Εκτός του γεγονότος ότι σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τα επικοινωνιακά τρικ του παρελθόντος, η βασική τους φιλοσοφία έχει αλλάξει, καθώς θεωρούν ορθολογικά ότι έτσι έχουν τα πράγματα και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Οι άνθρωποι δηλαδή, δέχονται ορθολογικά ότι, τα μεγάλα συμφέροντα είναι τόσο ισχυρά, που για να τα βάλει κανείς μαζί τους πρέπει στην ουσία να είναι κάτι σαν υπεράνθρωπος, επομένως οι image breakers δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προσαρμόζονται σε αυτή τη λογική, προωθώντας συνεχώς την ανθρώπινη πλευρά των πολιτικών και το αντίστοιχο μήνυμα: “κοιτάξτε, δεν υπάρχουν υπεράνθρωποι, δεν υπάρχουν σωτήρες, κάνουμε ότι μπορούμε, συμβιβαστείτε μ' αυτό και μην ζητάτε περισσότερα”. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος: όσο περισσότερο προωθείται αυτή η εικόνα, τόσο περισσότερο απαξιώνεται η πολιτική και αντίστροφα, δηλαδή, όσο περισσότερο απαξιώνεται η πολιτική, τόσο περισσότερο προωθείται αυτή η εικόνα.

Στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο ποσοστό το παίρνει οριακά η ΝΔ απευθυνόμενη κυρίως στους “ορθολογιστές” Δεξιούς. Ακολουθεί με πολύ μικρή διαφορά ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι εκπληκτικό ότι, παρά το γεγονός ότι ο Τσίπρας είναι πολύ νεότερος του Σαμαρά, τον ακολουθεί κατά πόδας στην επικοινωνιακή τακτική, όσον αφορά την εικόνα, παρόλο που η ρητορική που χρησιμοποιεί, λόγω Αριστερής ιδεολογίας, είναι τελείως διαφορετική. Αυτό δείχνει ότι η εικόνα παίζει ακόμα τον πρώτο ρόλο και ότι οι κοινωνίες δεν είναι έτοιμες για ριζοσπαστικές αλλαγές. Τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Τσίπρας, όταν δεν αγορεύουν στη βουλή ή σε ανοιχτές ομιλίες όπου οι τόνοι είναι συχνά υψηλοί, στις υπόλοιπες δημόσιες εμφανίσεις τους παρουσιάζονται “υπερβολικά ανθρώπινοι”, σχεδόν κουρασμένοι, μιλώντας αργά και χαμηλόφωνα.

Γιατί αυτό που μετράει, είναι η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω να είναι στα μέτρα της παρούσας κοινής λογικής, να παραπέμπει στον σημερινό “ορθολογισμό” και όχι στην ανατροπή. Οι κοινωνίες σήμερα, όχι μόνο φοβούνται τις επαναστάσεις, αλλά και τους πολιτικούς που τολμούν να αρθρώσουν έναν βαθιά ριζοσπαστικό λόγο και την αντίστοιχη εικόνα που τους συνοδεύει.

Ισχύει πράγματι αυτή η νέα τακτική των image breakers ή μήπως συμβαίνει κάτι πιο τρομακτικό; Μήπως το κουρασμένο πρόσωπο των πολιτικών είναι μια πραγματικότητα; Μια απόδειξη της οριστικής εγκατάλειψης του πολιτικού οράματος και της άνευ όρων παράδοσης στον σημερινό “ορθολογισμό”; Ίσως να ισχύουν και τα δύο.

27 July, 2013

The Shifting Meaning of anti-Communism and the 2013 Protests in Bulgaria

by Georgi Medarov

Тhousands are marching in Sofia for weeks, demanding resignation of the recently elected government - a coalition between the social democrats (BSP), the far right (ATAKA) and a liberal minority-rights party(DPS). Discontent started over the appointment of a media mogul as a head of the state security agency. His “media empire” is an exaggeration, most corporate media are highly supportive of the previous government and of the current protests. Big business and liberal activists insist on the “qualitative difference” with the winter social protests, that brought down the right wing government of GERB.

GERB prided itself for exemplary fiscal stability, yet it collapsed in the midst of riots. Tens of thousands marched for weeks in every city against high utility prices: in an outcry of despair, 7 people burnt themselves to death in protest. Liberal activists, explicitly supported by big business, asserted cynically that the poor protested in February, while now the “middle classes”, marches not for welfare, but for “values” against “the oligarchy”, trying to revive 1990s reactionary anti-communism in the imaginary figure of the “unproductive communist oligarch”, pulling the strings from behind. A mainstream “liberal” think tank published a pseudo class “analysis”, claiming there is an alliance between the oligarchy and the poor. The “unproductive” oligarchy, they claim, provides welfare, and the poor - votes, and now the “productive bourgeoisie” (with such wording) is rising in resistance. This “interpretation” translated into international right-wing media. The Economist wrote: previous unrest “featured the poor protesting about utility bills or the minimum wage”, but now it is the “members of the young educated middle class who use Facebook”.

What liberals prefer to miss is anti-communism has new meaning. It marks the displacement of the disillusionment of liberal capitalism, giving an easy explanation why most people live in such a misery, instead of the promised EU prosperity. Anti-communism shifts discontent away from capitalism and projects it onto its supposed “corrupt” form, scapegoating minorities and an imagined shadow elite. Liberal activists try to find “deeper meaning”, not only in “red scum” (a slogan from the 1990s conservative revolution), but also in the blatant homophobia, misogyny and racism of the current protests, with “Turk”, “gay” and “whore” being common accusations. Interestingly, this is precisely the ideology GERB used to gain legitimacy between 2009 and 2013, reviving 1990s anti-communism, along with liberal anti-corruption rhetorics and anti-Turkish racism. They’ve also made some gestures to accommodate the widespread socialist nostalgia, but, once again, displacing nostalgia for loss of social rights with desire for the authoritarian racism of state socialism.

Asserting the “different class content” was used by BSP, who claimed this is “class struggle” against their “progressive” policies. Тhis is not the case, as BSP is as neoliberal as the liberal right. They introduced flat tax in 2007, along with various anti-labour reforms, and now they already cut the taxes further, and showed they have no intention in reintroducing progressive taxation.

Indeed there are key differences, there was no anti-communism and racism (there was a strong naive civic nationalism, but not racism) before. The protests were not only in Sofia and thousands of Roma joined too. Another difference is now corporate media and big business are trying to see the protests’ potential for constructing a party of the New Right. The mobilizations, however, are remarkably similar: much of same people protesting, sharing similar core demands. Despite different direct causes, both shifted to generalized discontent with political representation. Both proved unable to break out of the post-political ideology, imposed for over 15 years, and ended up in calling for more of the same: post-political technocracy against “corruption”, preventing realization of imagined European“normality”. The Economist wrote: “Bulgaria’s best hope is a technocratic government” to fight “corruption”, yet precisely technocracy lies at the roots of the crisis.

Between 1994 and 1997 BSP tried to engineer a transition to neoliberalism with a “human face”. It ended up in a dramatic failure: banking crisis, hyperinflation and riots. An anti-communist coalition that came to power in 1997 promised universal prosperity in exchange for “short term” austerity and mass privatization, that would “cleanse the communist remnants”, destroying welfare, causing mass unemployment and forcing hundreds of thousands of workers to flee to Greece, Italy and Spain. The anti-communist coalition collapsed in 2001, but since then all parties promised more “real” technocratic hope for “real” market economy, that never brought the promised prosperity, but only misery.

This hopelessness of calling for more of the same is characteristic of the current post-ideological situation: one can change politicians, but not politics. Dramatic lack of imagination is not the people’s fault, but the failure of the left to produce an alternative. Yet, it is only the (nonexistent) radical left that may heal the wound of postpolitics and break the downward spiral of mutually reinforcing conservatism and austerity.

* Georgi Medarov is a PhD student of Sociology at the University of Sofia, member of the political education group called New Left Perspectives. The article was written for the blogsite

23 July, 2013

Why banksters laugh with the recent ECOFIN decision

by system failure

Many people today, know about the case of Agglo-Irish bank's higher executives, where two of them have been recorded talking about how they misled Irish government, by asking 7 billion euros bailout for a start, while they knew that this amount was not enough for the bank rescue. In these recordings that have been revealed by the Irish Independent (, banksters appear to hide the real damage of the collapsing bank, in order to drag government in a repeated cycle of bailout packages, at the expense of taxpayers of course. The final bailout for the Agglo-Irish bank, reached the amount of 30 billion euros, nearly 22 per cent of Ireland's GDP!

It is almost certain that, the banksters will laugh this time, with the European Economic and Financial Affairs Council's (ECOFIN) decision, taken about a month ago, concerning the participation of shareholders and depositors in future possible damages of the banks, what they called "bail in". And this because, in such deregulation conditions, banksters will have the opportunity, not only to get away without paying a cent, in a potential banking crisis, but on the contrary, to gain from such a situation according various possible scenarios.

For a start, the decision transforms the depositors into "investors against their will", but with a major difference since they will not have any right on the investment options of any bank. Just think that, three decades ago, or earlier, the deposits in banks, enjoyed security and high interest rates. Through this decision, the depositors, not only left unprotected from golden boys' choices, which are guided exclusively by their greed, but they will be considered equally responsible for these choices, and will participate in damages, without having the right to decide.

On the basis of a potential scenario, the key shareholders and depositors of special privileges, who will have the suitable access on "inside information" about an oncoming banking crisis, will have the opportunity to withdraw capitals and deposits on time, leaving the rest, therefore mostly, small depositors and independent shareholders, to pay the bill. After that, they will have the opportunity to "come back" - if they want and if the bank is still alive - under different investment fund formations, as saviors of the collapsing bank, obtaining again the basic control, and gaining from the whole situation since they will not have to contribute with their original capital in the required minimum fractional reserve.

This, of course, is just one of the many potential scenarios. Beyond this, the decision hits particularly the small commercial banks, which depend to a great extent on deposits, and thus, they become even easier victims for the big investment banks, which control the money flow in eurozone, and are mainly responsible for the last big economic crisis in the United States and Europe, according to the US Financial Crisis Inquiry Commission report.

The biggest insurance companies will also benefit from the decision since, in a potential "bail in", those who will be called first for the bank rescue, besides shareholders, will be the uninsuranced creditors and the uninsuranced deposits of big companies.

Additionally, ECOFIN's officials, didn't bother to clarify, what will happen with the decision of the European leaders, about a year ago in the European summit, an initiative of the Italian ex-Prime Minister, Mario Monti, according to which, European banks will be re-capitalized straightly from the European support mechanisms, without the "annoying" inspection of each member-state separately, but in expense, of course, of the European taxpayers as a whole.

Thus, the pointless effort of the European authorities to put some rules in a system which has been deregulated by them, and which they continue to deregulate further, guided by the Greek crisis, for the benefit of the big capital, seems that makes banksters laugh again. But the rest of us, as we experiencing the tragic consequences of the crisis they created, unfortunately, we don't have the ... luxury to laugh.

Γιατί οι “banksters” γελάν με την πρόσφατη απόφαση του ECOFIN

του system failure

Είναι, σε πολλούς, γνωστή η υπόθεση των τραπεζιτών της Agglo-Irish bank στην Ιρλανδία, όπου σε κάποιες μαγνητοσκοπημένες συνομιλίες, που αποκάλυψε η Ιρλανδική “Independent” (, δύο βασικά στελέχη της τράπεζας συνομιλούν, και... γελώντας, αποκαλύπτουν ότι παραπλάνησαν την Ιρλανδική κυβέρνηση, ζητώντας στην αρχή 7 δισ. ευρώ, ενώ γνώριζαν ότι αυτά δεν ήταν αρκετά για να διασωθεί η τράπεζα. Οι banksters δεν αποκάλυψαν την αρχική ζημιά της καταρρέουσας τράπεζας, με σκοπό να παρασύρουν την κυβέρνηση σε αλλεπάλληλα πακέτα διάσωσης υπέρ της και σε βάρος των φορολογουμένων. Το τελικό ποσό διάσωσης για την Agglo-Irish bank, ανήλθε στα 30 δισ. ευρώ, δηλαδή σχεδόν στο 22% του ΑΕΠ ολόκληρης της Ιρλανδίας!

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, οι banksters αυτή τη φορά θα γελάν με την απόφαση που πήρε το ECOFIN, πριν από περίπου ένα μήνα, σχετικά με τη συμμετοχή των μετόχων και των καταθετών στις μελλοντικές ζημιές των τραπεζών, αυτό που ονόμασαν “bail in”. Και αυτό γιατί, μέσα σε τέτοιες συνθήκες απορρύθμισης, οι banksters έχουν τη δυνατότητα, όχι μόνο να μην πληρώσουν ούτε σεντ από την τσέπη τους, σε μια νέα ενδεχόμενη τραπεζική κρίση, αλλά αντίθετα, να βγουν και κερδισμένοι βάσει αμέτρητων σεναρίων.

Η απόφαση καταρχήν μετατρέπει τους καταθέτες σε “επενδυτές με το ζόρι”, με την διαφορά ότι δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα στην επιλογή των επενδύσεων της όποιας τράπεζας. Σκεφτείτε ότι πριν από τρεις δεκαετίες και περισσότερο, οι καταθέσεις στις τράπεζες απολάμβαναν ασφάλεια και υψηλά επιτόκια. Με την απόφαση αυτή, αντί οι καταθέτες να προστατεύονται από τις κακές επενδυτικές επιλογές των golden boys που έχουν σαν αποκλειστικό οδηγό την απληστία τους, ουσιαστικά θα θεωρούνται συνυπεύθυνοι για τις επιλογές αυτές και θα συμμετέχουν στις ζημιές, χωρίς να έχουν κανένα λόγο.

Βάσει ενός μόνο σεναρίου, οι μεγαλομέτοχοι αλλά και οι μεγαλοκαταθέτες ειδικών προνομίων, οι οποίοι θα έχουν τις κατάλληλες προσβάσεις στην “εσωτερική πληροφόρηση” για μια επικείμενη τραπεζική κρίση, θα έχουν την δυνατότητα να αποσύρουν έγκαιρα, κεφάλαια και καταθέσεις, αφήνοντας τους υπόλοιπους, δηλαδή στην πλειοψηφία τους μικροκαταθέτες και ανεξάρτητους μετόχους, να πληρώσουν τα σπασμένα. Κατόπιν μπορούν, αν επιθυμούν, να επανέρχονται με διαφορετικό επενδυτικό σχήμα, ως σωτήρες της καταρρέουσας τράπεζας, αποκτώντας και πάλι τον κεντρικό έλεγχο και βγαίνοντας κερδισμένοι, αφού αυτή τη φορά το απαιτούμενο ελάχιστο κλασματικό αποθεματικό θα είναι μικρότερο και θα μπορούν να συμμετέχουν με λιγότερα κεφάλαια.

Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά σενάρια. Πέρα από αυτό, η απόφαση πλήττει ιδιαίτερα τις μικρότερες εμπορικές τράπεζες που στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στις καταθέσεις και έτσι γίνονται ακόμη πιο εύκολη λεία για τις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες οι οποίες ελέγχουν και τη ροή του χρήματος στην ευρωζώνη και που είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνες για την τελευταία μεγάλη οικονομική κρίση σε ΗΠΑ και Ευρώπη, με βάση την έκθεση της FCIC, της Αμερικανικής επιτροπής για την οικονομική κρίση.

Η απόφαση επίσης ευνοεί τις μεγάλες ασφαλιστικές εταιρίες, καθώς σε ένα ενδεχόμενο “bail in”, αυτοί που θα κληθούν πρώτοι για την διάσωση, εκτός από τους μετόχους, θα είναι οι ανασφάλιστοι πιστωτές και οι ανασφάλιστες καταθέσεις μεγάλων εταιριών.

Επιπλέον, οι υπεύθυνοι του ECOFIN, δεν μπήκαν στον κόπο να διευκρινίσουν τι θα γίνει με την απόφαση που πήραν οι Ευρωπαίοι ηγέτες πριν από περίπου ένα χρόνο στην Ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής, με πρωτοβουλία του τότε Ιταλού πρωθυπουργού Μάριο Μόντι, με βάση την οποία, οι τράπεζες θα ανακεφαλαιοποιούνται απευθείας από τους Ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης, χωρίς την “ενοχλητική” εποπτεία των επιμέρους κρατών-μελών, αλλά σε βάρος, φυσικά, των Ευρωπαίων φορολογουμένων συνολικά.

Έτσι, η μάταιη προσπάθεια των Ευρωπαϊκών αρχών να βάλουν κάποιους κανόνες σε ένα σύστημα που οι ίδιες έχουν απορρυθμίσει και συνεχίζουν να απορρυθμίζουν, με οδηγό την Ελλάδα και την Ελληνική κρίση, υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου, φαίνεται ότι προκαλεί και πάλι το γέλιο στους banksters. Όμως, εμείς οι υπόλοιποι που βιώνουμε τις τραγικές συνέπειες της κρίσης που αυτοί δημιούργησαν, δεν έχουμε, δυστυχώς, την... πολυτέλεια να γελάσουμε.

20 July, 2013

Maggie's ghost: What is haunting Europe

by system failure

"A ghost is haunting Europe — the ghost of Communism", Marx wrote in the Communist Manifesto, in 1847. He couldn't probably predict that the ghost above Europe in 2013, would have been totally different.

Thatcher's dogmatic faith in free market, in minimizing state's presence, was a basic characteristic of her political perception. One could wonder, why the "Iron Lady" silenced in front of the facts during last decade, especially after the global economic crisis. Is it because of her age? Was she believed in the routine motto that "this is just a capitalism's cycle and will recover soon"? Or is it because she finally understood, rather late, that this was not an ideal model of the free market, but the prevail of a peculiar bank-debtocracy?

Margaret Thatcher, is a characteristic case of a politician, who's fanatic faith in a specific perception, wouldn't let her see the real picture, what was this perception truly represented, what had in store for the future. It is the perfect example, of how the supposed modern perception for the economy and personal freedom, can be combined with conservatism.

Thatcher had a deeper vision of a truly Great Britain with the glory of the past, and believed that this vision could become true, also through the economic power. Falklands' war, was just an indication of such a desire. In reality, Thatcher's biggest damage against Argentina, was not Falklands' war, but her significant contribution on the expansion of neoliberalism that led Argentina to bankruptcy. She rather couldn't imagine that Europe would face a similar situation one day.

And if someone can justify Maggie, probably because she couldn't predict the course of the facts so early, and because she was dependent on advisors who were serving specific interests, we cannot find an excuse today, for MPs who say that belong to patriotic Right-wing, because today they know quite clearly what is going on.

Nation-State deconstruction and the emergence of anarcho-capitalism

We are now in a transition phase, where Nation-States self-deconstructed. This means that they use their legislative and what is left from their democratic power, with an ultimate goal to self-abolish. It is a fact that, the more the democracy decreases, as well as human rights in various levels (labor rights, atomic freedoms, personal data etc.), the more we are passing in a vicious circle, a non-returning point, which downgrades democracy and institutions. Neoliberalism is a transition phase to what the economic elites are dreaming: anarcho-capitalism.

One recent example of anarcho-capitalism in Greece, is the information according to which, various "distress funds" rushing to buy the red household loans from the Greek banks, in very low prices. The state, in this case, seems that cannot do many things to intervene as regulator of the red loans. It seems that no one can block such funds from obtaining house loans and therefore, the corresponding houses in ridiculous prices.

But it is even more amazing the fact that, a specific perception is spreading widely, by the mouthpieces of neoliberalism, according to which, social state and social benefits, but also, state intervention in economy, even in banks' bailout - the same banks which the mouthpieces serve - is a good prove of the Soviet function, even of the European Union! Maggie would completely agree, as of course many people who rush to adopt such "inventions", and because of their communist-phobia, assist on this propaganda.

But the truth is that, this type of intervention, is targeting on creating the suitable conditions, which would benefit big capital - and finally lead to the self-deconstruction of Nation-States - in order to serve completely its interests, in fully deregulated conditions, something, which is quite far from a Soviet-type state characteristics.

Through this huge paradox, neoliberal dictatorship manages to accelerate its domination. What is the paradox? The fact that most of the people who contribute in this propaganda, belong to the patriotic or conservative Right-wing - as of course Maggie - and they would never like to see, in any way, their nation fall apart! Indeed, a huge cost against the nearly zero possibility of the return of the Soviet Communism!

Apolitical generations and their contribution to ideological "mashing"

I belong to a generation which could be characterized as fanatical apolitical. It has been shaped, in essence, by a freaky ideology which adopted fragmentary, sometimes distorted elements, from a philosophy which dominated in West, since Nietzsche time. The big achievement of this ideology, is that managed to persuade many generations that the apolitical person is the smartest, because escapes from politics, from the ideological cage, and release himself to act independently.

But the course of events in the passing decades, have shown that the reality is different. The magnification of this apolitical stance, especially during 90s and after, evolved today in a cultural totalitarianism that is spreading everywhere, very fast, through globalized technology, erasing every other alternative.

Inside this cultural totalitarianism, concepts have been distorted in such a degree that, today, in reality represent almost different things of what represented in the past. The concepts of "new" and "freedom" have been substantially annexed by neoliberalism. The result today, is exactly opposite of what these concepts supposed to represent in the past. The concept of "freedom" tend to mean the ability of economic activity in a global arena of fierce competition and nothing more. In order to prevail this model of primitive society simulation - the imposition, survival of the strongest - some human conquests of the past centuries dissolve, and this is propagated as the "new". The decline and the fight for survive regarded as progress.

As a consequence, apolitical generations contributed to the "blurring" of the Left, as well as of patriotic-conservative Right. The Left, was not able to find the suitable material inside the ongoing apolitical generations. A material, with which could rebuild and create a totally autonomous political language. A language, totally independent from capitalistic terms. Patriotic-conservative Right today, has almost coincided with the neoliberal doctrine, with some exceptions.

But, even the extreme nationalists today in Greece, who are supposedly fighting against Nation-State deconstruction, restricted exclusively in illegal immigrant - hunts, and appear to be totally powerless to prevent it. And not only that, but they appear to serve perfectly the systemic establishment since they disorientate people from the real threat, which is not illegal immigrants, but bankers and big capital. While repeatedly act with excessive willingness against illegal immigrants, they are just restricted in a specific rhetoric against bankers.

Therefore, Maggie's ghost is what haunts Europe today, but appears to be as confused as the living people today, from the blurring of ideological lines and the rise of a homogeneous ideological "mince", which comes from the progressive "mashing" of ideologies in the machine of post-modernity. Thus, Maggie's ghost seems to wander, not to enjoy its final victory, but to find the road which leads to the peace of the kingdom of dead.

18 July, 2013

Το φάντασμα της Μάγκυ: να τι πλανιέται πάνω από την Ευρώπη

του system failure

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη- το φάντασμα του Κομμουνισμού”, είχε γράψει ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το 1847. Δεν θα μπορούσε μάλλον να προφητέψει ότι το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη του 2013 θα είχε πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Η δογματική πίστη της Θάτσερ στην ελεύθερη αγορά, στην ελαχιστοποίηση της παρουσίας του κράτους, ήταν το βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής της αντίληψης. Αναρωτιέται κανείς για πιο λόγο η “Σιδηρά Κυρία” είχε σιγήσει μπροστά στα τεκταινόμενα την τελευταία δεκαετία και κυρίως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση. Άραγε λόγω προχωρημένης ηλικίας; Μήπως πίστευε στο αναμασημένο σλόγκαν ότι “πρόκειται για άλλον ένα κύκλο του καπιταλισμού που σύντομα θα ανακάμψει”; Ή μήπως τελικά κατάλαβε, έστω και αργά, ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν ένα ιδανικό μοντέλο της ελεύθερης αγοράς αλλά η επιβολή μιας ιδιότυπης τραπεζοχρεοκρατίας;

Η Μάργκαρετ Θάτσερ αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση ενός πολιτικού, του οποίου η φανατική πίστη σε μια συγκεκριμένη αντίληψη, δεν τον άφηνε να δει την πραγματική εικόνα, το τι πραγματικά πρέσβευε, τι κυοφορούσε για το μέλλον η αντίληψη αυτή. Αποτελεί το τέλειο παράδειγμα σχετικά με το πως είναι δυνατόν να συνδυαστεί η υποτίθεται μοντέρνα αντίληψη της οικονομίας και της ατομικής ελευθερίας με τον συντηρητισμό.

Η Θάτσερ είχε στην ουσία ένα βαθύτερο όραμα μιας Μεγάλης Βρετανίας με την αίγλη του παρελθόντος και πίστευε ότι μπορούσε εν μέρει να γίνει πραγματικότητα και μέσω της οικονομικής ισχύος. Ο πόλεμος για τα νησιά Φώκλαντ ήταν απλά μια ένδειξη αυτής της επιθυμίας. Στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη ζημιά της Θάτσερ απέναντι στην Αργεντινή δεν ήταν ο πόλεμος των Φώκλαντς, αλλά η συνεισφορά της στην επέκταση του νεοφιλελευθερισμού που οδήγησε και την Αργεντινή στην χρεοκοπία. Δεν θα μπορούσε μάλλον να φανταστεί, ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μια μέρα στην ίδια την Ευρώπη.

Και αν μπορούμε να δικαιολογήσουμε τη Μάγκυ, επειδή ίσως ήταν πολύ νωρίς για να προβλέψει τις εξελίξεις και επειδή στηρίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε συμβούλους που εξυπηρετούσαν συγκεκριμένα συμφέροντα, δεν μπορούμε να βρούμε καμία δικαιολογία για τους βουλευτές που θέλουν να λένε ότι ανήκουν στο χώρο της πατριωτικής Δεξιάς, καθώς αυτοί σήμερα μπορούν να δουν ξεκάθαρα που οδηγούνται τα πράγματα.

Η αποδόμηση του έθνους-κράτους και η έλευση του αναρχοκαπιταλισμού

Βρισκόμαστε στη φάση που το έθνος-κράτος αυτοαποδομείται. Δηλαδή χρησιμοποιεί την ίδια την νομοθετική και ότι απέμεινε από την δημοκρατική του ισχύ, με απώτερο σκοπό να αυτοκαταργηθεί. Είναι γεγονός ότι όσο περισσότερο συρρικνώνεται η δημοκρατία, όσο ελαχιστοποιούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα σε διάφορα επίπεδα (εργασιακά δικαιώματα, ατομικές ελευθερίες, προσωπικά δεδομένα κ.λ.π.), τόσο περισσότερο περνάμε σε έναν φαύλο κύκλο, μια μη αντιστρεπτή κατάσταση που κατατρώει την ίδια τη δημοκρατία και τους θεσμούς. Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί ένα μεταβατικό στάδιο προς αυτό που ονειρεύονται οι οικονομικές ελίτ: τον αναρχοκαπιταλισμό.

Ένα πρόσφατο, χαρακτηριστικό παράδειγμα αναρχοκαπιταλισμού, είναι η πληροφορία με βάση την οποία, διάφορα funds-“κοράκια” σπεύδουν να αγοράσουν τα κόκκινα δάνεια των Ελληνικών νοικοκυριών από τις Ελληνικές τράπεζες, σε πολύ χαμηλές τιμές. Το κράτος σ'αυτή την περίπτωση δεν φαίνεται να μπορεί να κάνει πολλά για να παρέμβει ως ρυθμιστής των κόκκινων δανείων. Μάλλον κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει τα “κοράκια” να αποκτήσουν τα στεγαστικά δάνεια και άρα τα αντίστοιχα ακίνητα σε εξευτελιστικές τιμές.

Ακόμα πιο εκπληκτικό όμως είναι το γεγονός ότι, τα φερέφωνα του νεοφιλελευθερισμού, διαδίδουν ασύστολα ότι, το κοινωνικό κράτος και οι κοινωνικές παροχές, αλλά και η κρατική παρεμβολή στην οικονομία, ακόμα και στην ίδια τη διάσωση των τραπεζών, που τα ίδια τα φερέφωνα πρεσβεύουν, είναι απόδειξη της Σοβιετικής λειτουργίας, ακόμα και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Η Μάγκυ θα συμφωνούσε απόλυτα, όπως συμφωνούν άλλωστε και πολλοί άνθρωποι που παρασύρονται από εφευρήματα τέτοιου τύπου, και λόγω κομμουνιστοφοβίας και κεκτημένης ταχύτητας, συνδράμουν στην προπαγάνδα των φερέφωνων.

Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτού του τύπου η παρεμβολή, έχει ακριβώς σαν στόχο τη δημιουργία των κατάλληλων εκείνων συνθηκών, που θα ευνοούν απόλυτα το μεγάλο κεφάλαιο - και θα οδηγήσουν τελικά στην αυτοαποδόμηση του ίδιου του έθνους-κράτους - έτσι ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί απόλυτα τα συμφέροντά του σε συνθήκες πλήρους απορρύθμισης, πράγμα που απέχει πολύ από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός κράτους Σοβιετικού τύπου.

Η νεοφιλελεύθερη δικτατορία καταφέρνει μέσα από αυτό το μέγα παράδοξο, να επιταχύνει την κυριαρχία της. Ποιο είναι αυτό το παράδοξο; Το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που άθελα τους συνδράμουν σ'αυτή την προπαγάνδα, ανήκουν στο χώρο της πατριωτικής ή συντηρητικής Δεξιάς – όπως άλλωστε και η Μάγκυ – και δεν θα ήθελαν ποτέ και με κανένα τρόπο να έβλεπαν το έθνος τους να αποδομείται! Πραγματικά μεγάλο τίμημα απέναντι στην μηδαμινή πιθανότητα επανόδου του Σοβιετικού Κομμουνισμού!

Οι “απολιτίκ” γενιές και η συμβολή τους στην ιδεολογική πολτοποίηση

Ανήκω σε μια γενιά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως φανατικά “απολιτίκ”. Διαμορφώθηκε στην ουσία από μια εκτρωματική ιδεολογία που υιοθέτησε αποσπασματικά στοιχεία, ενίοτε διαστρεβλωμένα, από μια φιλοσοφία που κυριάρχησε ολοκληρωτικά στην Δύση από την εποχή του Νίτσε και έπειτα. Η κορυφαία νίκη αυτής της ιδεολογίας είναι ότι κατάφερε να πείσει πολλές γενιές ότι η “απολιτίκ” στάση αποτελεί πρόοδο και εξέλιξη, ότι με λίγα λόγια ο “απολιτίκ” είναι ο πιο έξυπνος γιατί ξεφεύγει από την πολιτικοποίηση, φεύγει από το όποιο ιδεολογικό μαντρί, παύει να είναι πρόβατο και είναι ελεύθερος γιατί δρα ανεξάρτητα.

Όμως η πορεία των πραγμάτων κατά την πάροδο των δεκαετιών, έδειξε ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το γιγάντωμα της “απολιτίκ” στάσης, ειδικότερα από την δεκαετία του 90 και έπειτα, κατέληξε σήμερα στην δημιουργία ενός πολιτισμικού ολοκληρωτισμού, ο οποίος χρησιμοποιώντας την παγκοσμιοποιημένη τεχνολογία, εξαπλώνεται παντού, πολύ γρήγορα και εξαλείφει κάθε άλλη εναλλακτική δυνατότητα.

Μέσα σ'αυτόν τον πολιτισμικό ολοκληρωτισμό οι έννοιες παραποιήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε σήμερα στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν σχεδόν αντίθετα πράγματα από αυτά που πρέσβευαν κάποτε. Ο νεοφιλελευθερισμός οικειοποιήθηκε ουσιαστικά τις έννοιες του “νέου” και της “ελευθερίας”. Τα αποτελέσματα σήμερα είναι ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που υποτίθεται ότι πρέσβευαν κάποτε οι έννοιες αυτές. Η έννοια της ελευθερίας τείνει στο να σημαίνει την δυνατότητα της οικονομικής δραστηριότητας μέσα σε μια παγκόσμια αρένα λυσσαλέου ανταγωνισμού και τίποτα περισσότερο. Προκειμένου να επικρατήσει αυτό το μοντέλο προσομοίωσης της πρωτόγονης κοινωνίας - η επιβολή, η επιβίωση του ισχυρού – διαλύονται κεκτημένα αιώνων και αυτό διατυμπανίζεται ως το “νέο”. Η οπισθοδρόμηση και ο αγώνας για την επιβίωση θεωρούνται πρόοδος.

Έτσι, οι “απολιτίκ” γενιές συνέβαλαν στο ξεθώριασμα τόσο της Αριστεράς όσο και της πατριωτικής-συντηρητικής Δεξιάς. Η Αριστερά, δεν κατάφερε να βρει μέσα στις μετέπειτα “απολιτίκ” γενιές, εκείνο το υλικό που θα μπορούσε να την αναγγενήσει και να δημιουργήσει έναν πλήρως αυτόνομο λόγο, εντελώς ανεξάρτητο από καπιταλιστικούς όρους. Η πατριωτική-συντηρητική Δεξιά σήμερα, έχει σχεδόν ταυτιστεί με το νεοφιλελέυθερο δόγμα, πλην κάποιων εξαιρέσεων.

Αλλά ακόμα και οι ακραίοι εθνικιστές στην Ελλάδα, που υποτίθεται ότι αντιστέκονται στην αποδόμηση του έθνους-κράτους, αναλώνονται αποκλειστικά σε “κυνήγια λαθρομεταναστών” και φαντάζουν εντελώς ανήμποροι να την αποτρέψουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μοιάζουν να εξυπηρετούν τέλεια το συστημικό κατεστημένο, καθώς αποπροσανατολίζουν τους πολίτες από την πραγματική απειλή, που δεν είναι οι λαθρομετανάστες, αλλά οι τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο. Ενώ επανειλημμένα δρουν εμπράκτως και με υπερβάλλοντα ζήλο κατά των λαθρομεταναστών, ενάντια στους τραπεζίτες περιορίζονται απλώς σε μια συγκεκριμένη ρητορική.

Το φάντασμα της Μάγκυ είναι λοιπόν αυτό που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη σήμερα, αλλά φαίνεται να είναι τόσο συγχυσμένο, όσο συγχυσμένοι είναι και οι ζωντανοί στη σημερινή εποχή, από το ξέφτισμα των ιδεολογικών γραμμών και την ανάδυση ενός ομογενοποιημένου ιδεολογικού κιμά, που προέρχεται από την σταδιακή πολτοποίηση των ιδεολογιών στη μηχανή της μετανεωτερικότητας. Έτσι, το φάντασμα της Μάγκυ, μοιάζει περισσότερο σαν να περιπλανιέται, όχι για να χαρεί την τελική του νίκη, αλλά για να βρει τον δρόμο που οδηγεί στη γαλήνη του βασιλείου των νεκρών.

10 July, 2013

Greek crisis and disorientation operations latest update: the return of “success story” and followings

by system failure

Right after the short governmental crisis in Greece, when “Dimokratiki Aristera”, the leftist party of the governmental troika, retired from the governmental coalition, another disorientation operation began immediately in Greece, by the banking-media establishment and its politicians-puppets in power, through a massive propaganda attack, in an effort to downgrade the major issue that came up, after the unacceptable decision concerning the closing of the Greek public broadcaster (ERT), and also, to disorientate Greek people from the new catastrophic measures which are about to come, and include among other things, massive discharges in public sector, as exactly the lenders' troika wants.

The return of “success story” operation with help from abroad and the pipeline war

Right after the setting of the new government, in which now participate exclusively the two parties that were the basic representatives of big corporative interests and state-draining private sector during the last decades in Greece, a new deal came up very fast, concerning the Trans Adriatic Pipeline (TAP) from Azerbaijan, which was fully supported by the European “partners” of Greece. Domestic big media presented the deal in triumph and reproduced the credits of Western big media - which rushed to contribute in propaganda - related to the deal.

The reproducing speed of the news shows that the TAP pipeline deal was settled quite a long time ago. It was a secret card which Europeans gave to the Greek prime minister Antonis Samaras - as reward for the applied catastrophic measures - the right time, in an attempt to escape from difficult situation, bringing back the “success story” even for a while, in order to gain some time and pass the new cruel measures against Greek society. Which means that Samaras is a hostage of the domestic and international big capital and simply follows the orders. The “stopover” of Samaras in Azerbaijan returning from his trip to China was not, of course, accidental. Therefore, there is no initiative of any Greek government concerning TAP.

Also, the failure of selling the Greek gas company (DEPA) to Russians, was not accidental, since in this case, Gazprom would have become the basic stakeholder of the Greek-Bulgarian pipeline IGB, in which the Greek company participates. And this means that the supply of Bulgaria and Romania with gas from Azerbaijan would be impossible.

The 180 degree turn of European Commission is characteristic, since, while appeared at the start supporting fully the Nabucco pipeline, subsequently withdrew its support, since Nabucco was no longer competitive against Russian interests pipeline South Stream.

All the above prove, on the one hand, that the West wants, by any means, to minimize Russian influence in the Eastern Balkans and Greece, on the other, that Greece has fully granted her sovereignty to Western interests, through public debt, without being able to make the slightest move in future. This appears to be a nightmare situation because the country will be forced to deal future crises without any negotiating ability, in the case of - for example - “gray zones”-type solutions enforcement. The other big project cancellation concerning the Burgas-Alexandroupoli oil pipeline, which would had strengthened significantly the defense of Thace, is characteristic.

Extremely delayed statements, adjusted polls, “drafted” bankers and “independent” MPs

Only two days after the formation of the new government, a statement appeared “accidentally”, through which the new organization “Popular Fighters Group”, took responsibility for the assault with Kalashnikov automatic rifle against central headquarters of Nea Dimokratia, the right-wing party leading government coalition. The assault took place last January, which means that the statement came up with over a five-month delay! The extreme delay of taking responsibility and statement appearance at the specific time, show not only a provocateur action, but another card used the right moment by the systemic establishment, to enhance disorientation operations against public.

At about the same time, a specific poll came up and disseminated remarkably fast by the major media, according to which, generally, Nea Dimokratiaslightly increased its power from the opposition left-wing party SYRIZA, the Socialist governmental coalition party PASOK increased its power due to its decision to support government after the ERT fiasco, and “Dimokratiki Aristera” who left the governmental coalition, appeared to be loosing power, and therefore payed for the decision to abandon government. The poll and the way that has been presented from the big media, was targeting to defuse tense from the huge reactions in Greece and abroad after the decision of government to close ERT.

A small, characteristic example of the way the major media present such polls: tv-speaker focus on the fact that 31,7% of the people participated, evaluate positively the new government Nea Dimokratia - PASOK, without reference at all on 58,3%, thus significantly higher percentage, of people who evaluate it negatively! At the same time, charts are passing fast on TV screen, so that the viewer cannot evaluate properly the poll findings!

During these disorientation operations, even the banker Michalis Sallas, one of the basic representatives of the big international banking interests in Greece, was called out, to make a statement, according to which, Greece today stands at the best point of the last five years(!), and this statement was reproduced very fast from the big media. However, if one think twice, this was not a surprise, since Sallas' "colleagues", bankers, made huge profits the last five years, while the vast majority of the Greek people were led to poverty and suffer until today.

Ex-independent MPs, Markopoulos and Soldatos were also called out to support government, in order to enhance the week majority of the government in Greek parliament and justify Samaras' call for “unity in difficult times”. According to this new disorientation tactic, the supposed displeased - with catastrophic policies - MPs, withdraw their support to governmental parties, stay in the ice as independent MPs, and when things are getting difficult, they return back to their parties and government coalition. The Markopoulos-Soldatos case is characteristic, since after leaving Nea Dimokratia, they re-elected with “Anexartiti Ellines” political party, in order to validate their stance against catastrophic policies imposed by the troika lenders, but in the first chance, left from party and stayed in ice as independent MPs, in order to be ready for their come back to “Nea Dimokratia”.

The reality

Disorientation operations and the new theatrical performance from the banking-media establishment, are not related of course with the real picture in Greece. A characteristic example is that, the closing of bread-industry “Katselis” and its nearly 500 workers left unemployed, was a fact which the big media didn't bother to present, in order to keep the new “success story” festive unaffected.

But the neoliberal dictatorship performances continue in a European level too, and one recent example is the informal summit of EU, during which, European officials decided to fight the youth unemployment with the amount of 6 billion euros. Just remember only the 28 billion euros, for a start, with which the Greek ex-Prime Minister Kostas Karamanlis enhanced the Greek banks, even before the arrival of the global financial crisis in Greece, and you have a good sample of how important the amount of 6 billion euros is, and how much will contribute to the big problem of youth unemployment in Europe.

Triumphs about closing the TAP pipeline deal, were supported with the - necessary for the case - estimation of the number of new jobs that will be created in future, but the systemic parrots didn't bother, as usual, to estimate the new thousands of jobs that will be lost in public and private sector, due to the continuous implementation of catastrophic policies from the neoliberal dictatorship.

08 July, 2013

Επιστροφή σε μια φεουδαρχική Ευρώπη

του Serge Halimi

Είναι απαραίτητες οι οικονομικές πολιτικές για να συνεχίσει να διατηρείται το ευρώ συμβατό με τη δημοκρατία; Η δημόσια ραδιοτηλεόραση της Ελλάδας ιδρύθηκε μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας. Τον περασμένο μήνα η Ελληνική κυβέρνηση (που εφαρμόζει τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης), αποφάσισε να την κλείσει, χωρίς κοινοβουλευτική εξουσιοδότηση. Πριν τα Ελληνικά δικαστήρια ακυρώσουν την απόφαση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μπορούσε να υπενθυμίσει το πρωτόκολλο για τις δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές υπηρεσίες κατά τη συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997, που λέει ότι "το σύστημα των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών μέσων στα κράτη μέλη συνδέεται άμεσα με τις δημοκρατικές, κοινωνικές και πολιτιστικές ανάγκες κάθε κοινωνίας και στην ανάγκη διατήρησης του πλουραλισμού στα ΜΜΕ." Αντίθετα, κάλυψε τις ενέργειες της Ελληνικής κυβέρνησης, δηλώνοντας στις 12 Ιουνίου ότι το κλείσιμο "θα έπρεπε να εκληφθεί στο πλαίσιο των μεγάλων και απαραίτητων προσπαθειών των αρχών να εκσυγχρονίσουν την Ελληνική οικονομία."

Οι Ευρωπαίοι έχουν γνώση σχετικά με συνταγματικά σχέδια που επιβλήθηκαν παρά την απόρριψη τους από δημοψηφίσματα. Θυμούνται υποψηφίους που, έχοντας υποσχεθεί να επαναδιαπραγματευτούν τους όρους μιας συνθήκης, τελικά την επικυρώνουν χωρίς να αλλάξουν ούτε κόμμα. Οι Κύπριοι είδαν πρόσφατα τις καταθέσεις τους να υφαρπάζονται από την κυβέρνηση. Αλλά αυτό είναι ένα νέο ορόσημο: η ΕΕ νίπτει τας χείρας απέναντι στον αφοπλισμό του μοναδικού Ελληνικού ΜΜΕ που δεν ανήκει ακόμα στους εφοπλιστές, καθώς έτσι θα γίνει εφικτή η απόλυση 2800 εργαζομένων από τον δημόσιο τομέα, κάτι που η ΕΕ αποστρέφεται. Θα επιτρέψει επίσης στην Ελλάδα να εκπληρώσει τους στόχους για περικοπές θέσεων εργασίας. που η τρόικα επέβαλε στη χώρα, όταν το 60% των νέων ανθρώπων είναι άνεργοι.

Ο ανάρμοστος ζήλος, συμπίπτει με την δημοσίευση στα Αμερικανικά ΜΜΕ μιας εμπιστευτικής έκθεσης, στην οποία το ΔΝΤ ομολογεί ότι οι πολιτικές που εφάρμοσε στην Ελλάδα κατά τα τελευταία τρία χρόνια κατέληξαν σε "σημαντικές αποτυχίες". Τα λάθη προέκυψαν απλά από υπερβολικά αισιόδοξες προβλέψεις για την ανάπτυξη; Πιθανώς όχι. Σύμφωνα με την ερμηνεία της Wall Street Journal σχετικά με αυτό το μακροσκελές έγγραφο, το ΔΝΤ παραδέχεται ότι "μια άμεση αναδιάρθρωση [του χρέους της Ελλάδας] θα ήταν φθηνότερη για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, καθώς οι ιδιώτες πιστωτές αποπληρώθηκαν πλήρως για δύο χρόνια πριν το 2012, χρησιμοποιώντας τα χρήματα που δανείστηκε η Αθήνα. Έτσι το επίπεδο του χρέους της Ελλάδας παρέμεινε μη διαχειρίσιμο, αλλά τώρα το κατείχε το ΔΝΤ και οι φορολογούμενοι της ευρωζώνης αντί για τις τράπεζες και τα hedge funds"

Οι κερδοσκόποι απαλλάχθηκαν χωρίς να χάσουν ούτε ένα σεντ από τα δάνεια που έδωσαν στην Ελλάδα με αστρονομικούς τόκους. Προφανώς, μια τέτοια ικανότητα να κλέβεις τους Ευρωπαίους φορολογούμενους υπέρ των hedge funds, καθιστούν την τρόικα ικανή να κάνει τους Έλληνες να υποφέρουν. Υπάρχουν επίσης νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια που θα μπορούσαν να κλείσουν χωρίς αντίσταση. Και όχι μόνο στην Ελλάδα: μόνο μέσα από τέτοιες θυσίες η Ευρώπη θα μπορέσει να προοδεύσει θριαμβευτικά προς έναν νέο Μεσαίωνα.

Le Monde diplomatique
Αγγλική έκδοση

04 July, 2013

Ελληνική κρίση και νέες επιχειρήσεις αποπροσανατολισμού: η ανάσταση του “success story” και τα παρελκόμενα

του system failure

Αμέσως μετά την σύντομη κυβερνητική κρίση με την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από τον κυβερνητικό συνασπισμό, ξεκίνησε, σε χρόνο μηδέν, μια νέα επιχείρηση αποπροσανατολισμού στην Ελλάδα, από το τραπεζομιντιακό κατεστημένο και τους πολιτικούς-μαριονέτες του στην εξουσία, εξαπολύοντας μια νέα σφοδρή επίθεση προπαγάνδας, επιχειρώντας να υποβαθμίσει το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργήθηκε και εξακολουθεί να υφίσταται, μετά την απαράδεκτη απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά και να αποπροσανατολίσει τους πολίτες από το νέο κύμα καταστροφικών μέτρων που ετοιμάζονται και περιλαμβάνουν εκτός των άλλων και μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, όπως ακριβώς απαιτεί τη τρόϊκα των δανειστών.

Η επιχείρηση ανάστασης του “success story” και με “έξωθεν” βοήθεια και ο πόλεμος των αγωγών

Αμέσως μετά το στήσιμο της νέας κυβέρνησης, στην οποία συμμετέχουν, πλέον, αποκλειστικά τα δύο κόμματα που υπήρξαν οι βασικοί εκπρόσωποι των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα και του πελατειακού κράτους τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα, βγήκε στο προσκήνιο με εκπληκτική ταχύτητα, η συμφωνία για τον Αζερικό αγωγό TAP (Trans Adriatic Pipeline), τον οποίο, απ'ότι φάνηκε, υποστήριξαν ένθερμα οι Ευρωπαίοι “εταίροι” της Ελλάδας. Τα εγχώρια κυρίαρχα ΜΜΕ παρουσίασαν το θέμα με θριαμβευτικά σχόλια και αναπαρήγαγαν τους επαίνους των Δυτικών ΜΜΕ - τα οποία έσπευσαν να συνδράμουν στην προπαγάνδα – σχετικά με την συμφωνία.

Η ταχύτητα με την οποία αναπαράχθηκε η είδηση, δείχνει ότι η υπόθεση του αγωγού TAP ήταν προσυμφωνημένη εδώ και καιρό. Ήταν ένα κρυφό χαρτί που έδωσαν οι Ευρωπαίοι εταίροι στον Σαμαρά – ως ανταμοιβή για τις πολιτικές της καταστροφής που εφαρμόζει πιστά – την κατάλληλη στιγμή, μήπως ξεφύγει από τη δύσκολη θέση, ανασταίνοντας έστω και προσωρινά το “success story”, για να κερδηθεί λίγος χρόνος και να περάσουν τα νέα σκληρά μέτρα. Αυτό δείχνει ότι ο Σαμαράς τελεί υπό πλήρη ομηρία από το εγχώριο και ξένο μεγάλο κεφαλαίο και απλώς ακολουθεί πιστά τις εντολές. Η “στάση” που έκανε ο Σαμαράς στο Αζερμπαϊτζάν κατά την επιστροφή του από το ταξίδι στην Κίνα, δεν ήταν καθόλου τυχαία. Επομένως, δεν υπάρχει καμία πρωτοβουλία, καμίας Ελληνικής κυβέρνησης όσον αφορά τον TAP.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης το ναυάγιο της πώλησης της ΔΕΠΑ, καθώς αν αυτή περνούσε στα χέρια της Gasprom, η Ρωσική εταιρία θα γινόταν αυτόματα βασικός μέτοχος και στον ελληνοβουλγαρικό αγωγό IGB, μερίδιο του οποίου κατέχει η Ελληνική εταιρία, και αυτό σημαίνει ότι η τροφοδοσία της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας με Αζερικό αέριο μέσω του IGB, θα ήταν αδύνατη.

Είναι χαρακτηριστική επίσης η θεαματική στροφή 180 μοιρών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία, ενώ στην αρχή φάνηκε να υποστηρίζει σθεναρά τον αγωγό Nabucco, στη συνέχεια απέσυρε την στήριξή της, καθώς φάνηκε ότι ο Nabucco έχασε μέρος της ανταγωνιστικότητας του απέναντι στον Ρωσικών συμφερόντων αγωγό South Stream.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι, αφενός οι Δυτικοί θέλουν με κάθε τρόπο να ελαχιστοποιήσουν τη Ρωσική επιρροή στα ανατολικά Βαλκάνια και στην Ελλάδα, αφετέρου, ότι η Ελλάδα έχει παραχωρήσει πλήρως την κυριαρχία της στα Δυτικά συμφέροντα, καθώς είναι δέσμια του χρέους, χωρίς να έχει την παραμικρή δυνατότητα μελλοντικών ελιγμών. Αυτό φαντάζει άκρως εφιαλτικό, καθώς η χώρα θα είναι αναγκασμένη να αντιμετωπίσει πιθανές μελλοντικές κρίσεις, χωρίς καμία διαπραγματευτική δυνατότητα, σε περίπτωση που θα της επιβληθούν – για παράδειγμα – λύσεις του τύπου δημιουργίας “γκρίζων ζωνών” κ.λ.π. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε, το άλλο μεγάλο ναυάγιο του πετρελαϊκού αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, που θα είχε ενισχύσει σημαντικά την αμυντική θωράκιση της Θράκης.

Οι υπερβολικά καθυστερημένες προκηρύξεις, οι δημοσκοπήσεις στα μέτρα των μεγαλοκαναλαρχών και η... επιστράτευση των τραπεζιτών και των απολωλότων προβάτων

Όλως τυχαίως, δύο μόλις μέρες μετά την σύσταση της νέας κυβέρνησης, εμφανίστηκε προκήρυξη η οποία αναλάμβανε την ευθύνη της επίθεσης με καλάσνικοφ στα κεντρικά γραφεία της ΝΔ τον περασμένο Ιανουάριο, δηλαδή με καθυστέρηση πάνω από 5 μήνες(!), από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση “Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών”. Η υπερβολικά καθυστερημένη ανάληψη ευθύνης και η εμφάνιση της προκήρυξης την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν υποδηλώνουν απλά προβοκατόρικη ενέργεια, αλλά ένα ακόμα χαρτί που χρησιμοποίησε την κατάλληλη στιγμή το συστημικό κατεστημένο στα πλαίσιο των επιχειρήσεων αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.

Στο ίδιο χρονικό διάστημα, εμφανίστηκε δημοσκοπήση-αστραπή που αναπαράχθηκε με μεγάλη ταχύτητα από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, με βάση την οποία, σε γενικές γραμμές η ΝΔ αύξησε ελαφρά τη διαφορά της από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ ενισχύθηκε από την στάση που κράτησε να στηρίξει την κυβέρνηση, ενώ αντίθετα, η ΔΗΜΑΡ εμφανίστηκε αποδυναμωμένη και άρα πλήρωσε για την στάση της να αποχωρήσει από την κυβέρνηση. Η δημοσκόπηση, αλλά και ο τρόπος που παρουσιάστηκε από τα μεγάλα ΜΜΕ, είχε σαν στόχο να αποκλιμακώσει την ένταση που δημιουργήθηκε από τις αντιδράσεις μετά την απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ και να μετριάσει τις εντυπώσεις.

Ένα μικρό, χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου παρουσίασης των αποτελεσμάτων τέτοιων δημοσκοπήσεων από τα μεγάλα ΜΜΕ: Ο εκφωνητής εστιάζει στο γεγονός ότι το 31,7% των ανθρώπων που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση αξιολογεί θετικά τη νέα κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, χωρίς να αναφερθεί καθόλου στο 58,3% , δηλαδή στο συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό, που την αξιολογεί αρνητικά! Ταυτόχρονα, οι κάρτες με τα ποσοστά εναλλάσσονται γρήγορα, ώστε να μην προλάβει ο τηλεθεατής να επεξεργαστεί ολοκληρωμένα τα ευρήματα της δημοσκόπησης!

Σε αυτές τις νέες επιχειρήσεις αποπροσανατολισμού, επιστρατεύτηκε ακόμα και ο Μιχάλης Σάλλας, ένας από τους βασικούς αντιπροσώπους των μεγάλων διεθνών τραπεζικών συμφερόντων στην Ελλάδα, ο οποίος, την ίδια χρονική περίοδο τόνισε μεταξύ άλλων ότι η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται, από πλευράς εικόνας και προσδοκιών, στο καλύτερο σημείο της τελευταίας 5ετίας(!) και οι δηλώσεις του αναπαράχθηκαν ταχύτατα από τα μεγάλα ΜΜΕ. Από την άλλη, δεν ήταν παράξενο που δήλωσε κάτι τέτοιο, καθώς ο ίδιος και οι “συνάδελφοι” του τραπεζίτες έκαναν χρυσές δουλειές την τελευταία 5ετία, σε αντίθεση με την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού που φτωχοποιήθηκε και οδηγείται συνεχώς προς την εξαθλίωση.

Επιστρατεύτηκαν όμως και οι πρώην ανεξάρτητοι βουλευτές της ΝΔ Μαρκόπουλος και Σολδάτος, προκειμένου να ενισχύσουν την ισχνή πλειοψηφία της κυβέρνησης και να δικαιώσουν το κάλεσμα Σαμαρά για “ενότητα τις δύσκολες ώρες”. Κατά την νέα αυτή τακτική αποπροσανατολισμού, οι δήθεν δυσαρεστημένοι - με τις καταστροφικές πολιτικές – βουλευτές, αποχωρούν από τα κόμματα εξουσίας, μπαίνουν στον πάγο και όταν τα πράγματα ζορίσουν, επιστρέφουν στο μαντρί. Η περίπτωση Μαρκόπουλου-Σολδάτου είναι χαρακτηριστική, καθώς μετά την αποχώρησή τους από την ΝΔ, επανεκλέχθηκαν με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, επικυρώνοντας την αντιμνημονιακή τους στάση, όμως με την πρώτη ευκαιρία ανεξαρτητοποιήθηκαν, δηλαδή μπήκαν στον πάγο, ώστε να είναι έτοιμοι για την επιστροφή τους στη ΝΔ.

Η πραγματικότητα

Οι επιχειρήσεις αποπροσανατολισμού και η νέα παράσταση που έστησε το τραπεζομιντιακό κατεστημένο, δεν έχουν βεβαίως σχέση με την πραγματική εικόνα στην Ελλάδα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός ότι, το κλείσιμο της αρτοβιομηχανίας “Κατσέλης” και οι 500 περίπου εργαζόμενοι που έμειναν χωρίς δουλειά, αποσιωπήθηκε από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια, για να μη χαλάσει η φιέστα του νέου “success story”.

Όμως οι παραστάσεις της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας συνεχίζονται και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και ένα πρόσφατο δείγμα είναι η άτυπη σύνοδος της ΕΕ, στην οποία αποφασίστηκε να αντιμετωπιστεί η ανεργία των νέων με το ποσό των 6 δισ. ευρώ. Αρκεί να θυμηθούμε τα 28 δισ. με τα οποία ενίσχυσε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής τις Ελληνικές τράπεζες, πριν ακόμα φτάσει το κύμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, και έχουμε αμέσως ένα καλό μέτρο σύγκρισης για το πόσο σημαντικό είναι το ποσό των 6 δισ. και πόσο θα συμβάλει στην επίλυση του μεγάλου προβλήματος της ανεργίας των νέων στην Ευρώπη.

Οι θρίαμβοι για την οριστικοποίηση της συμφωνίας του αγωγού TAP, συνοδεύθηκαν με την - απαραίτητη για την περίσταση - εκτίμηση του αριθμού νέων θέσεων εργασίας που θα δημιουργηθούν, αλλά οι συστημικοί παπαγάλοι απέφυγαν, ως συνήθως, να εκτιμήσουν τις χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας που θα χαθούν σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, λόγω της συνεχιζόμενης εφαρμογής των καταστροφικών πολιτικών, που επιτάσσει η νεοφιλελεύθερη δικτατορία.