Your browser does not support the HTML5 canvas tag.
Εγχειρίδιο χειρισμού κρίσεων λόγω πολιτικών ΔΝΤ από τη CIA! / Already confirmed: Civil liberties under attack! / Greece's creditors gone completely insane! / How the global financial mafia sucked Greece's blood / ECB's economic hitmen / Η Μέρκελ επιβεβαιώνει τα σχέδια των γραφειοφασιστών! /Greece: the low-noise collapse of an entire country/ How the neoliberal establishment tricked the masses again, this time in France / Ενώ η Γερμανία προετοιμάζεται για τα χειρότερα, η Ελλάδα επιμένει στο ευρώ! / Ένας παγκόσμιος "proxy" πόλεμος κατά της ελευθερίας έχει ξεκινήσει! / McCarthyism 2.0 against the independent information / Ο επικεφαλής του "σκιώδους συμβουλίου" της ΕΚΤ επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη είναι μια χρηματοπιστωτική δικτατορία! / It has started: A global proxy war against freedom! / Βαρουφάκης: Το ΤΧΣ δεν ελέγχεται από το δημόσιο! / Δημοψήφισμα για Grexit: η τελευταία ευκαιρία να σωθεί η Ελλάδα και η τιμή της Αριστεράς / Europe crushed by the fascists, islamofascists, bureaufascists and their masters / Δεν γίνεται έτσι "σύντροφοι" ... / Panama Papers: When mainstream information wears the anti-establishment mask / The Secret Bank Bailout / The head of the ECB “shadow council” confirms that eurozone is a financial dictatorship! / A documentary by Paul Mason about the financial coup in Greece / The ruthless neo-colonialists of 21st century / First cracks to the establishment by the American people / Clinton emails - The race of the Western neo-colonialist vultures over the Libyan corpse / Επιχείρηση Panama Papers: Το κατεστημένο θέλει το μονοπώλιο και στις διαρροές; / Operation "looting of Greece" reaches final stage / Varoufakis describes how Merkel sacrificed Greece to save the Franco-German banks / France officialy enters the neo-Feudal era! / The US establishment just gave its greatest performance so far ... / A significant revelation by WikiLeaks that the media almost ignored / It's official: the US is funding Middle-East jihadists! / Οι αδίστακτοι νεο-αποικιοκράτες του 21ου αιώνα / How to handle political unrest caused by IMF policies! / Πώς το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο ξεγέλασε τις μάζες, αυτή τη φορά στη Γαλλία / The establishment attacks Jeremy Corbyn in full force - imagine what would happen if he was truly radical

24 June, 2017

CIA examined the possibility of assassination of the Iranian PM Mohammad Mosaddegh before the 1953 coup

On June 15th, the State Department released a long-awaited “retrospective” volume of declassified U.S. government documents on the 1953 coup in Iran. The volume includes fascinating details on Iranian, American and British planning and implementation of the covert operation, as well as information about U.S. contacts with key figures such as Ayatollah Abol-Ghasem Kashani, and insights into U.S. concerns about the growing influence of communist Tudeh Party. This Foreign Relations volume focuses on the use of covert operations by the Truman and Eisenhower administrations as an adjunct to their respective policies toward Iran, culminating in the overthrow of the Mosadeq government in August 1953. Moreover, the volume documents the involvement of the U.S. intelligence community in the policy formulation process and places it within the broader Cold War context. [nsarchive.gwu.edu]


The volume contains a significant amount of new information related to the 1953 coup. A memorandum from the then Director of Central Intelligence, Allen Dulles, to President Eisenhower, on March 1st, 1953 (more than five months before the coup), shows that the US was monitoring closely the developments and the internal power balance in Iran.

Dulles examines the consequence of the "elimination of Mossadeq by assassination or otherwise", although it is not clear whether he refers to a possible operation that would be organized by the CIA.

He also monitors the power of Mossadeq's key opponent at that time, Mullah Kashani, and what would happen if Kashani would take power in case that "Mossadeq were to disappear".

He also describes the connections of the CIA and the British with Quasqai tribal leaders "with the view to eventual organization of resistance in southern Iran if the North should go Communist."

Some key points:

Ever since the assassination of General Razmara in March 1951, and the subsequent impasse and diplomatic break with Britain over the oil negotiations, the Iranian situation has been slowly disintegrating. The result has been a steady decrease in the power and influence of the Western democracies and the building up of a situation where a Communist takeover is becoming more and more of a possibility. However, even the present crisis is likely to be unsatisfactorily compromised without a Communist Tudeh victory. Of course, the elimination of Mossadeq by assassination or otherwise might precipitate decisive events except in the unlikely alternative that the Shah should regain courage and decisiveness.

The principal opposing forces are represented on the one hand by Prime Minister Mossadeq and, on the other, by Mullah Kashani, with the Shah apparently being used by Kashani.

Significant elements of the Army will probably remain loyal to the Shah, but whether or not they can be forged into an effective weapon in shaping political developments depends on the Shah’s determination to use them. So far this determination has not appeared. On the other hand, Mossadeq appears to retain control of the chain of command.

As between Mossadeq and Kashani, it appears that Mossadeq has still the greater strength although he has obviously lost some prestige in Parliament and among the people. Kashani’s following, however, is better consolidated in the capital through a well organized “street machine”, which Mossadeq does not possess.

If Mossadeq maintains control he will increase his efforts to remove or neutralize all opposition. His latent hostility toward the Shah is likely to increase. He might resent Henderson’s activities during the crisis. Mullah Kashani has been a key figure in promoting the pro-Shah street demonstrations. He has also led Parliament’s attack on Mossadeq. If Mossadeq were to disappear, Kashani would be a serious contender for his position. Although personally not acceptable to the Shah, the latter would be inclined to appoint him prime minister if recommended by Parliament.

CIA has been maintaining close contact with the Quasqai tribal leaders with the view to eventual organization of resistance in southern Iran if the North should go Communist. A considerable supply of small arms and ammunition has been assembled [less than 1 line not declassified] the nearest safe available base. A considerable amount of cash is available in Teheran. Both the arms and the cash could quickly be supplemented.

Although the British have steadfastly denied it, there have been persistent rumors that they have been organizing the southern Iranian tribes with a view to an uprising at an appropriate moment to preserve the southern portion of Iran from Communist control. British contact with these tribes in the past has been close, and this may constitute a contingent asset of some value to the West if the situation deteriorates further.


Mohammad Mosaddegh was an Iranian politician. He was the head of a democratically elected government, holding office as the Prime Minister of Iran from 1951 until 1953, when his government was overthrown in a coup d'état aided by the United States' Central Intelligence Agency and the United Kingdom's Secret Intelligence Service.

An author, administrator, lawyer, and prominent parliamentarian, his administration introduced a range of progressive social and political reforms such as social security and land reforms, including taxation of the rent on land. His government's most notable policy, however, was the nationalization of the Iranian oil industry, which had been under British control since 1913 through the Anglo-Persian Oil Company (APOC/AIOC) (later British Petroleum and BP).

Many Iranians regard Mosaddegh as the leading champion of secular democracy and resistance to foreign domination in Iran's modern history. Mosaddegh was removed from power in a coup on 19 August 1953, organised and carried out by the CIA at the request of MI6, which chose Iranian General Fazlollah Zahedi to succeed Mosaddegh.

While the coup is commonly referred to in the West as Operation Ajax after its CIA cryptonym, in Iran it is referred to as the 28 Mordad 1332 coup, after its date on the Iranian calendar. Mosaddegh was imprisoned for three years, then put under house arrest until his death and was buried in his own home so as to prevent a political furor.


The Tudeh Party of Iran is an Iranian communist party. Formed in 1941, with Soleiman Mohsen Eskandari as its head, it had considerable influence in its early years and played an important role during Mohammad Mosaddegh's campaign to nationalize the Anglo-Persian Oil Company and his term as prime minister. The crackdown that followed the 1953 coup against Mosaddegh is said to have "destroyed" the party, although it continued. The party still exists, but is much weaker as a result of the banning of the party and mass arrests by the Islamic Republic in 1982 and the executions of political prisoners in 1988.


Allen Welsh Dulles was an American diplomat and lawyer who became the first civilian but third Director of Central Intelligence and its longest-serving director to date. As head of the Central Intelligence Agency during the early Cold War, he oversaw the 1954 Guatemalan coup d'état, Operation Ajax (the overthrow of Iran's elected government), the Lockheed U-2 aircraft program and the Bay of Pigs Invasion. Following the assassination of John F. Kennedy, Dulles was one of the members of the Warren Commission. Between his stints of government service, Dulles was a corporate lawyer and partner at Sullivan & Cromwell. His older brother, John Foster Dulles, was the Secretary of State during the Eisenhower Administration.

In Yemen’s secret prisons, UAE tortures and US interrogates

Hundreds of men swept up in the hunt for al-Qaida militants have disappeared into a secret network of prisons in southern Yemen where abuse is routine and torture extreme — including the “grill,” in which the victim is tied to a spit like a roast and spun in a circle of fire, an Associated Press investigation has found.

Senior American defense officials acknowledged Wednesday that U.S. forces have been involved in interrogations of detainees in Yemen but denied any participation in or knowledge of human rights abuses. Interrogating detainees who have been abused could violate international law, which prohibits complicity in torture.

The AP documented at least 18 clandestine lockups across southern Yemen run by the United Arab Emirates or by Yemeni forces created and trained by the Gulf nation, drawing on accounts from former detainees, families of prisoners, civil rights lawyers and Yemeni military officials. All are either hidden or off limits to Yemen’s government, which has been getting Emirati help in its civil war with rebels over the last two years.

The secret prisons are inside military bases, ports, an airport, private villas and even a nightclub. Some detainees have been flown to an Emirati base across the Red Sea in Eritrea, according to Yemen Interior Minister Hussein Arab and others.

Several U.S. defense officials, speaking on condition of anonymity to discuss the topic, told AP that American forces do participate in interrogations of detainees at locations in Yemen, provide questions for others to ask, and receive transcripts of interrogations from Emirati allies. They said U.S. senior military leaders were aware of allegations of torture at the prisons in Yemen, looked into them, but were satisfied that there had not been any abuse when U.S. forces were present.

Full report:

UN report reveals 3 nations producing most refugees were targets of US intervention

A United Nations report has shed light on the world’s burgeoning crisis of displaced peoples, finding that a record 65.6 million were forced to vacate their homes in 2016 alone. More than half of them were minors.

The Office of the UN High Commissioner for Refugees (UNHCR), which drafted the report, put the figure into perspective, stating that increasing conflict and persecution worldwide have led to “one person being displaced every three seconds – less than the time it takes to read this sentence.

UN High Commissioner Filippo Grandi called the figure “unacceptable” and called for “solidarity and a common purpose in preventing and resolving the crisis.

However, what the UN report failed to mention was the role of U.S. foreign intervention, indirect or direct, in fomenting the conflicts responsible for producing most of the world’s refugees.

According to the report, three of the nations producing the highest number of refugees are Syria (12 million refugees created in 2016), Afghanistan (4.7 million) and Iraq (4.2 million).

The conflicts in Iraq and Afghanistan are known to be the direct result of U.S. military invasions in the early 2000s, as well as the U.S.’ ongoing occupation of those nations. Decades after invading both countries, the U.S.’ destabilizing military presence in Iraq and Afghanistan has continued to increase in recent years, with the Trump administration most recently announcing plans to send thousands of soldiers to Afghanistan in the coming months. It is worth noting that each U.S. soldier in Afghanistan costs U.S. taxpayers $2.1 million.

While the U.S. has yet to directly invade Syria, the U.S. role in the conflict is clear and Syria’s destabilization and the overthrow of its current regime have long been planned by the U.S. government. The U.S. and its allies, particularly Israel and Saudi Arabia, have consistently funded “rebel” groups that have not only perpetuated the Syrian conflict for six long years, but have also committed atrocity after atrocity targeting civilians in Syrian cities, towns, and communities – a major factor in convincing Syrians to leave their homes.

More:

America’s “shadow war” in Somalia gets a fresh start under Trump

U.S. airstrikes in Somalia have killed over 400 people in the last eight years as part of a quiet war on “terrorism.” Parts of the country have been designated as “active war zones,” allowing for more strikes to take place with little to no oversight.

by Roqayah Chamseddine

Not long before Donald Trump took his presidential oath, the Obama administration was taking care of unfinished business in a part of the world that many Americans likely never think much about. In Somalia, a nation forced into a state of emergency thanks in part to an ongoing famine that is being fueled by a covert U.S. war on terrorism.

Obama made some of his final foreign policy impressions by expanding the so-called war on terrorism there, even as he reached the final days of his last term in office. But it should be noted that the U.S.’ interest in Somalia has little to do with actually stopping terrorism and more to do with strengthening its grip on the country’s oil reserves.

In the early 1990s, U.S. petroleum companies Conoco, Amoco, Chevron and Phillips flocked to Somalia to exploit their natural resources for profit, just as many companies had done in Africa before them. With the expansion of U.S. bases across the continent, it’s no surprise that this exploitation has continued.

According to data from The Bureau of Investigative Journalism, between January 2008 and January 2017, there were at least 38 confirmed U.S. airstrikes in Somalia, killing upwards of 409 people, including three children. These numbers are based on available data, so they could be much higher.

Somalia is only one target of a much larger drone campaign that swelled in size under the Obama administration. Now it looks like Trump may take this campaign even further, especially in light of statements accusing Obama of not doing enough to stop extremist factions in the country, specifically Al Shabaab.

After relaxing restrictions in March that made it harder for the Pentagon to carry out airstrikes in Somalia, Trump’s first fatal salvo in the Somalian shadow war took place on June 11, with AFRICOM claiming that eight members of Al Shabaab were killed. Now that measures have been put in place designating parts of southern Somalia as “active war zones,” less vetting will be required for U.S. military strikes, which will undoubtedly result in more casualties.

Trump, who previously attempted to cloak his partisan opposition to the Obama administration and Hillary Clinton in loose anti-war rhetoric, has since become an even more hardened pro-war politician. It’s likely that the U.S. military will expand its grip on the world under his command, with greater casualties not far behind.

Source, links:

Ο «κρυφός πόλεμος» της Αμερικής στη Σομαλία παίρνει νέα ώθηση υπό τον Τραμπ

Όχι πολύ καιρό πριν από τον προεδρικό όρκο του Ντόναλντ Τραμπ, η κυβέρνηση Ομπάμα φρόντιζε να εξασφαλίσει τη συνέχιση των επιχειρήσεων σε μια γωνιά του πλανήτη, η οποία ενδεχομένως να μην περνούσε ποτέ από το μυαλό των Αμερικανών. Πρόκειται για τη Σομαλία, ένα έθνος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εν μέρει λόγω του συνεχιζόμενου λιμού που πυροδοτείται από τον μυστικό πόλεμο των ΗΠΑ κατά της τρομοκρατίας.

Ακόμα και επί των τελευταίων ημερών του στο Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα συνέχισε να επεκτείνει τον αποκαλούμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας στην περιοχή. Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι το Αμερικανικό ενδιαφέρον για τη Σομαλία δεν έχει να κάνει στην πραγματικότητα με την πάταξη της τρομοκρατίας, αλλά με την προσπάθεια των ΗΠΑ να σφίξουν τον κλοιό γύρω από τα πετρελαϊκά αποθέματα της Σομαλίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 90, οι Αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρίες Conoco, Amoco, Chevron και Phillips "εισέβαλαν" στη Σομαλία για να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους, όπως άλλωστε έκαναν και πολλές άλλες εταιρίες στην Αφρικανική ήπειρο, πριν από αυτές. Με την επέκταση των Αμερικανικών βάσεων σε όλη την Αφρική, δεν αποτελεί έκπληξη ότι η εκμετάλλευση συνεχίστηκε.

Σύμφωνα με στοιχεία του Γραφείου Ερευνητικής Δημοσιογραφίας, μεταξύ Ιανουαρίου 2008 και Ιανουαρίου 2017, υπήρξαν τουλάχιστον 38 επιβεβαιωμένες Αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές στη Σομαλία, που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 409 ανθρώπων, μεταξύ τους και τρία παιδιά. Οι αριθμοί βασίζονται στα διαθέσιμα στοιχεία και θα μπορούσαν να είναι μεγαλύτεροι.

Η Σομαλία αποτελεί μόνο έναν από τους πολλούς στόχους μιας μεγάλης εκστρατείας επιχειρήσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) που γιγαντώθηκε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα. Τώρα φαίνεται ότι ο Τραμπ θα επιχειρήσει την επέκταση της εκστρατείας, μετά και τις δηλώσεις που έκανε κατηγορώντας τον Ομπάμα ότι δεν έκανε αρκετά για να σταματήσει τις εξτρεμιστικές ομάδες στη χώρα και ειδικότερα τους τζιχαντιστές της Al Shabaab που δραστηριοποιούνται στην Ανατολική Αφρική.

Μετά το χαλάρωμα των περιορισμών το Μάρτιο που δυσκόλευαν το Πεντάγωνο να πραγματοποιήσει αεροπορικές επιδρομές στη Σομαλία, το πρώτο θανατηφόρο σμήνος του Trump στον μυστικό πόλεμο της Σομαλίας έλαβε χώρα στις 11 Ιουνίου με την AFRICOM να ισχυρίζεται ότι σκοτώθηκαν οκτώ μέλη της Al Shabaab. Τώρα που έχουν τεθεί μέτρα σε εφαρμογή για τον ορισμό περιοχών της νότιας Σομαλίας ως «ενεργές ζώνες πολέμου», θα απαιτείται λιγότερο λεπτομερή εξέταση των στρατιωτικών επιθέσεων των ΗΠΑ, οι οποίες αναμφίβολα θα οδηγήσουν σε περισσότερα θύματα.

Ο Τραμπ, ο οποίος προεκλογικά χρησιμοποίησε αντιπολεμική ρητορική κατά της κυβέρνησης Ομπάμα και της Χίλαρι Κλίντον, έχει ήδη καταλήξει να είναι ένας ακόμα πιο σκληρός υπέρμαχος των πολεμικών επεμβάσεων. Είναι πιθανό ότι ο Αμερικανικός στρατός θα επεκτείνει τις επιχειρήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο υπό την ηγεσία του, οδηγώντας σε ακόμα μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπινων απωλειών.

Πηγή:

Exploitation of children in propaganda war against Syria continues

Part 2 - From Video to Twitter Hoaxes

In the propaganda war on Syria, there are convincing lies, and then there are the blindingly clear hoaxes. In the latter realm, the Bana al-Abed Twitter persona takes first prize. The child is being abused by her own family who have seemingly forced her to pretend she can speak English (she cannot).

We were meant to believe that sophisticated and nuanced tweets, often calling for Western intervention, are coming from an English-illiterate seven-year-old girl or her mother — whose husband was a militant in Aleppo.

In a detailed article, Barbara McKenzie looks at the campaign which uses the brand Bana for war propaganda. An excerpt includes: “Bana, the little girl supposedly tweeting from Aleppo, but actually the front for an account run from London, was selected to be the empathetic face of the campaign for a no-fly zone in Syria. Her account was tailored to create the impression of perpetual bombing, perpetual war crimes, on the part of Russia and the Syrian government.

Bana not only tweeted with impossible frequency from eastern Aleppo, defying any internet lapses those of us who have gone to Aleppo have experienced. Whatever the actual explanation for her alleged preciousness and high-tech abilities, the child was clearly exploited, and continues to be.

Her twitter account continues its advocacy for Western intervention in Syria. Not at all suspicious.

Source, links, videos:


[1]

How Greece became a guinea pig for a cashless and controlled society

As Greece moves closer to becoming a cashless society, it is clear that the country’s attitude towards cash is reckless and dangerous. The supposed convenience of switching to a cash-free system comes with a great deal of risk, including needless overreach by the state.

by Michael Nevradakis

Part 2 - The IMF’s Greek experiment in austerity

These suggestions, which of course the IMF does not necessarily officially agree with, have already begun to be implemented to a significant extent in the IMF debt colony known officially as Greece, where the IMF has been implementing “socially fair and just” austerity policies since 2010, which have resulted, during this period, in a GDP decline of over 25 percent, unemployment levels exceeding 28 percent, repeated cuts to what are now poverty-level salaries and pensions, and a “brain drain” of over 500,000 people—largely young and university-educated—migrating out of Greece.

Indeed, it could be said that Greece is being used as a guinea pig not just for a grand neoliberal experiment in both austerity, but de-cashing as well. The examples are many, and they have found fertile ground in a country whose populace remains shell-shocked by eight years of economic depression. A new law that came into effect on January 1 incentivizes going cashless by setting a minimum threshold of spending at least 10 percent of one’s income via credit, debit, or prepaid card in order to attain a somewhat higher tax-free threshold.

Beginning July 27, dozens of categories of businesses in Greece will be required to install aptly-acronymized “POS” (point-of-sale) card readers and to accept payments by card. Businesses are also required to post a notice, typically by the entrance or point of sale, stating whether card payments are accepted or not. Another new piece of legislation, in effect as of June 1, requires salaries to be paid via direct electronic transfers to bank accounts. Furthermore, cash transactions of over 500 euros have been outlawed.

In Greece, where in the eyes of the state citizens are guilty even if proven innocent, capital controls have been implemented preventing ATM cash withdrawals of over 840 euros every two weeks. These capital controls, in varying forms, have been in place for two years with no end in sight, choking small businesses that are already suffering.

Citizens have, at various times, been asked to collect every last receipt of their expenditures, in order to prove their income and expenses—otherwise, tax evasion is assumed, just as ownership of a car (even if purchased a decade or two ago) or an apartment (even if inherited) is considered proof of wealth and a “hidden income” that is not being declared. The “heroic” former Finance Minister Yanis Varoufakis had previously proposed a cap of cash transactions at 50 or 70 euros on Greek islands that are popular tourist destinations, while also putting forth an asinine plan to hire tourists to work as “tax snitches,” reporting businesses that “evade taxes” by not providing receipts even for the smallest transactions.

All of these measures, of course, are for the Greeks’ own good and are in the best interest of the country and its economy, combating supposedly rampant “tax evasion” (while letting the biggest tax evaders off the hook), fighting the “black market” (over selling cheese pies without issuing a receipt, apparently), and of course, nipping “terrorism” in the bud.

As with the previous discussion I observed about Amazon being a satisfactory replacement for the endangered brick-and-mortar business, one learns a lot from observing everyday conversations amongst ordinary citizens. A recent conversation I personally overheard while paying a bill at a public utility revealed just how successful the initial and largely uncontested steps enacted in Greece have been.

In the line ahead of me, an elderly man announced that he was paying his water bill by debit card, “in order to build towards the tax-free threshold.” When it was suggested to him that the true purpose of encouraging cashless payments was to track every transaction, even for a stick of gum, and to transfer all money into the banking system, he and one other elderly gentleman threw a fit, claiming “there is no other way to combat tax evasion.”

The irony that they were paying by card to avoid taxation themselves was lost on them—as is the fact that the otherwise fiscally responsible Germany, whose government never misses an opportunity to lecture the “spendthrift” and “irresponsible” Greeks, has the largest black market in Europe (exceeding 100 billion euros annually), ranks first in Europe in financial fraud, is the eighth-largest tax haven worldwide, and one of the top tax-evading countries in Europe.

Also lost on these otherwise elderly gentlemen was a fact not included in the official propaganda campaign: Germans happen to love their cash, as evidenced by the fierce opposition that met a government plan to outlaw cash payments of 5,000 euros or more. In addition, about 80 percent of transactions in Germany are still conducted in cash. The German tabloid Bild went as far as to publish an op-ed titled “Hands off our cash” in response to the proposed measure.

Source, links:


[1]

Νέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στη Μέση Ανατολή

Στον 21ο αιώνα στα «ευρασιατικά Βαλκάνια» (Λίβανος, Παλαιστίνη, Συρία, Ιράν, Ιράκ), στην περιοχή του Κόλπου και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, μια περιοχή-εθνοτικό μωσαϊκό, εμπλέκονται άμεσα δύο βασικοί άξονες: Από τη μία ο ευρωατλαντικός, με διακριτά συμφέροντα κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας και με διακριτά ενεργό συμμετοχή πρωτίστως της Γαλλίας αλλά και Γερμανίας. Από την άλλη, ο άξονας Ρωσίας-Κίνας-Συρίας-Λιβάνου-Ιράν, με υπαρκτές αντιθέσεις στο εσωτερικό του.

του Αλέκου Αναγνωστάκη


Μέρος 3ο – Η «κόντρα» Σαουδικής Αραβίας και Κατάρ. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και η «μύηση» στην ισλαμική εκδοχή του καπιταλισμού

Η δυναστεία των Αλ-Θάνι που κυβερνά το Κατάρ υποστήριξε, εάν δεν υποκίνησε ενίοτε, τις ειρηνικές λαϊκές εξεγέρσεις στην Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ιδίως στην Τυνησία, Αίγυπτο και Λιβύη. Επιπλέον, αναλαμβάνει διεθνή διαμεσολαβητικό ρόλο, ανοίγει το 2013 ένα προξενείο των Ταλιμπάν στο πλαίσιο των ειρηνευτικών συνομιλιών με τις ΗΠΑ, προσκάλεσε τους ηγέτες του Σουδάν και του Νταρφούρ το 2011 για την υπογραφή της ειρήνης της Ντόχα.

Ως ο «πνευματικός ανάδοχος» της Αραβικής Άνοιξης, προέκρινε στις παραπάνω χώρες το «πνευματικό της τέκνο» τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αλλά αυτή ζητά την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, το δε ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών συμπληρώνει πως «Οι ΗΠΑ δεν έχουν πια λόγο παρουσίας στον αραβικό κόσμο μετά το θάνατο του Μπιν Λάντεν".

Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην ουσία εκφράζουν, με ισλαμικούς όρους, δυνάμεις της αραβικής αστικής τάξης που επιδιώκουν το σπάσιμο της νεοαποικιοκρατίας του δυτικού κόσμου. Εξάλλου, ως αντίδραση στην αποικιοκρατία προέκυψαν.

Οι ιδρυτές τους προέρχονταν από τη δυναμική ανάπτυξη του χώρου των μεσαίων στρωμάτων που με μεγάλη ταχύτητα συνέρρεαν στις αραβικές πόλεις από τη φτωχοποιημένη ύπαιθρο και προσδοκούσαν την άνοδο και καθιέρωσή τους στην τάξη των νέων μορφωμένων και των εμπόρων. Γι’ αυτό, εξάλλου, και δεν επιθυμούν την επανίδρυση της κοινωνίας με όρους ισότητας αλλά με την αυστηρότερη φορολόγηση των πλουσίων προς ανακούφιση των φτωχών και τον μετασχηματισμό εντέλει της κοινωνίας υπό την ιδεοληψία της θρησκευτικότητας.

Η οργάνωση αυτή, αν και κατηγορείται και από Δυτικούς ως η ιδρυτική βάση των ισλαμιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων, στην ουσία καλλιεργεί συστηματικά τη συμμόρφωση του ανερχόμενου μεσαίου χώρου στα νέα καπιταλιστικά δεδομένα υπό το πνεύμα της αυστηρής υπαγωγής του σε μια α λα Ισλάμ εκδοχή. Και είναι αυτή που, δια της κάλπης, κατέλαβε την «αρχή» σε Λιβύη, Αίγυπτο και Τυνησία και κυριάρχησε επί της (ένοπλης και μη) αντιπολίτευσης σε Συρία, Ιορδανία και τις μοναρχίες του Περσικού ως το 2013.

Πηγή:


[1] [2]

23 June, 2017

What really happened in Venezuela

Today in the corporate media, Venezuela’s economic problems are used to paint the country as a failed state, in need of foreign-backed regime change. To get the Bolivarian government’s side of the crisis, Abby Martin interviews Venezuela’s Minister of Economic Planning, Ricardo Menéndez. They discuss shortages, oil dependency, the role of the US-backed opposition movement and more. The Empire Files joined him in Cojedes, Venezuela, where he was speaking to mass community meetings, organizing the population to fight against what he calls an economic war.


At the time where the 'civilized' West is dominated by the brutal neoliberalism with inequality reaching unprecedented levels, social state and labor rights systematically dismantled, Venezuela has chosen a different path.

In the following part of the interview, Ricardo Menéndez gives the numbers proving that Venezuela rejected neoliberalism and started to create a more fair society for its citizens. Chavez' heritage is still strong, despite the economic war conducted by the US empire with the help of the right-wing opposition:

The total socially-invested resources in relation to the total income was gone from 39% to 74%. This is a real fact. This is unobjectionable.

This explains why a good part of our population, for instance, from the working population, before the Revolution 900,000 had technical training and university training. Today, the number has surpassed four million (4,000,000). The number of people with college degrees quadrupled.

The number of students in primary education has increased from 500,000 to 2,800,000.

The number of pensioners. Many of the liberal commentators will probably say: 'Oh, this is an old person, this program is expensive, let's get rid of it.' They are human beings. This is why we have increased the number of pensions to over 3,200,000. That number went from 370,000 to 3,280,000, the total number of people with pensions.

We invite other nations to compare those numbers. And we turned these numbers midst the economic war.

The quantity of infrastructure of schools has been enormously multiplied from the point of view of the schools. At the moment we have more than four million children included in the School Food Program. That is to say they get all the calories they need at school. We went from 45% school enrollment rate to a 90% school enrollment rate midst the economic war we face today.

We have built 1,600,000 homes in the last four years. That growth, being this is an investment in the economy. These houses are not given for nothing, people pay for these houses, but they don't pay speculative prices. For us, housing is not a commodity, housing is a social need and this is why it needs to be satisfied.

We are building a sustainable economic model. We are simply fairly distributing among the population and making our economy more solid.

Ο Τσίπρας ουσιαστικά παραδέχεται ότι το Ελληνικό πείραμα δεν έχει τελειώσει


Ένας κουρασμένος και απογοητευμένος πρωθυπουργός μίλησε στο υπουργικό του συμβούλιο σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις από το πρόσφατο (άλλο ένα) eurogroup. Ο Αλέξης Τσίπρας περιορίστηκε στις συνήθεις γενικότητες, χωρίς να δώσει σαφές χρονοδιάγραμμα σχετικά με το ζήτημα του χρέους με βάση αυτά που υποτίθεται ότι του υποσχέθηκαν (για άλλη μια φορά) οι δανειστές. Η εξήγηση είναι απλή και κατά κάποιο τρόπο έχει καταντήσει ρουτίνα: για άλλη μια φορά δεν πήρε απολύτως τίποτα.

Παρά τη συνήθη ρητορική με τα γνωστά κλισέ περί ανάπτυξης, θέσεων εργασίας, επενδύσεων, πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας, κάποια στιγμή, ακόμα και οι πολιτικοί αποκαλύπτουν άμεσα ή έμμεσα, επίτηδες ή άθελά τους, ένα κομμάτι της πραγματικής εικόνας που κρύβεται πίσω από την κουρτίνα.

Έτσι, θα ήταν χρήσιμο να εστιάσουμε σε ένα-δυο σημεία της ομιλίας (ίσως ασήμαντα εκ πρώτης όψεως), από τα οποία μπορεί να φανεί ένα κομμάτι της πραγματικής εικόνας. Το πρώτο, εντοπίζεται στην αρχή της ομιλίας, όπου ο Τσίπρας στην ουσία παραδέχθηκε ότι ακόμα και μετά τις τελευταίες εξελίξεις, δεν θα πρέπει να περιμένουμε το τέλος της κρίσης, το οποίο μεταφράζεται ότι το βάρβαρο νεοφιλελεύθερο πείραμα πάνω στο ζόμπι που λέγεται Ελλάδα, δεν έχει τελειώσει ακόμα:

           Η απόφαση του eurogroup, δίνει για πρώτη φορά, μετά από εφτά χρόνια, έναν καθαρό ορίζοντα εξόδου από τα μνημόνια, από την ύφεση και από την κρίση της οικονομίας [...] δεν αποτελεί το τέλος της κρίσης ...

Το δεύτερο, έρχεται λίγο αργότερα, όταν ο απογοητευμένος Τσίπρας προσποιείται ότι η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές δεν αποτελεί πρωτεύοντα στόχο:

           Και εκτιμώ ότι το επόμενο διάστημα, η περαιτέρω καθοδική πορεία των επιτοκίων θα συνεχιστεί, ώστε πολύ σύντομα να έχουμε τη δυνατότητα, με πολύ καλούς όρους, να κάνουμε την πρώτη δοκιμαστική έξοδο στις αγορές και μάλιστα όχι εκβιαστικά, όχι απόλυτα προστατευμένα και βεβιασμένα, όπως έγινε το 2014, αλλά ανοιχτά, με όρους βιώσιμους και διατηρήσιμους. Όμως, αν θέλετε αυτό αποτελεί έναν από τους βραχυπρόθεσμους στόχους μας και ίσως όχι τον κύριο στόχο μας, δεν είναι ο κύριος στόχος μας ...


Προφανώς, ο Τσίπρας κατάλαβε ότι το νεοφιλελεύθερο ιερατείο δεν θα επιτρέψει στην Ελλάδα την έξοδο στις αγορές με ένα βιώσιμο επιτόκιο, γιατί αυτό θα έδινε σημαντική ανεξαρτησία στη χώρα, προκειμένου να ξεφύγει από την αφόρητη επιτήρηση και να αρχίσει να διαμορφώνει τις δικές της πολιτικές.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί, ορισμένοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης εξέφρασαν πρόσφατα την αισιοδοξία τους ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές, ακόμα και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, με ένα λογικό επιτόκιο. Η εκτίμηση μας είναι ότι δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο θα έδινε κάποιους βαθμούς ελευθερίας στην Ελλάδα, προκειμένου να απεξαρτηθεί από την ΕΚΤ και τις ενέσεις ρευστότητας του δικτάτορα Ντράγκι. Το νεοφιλελεύθερο ιερατείο γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμα υπάρχει ο κίνδυνος μιας απότομης διακοπής, ακόμα και ανατροπής, του Ελληνικού πειράματος, σε περίπτωση που δοθεί κάποιος χώρος στην κυβέρνηση Τσίπρα να ελιχθεί μακριά από την ασφυκτική επιτήρηση των δανειστών, προς την κατεύθυνση κοινωνικής πολιτικής και δημοσίων επενδύσεων. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα υπήρχε ο κίνδυνος το νέο 'μοντέλο' που ονειρεύονται για ολόκληρη την ευρωζώνη, να τιναχτεί στον αέρα.

Ο Τσίπρας θα αναγκαστεί να πάρει νέα μέτρα κατά της Ελληνικής κοινωνίας υπό ασφυκτική επιτήρηση, όπως πάντα. Και αφού ο άξονας Βρυξελλών-Βερολίνου τον χρησιμοποιήσει ως εκεί που δεν πάει, θα τον πετάξει σαν στυμμένη λεμονόκουπα μαζί με την κουρελιασμένη τιμή της Αριστεράς, ελπίζοντας να τον αντικαταστήσει με μια πιο σίγουρη μαριονέτα, όπως για παράδειγμα, τον εντελώς δικό του άνθρωπο στο τιμόνι της ΝΔ που λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης.

Μόνο μια λύση υπάρχει για την Ελλάδα προκειμένου να απελευθερωθεί από την Ευρωπαϊκή Χρηματοπιστωτική Δικτατορία και να επιστρέψει στο μονοπάτι της ελπίδας: επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, ή Grexit, αν προτιμάτε. Ένα Grexit με τους όρους που θα θέσει αποκλειστικά η χώρα, προκειμένου να διασφαλίσει το συμφέροντά της και να επιβιώσει από έναν νέο γύρο άγριου οικονομικού πολέμου που θα εξαπολυθεί από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική μαφία.

Διαβάστε ακόμα:

22 June, 2017

Brutal Kangaroo

WikiLeaks

Today, June 22nd 2017, WikiLeaks publishes documents from the Brutal Kangaroo project of the CIA. Brutal Kangaroo is a tool suite for Microsoft Windows that targets closed networks by air gap jumping using thumbdrives. Brutal Kangaroo components create a custom covert network within the target closed network and providing functionality for executing surveys, directory listings, and arbitrary executables.

The documents describe how a CIA operation can infiltrate a closed network (or a single air-gapped computer) within an organization or enterprise without direct access. It first infects a Internet-connected computer within the organization (referred to as "primary host") and installs the BrutalKangaroo malware on it. When a user is using the primary host and inserts a USB stick into it, the thumbdrive itself is infected with a separate malware. If this thumbdrive is used to copy data between the closed network and the LAN/WAN, the user will sooner or later plug the USB disk into a computer on the closed network. By browsing the USB drive with Windows Explorer on such a protected computer, it also gets infected with exfiltration/survey malware. If multiple computers on the closed network are under CIA control, they form a covert network to coordinate tasks and data exchange. Although not explicitly stated in the documents, this method of compromising closed networks is very similar to how Stuxnet worked.

The Brutal Kangaroo project consists of the following components: Drifting Deadline is the thumbdrive infection tool, Shattered Assurance is a server tool that handles automated infection of thumbdrives (as the primary mode of propagation for the Brutal Kangaroo suite), Broken Promise is the Brutal Kangaroo postprocessor (to evaluate collected information) and Shadow is the primary persistence mechanism (a stage 2 tool that is distributed across a closed network and acts as a covert command-and-control network; once multiple Shadow instances are installed and share drives, tasking and payloads can be sent back-and-forth).

The primary execution vector used by infected thumbdrives is a vulnerability in the Microsoft Windows operating system that can be exploited by hand-crafted link files that load and execute programs (DLLs) without user interaction. Older versions of the tool suite used a mechanism called EZCheese that was a 0-day exploit until March 2015; newer versions seem use a similar, but yet unknown link file vulnerability (Lachesis/RiverJack) related to the library-ms functionality of the operating system.

Links, documents:

Alexis Tsipras essentially admits that the Greek experiment is not over


A tired and disappointed prime minister spoke yesterday to the members of his cabinet about the latest developments after the recent eurogroup (another one), concerning the Greek debt issue. The Greek PM, Alexis Tsipras, was restricted on usual generalities, without giving a specific schedule about what Greece's creditors have promised to do about Greece's debt relief. The explanation is simple: they gave him nothing.

Despite the usual rhetoric containing cliches like growth, jobs, investments, fight against corruption and bureaucracy, sometimes, at some point, even politicians reveal directly or indirectly, deliberately or not, some of the real picture behind the curtain.

So, it would be useful to focus on a couple of points that may give us some of the real picture. The first one comes right in the beginning of his speech, where Tsipras essentially admitted that after the latest developments we should not expect the end of the crisis, which is translated that the brutal neoliberal experiment in Greece is not over yet:

            The decision of eurogroup, gives for the first time after seven years, a clear horizon for the exit from the memorandums, from the recession, and from the crisis of the economy. [...] It does not consist the end of the crisis ...

The second one comes little later when the disappointed Tsipras pretends that the exit to the markets for Greece is not a primary target:

           And I estimate that, during the next period, the downward course of the interest rates will be continued, so that very soon to be able to make the first test exit to the markets ... openly, with viable and sustainable terms. Yet, if you like, this is a short-term target for us, and probably, not our primary target ...


Obviously, Tsipras realized that the neoliberal priesthood will not allow Greece to return to the markets with a viable interest rate because that would give a significant independence to the country, in order to avoid tight scrutiny and form its own policies.

As described previously, some Greek government officials expressed recently their optimism that Greece could return to the money markets during the summer with a viable interest rate, but our guess is that it won't happen, because this would give a certain degree of independence to Greece from the ECB and Draghi's liquidity injections. The neoliberal priesthood knows that there is still a danger of a possible sudden interruption, and even reversal, of the Greek experiment, in case that Tsipras administration find an opportunity to make independent moves, away from the creditors' tight scrutiny, towards social policies and public investments. Then, their new 'model' for the whole eurozone, as they dream, could have been 'blown up'.

Tsipras will be forced to take only further measures against the Greek society under tight scrutiny, like every other eurozone country under similar programs. The Brussels-Berlin axis will use him and throw him to the dustbin, hoping to replace him with a more secure puppet, like the neoliberal leader of New Democracy, Kyriakos Mitsotakis.

There is only one solution for Greece to be liberated from the European Financial Dictatorship and return to the path of hope: return to national currency, or, Grexit if you prefer. This Grexit should be done with Greece's terms, in order to be able to survive from the subsequent financial war that will be launched by the global financial mafia.

Exploitation of children in propaganda war against Syria continues

Part 1

In December 2016, filmmakers in Egypt were arrested in the process of staging an Aleppo video with two children: the girl was meant to look injured, and the boy was to vilify both Russia and Syria.

Even the corporate media reported on it, including: “The girl’s dress, covered in red paint, was what caught the attention of a police officer driving by, the ministry said.

The incidences of fakery and hoaxes, however, does not end there.

Also in December, the scene of a ‘Girl running to survive after her family had been killed’ was said to be in Aleppo. In reality, it was a scene from a Lebanese music video, which someone at some point clearly chose to depict as in Aleppo, for the same anti-Russian, anti-Assad vilification purposes.

In November 2014, a clip dubbed ‘Syrian hero boy’ went viral, viewed over 5 million times already by mid-November. The clip showed what appeared to be a little boy saving his sister from sniper gunfire, and was assumed to have been in Syria.

The Telegraph’s Josie Ensor didn’t wait for any sort of verification of the video which she cited as having been uploaded on November 10, the next day writing: “…it is thought the incident took place in Yabroud – a town near the Lebanese border which was the last stronghold of the moderate Free Syrian Army. Experts tell the paper they have no reason to doubt its authenticity. The UN has previously accused the Syrian regime of ‘crimes against humanity’ – including the use of snipers against small children.

On November 14, the BBC brought on ‘Middle East specialist’ Amira Galal to give her expert opinion on the clip. She asserted: “We can definitely say that it is Syria, and we can definitely say that it’s probably on the regime frontlines. We see in the footage that there is a barrel, it’s painted on it the Syrian army flag.

Once again, the so-called ‘experts’ got it wrong. The barrel which Galal referred to had a poor imitation of the flag of Syria painted on it, the flag’s color sequence out of order. The clip she was so certain had been filmed in government areas of Syria was actually produced in Malta by Norwegian filmmakers.

Source, links, videos:

How Greece became a guinea pig for a cashless and controlled society

As Greece moves closer to becoming a cashless society, it is clear that the country’s attitude towards cash is reckless and dangerous. The supposed convenience of switching to a cash-free system comes with a great deal of risk, including needless overreach by the state.

by Michael Nevradakis

Part 1

Day by day, we’re moving towards a brave new world where every transaction is tracked, every purchase is recorded, the habits and preferences of everyone noted and analyzed. What I am describing is the “cashless society,” where plastic and electronic money are king, while banknotes and coins are abolished.

Progress” is, after all, deemed to be a great thing. In a recent discussion, I observed on an online message board regarding gentrification in my former neighborhood of residence in Queens, New York, the closure of yet another longtime local business was met by one user with a virtual shrug: “Who needs stores when you have Amazon?

This last quote is, of course, indicative of the brick-and-mortar store, at least in its familiar form. In December 2016, Amazon launched a checkout-free convenience store in Seattle—largely free of employees, but also free of cash transactions, as purchases are automatically charged to one’s Amazon account. “Progress” is therefore cast as the abolition of currency, and the elimination of even more jobs, all in the name of technological progress and the “convenience” of saving a few minutes of waiting at the checkout counter.

Still insist on being old-fashioned and stuck behind the times, preferring to visit brick-and-mortar stores and paying in cash? You may very well be a terrorist! Pay for your coffee or your visit to an internet cafe with cash? Potential terrorist, according to the FBI. Indeed, insisting on paying with cash is, according to the United States Department of Homeland Security, “suspicious and weird.”

The European Union, ever a force for positive change and progress, also seems to agree. The non-elected European Commission’s “Inception Impact Assessment” warns that the anonymity of cash transactions facilitates “money laundering” and “terrorist financing activities.” This point of view is shared by such economists as the thoroughly discredited proponent of austerity Kenneth Rogoff, Lawrence Summer (a famed deregulator, as well as eulogizer of the “godfather” of austerity Milton Friedman), and supposed anti-austerity crusader Joseph Stiglitz, who told fawning participants at the World Economic Forum in Davos earlier this year that the United States should do away with all currency.

Logically, of course, the next step is to punish law-abiding citizens for the actions of a very small criminal population and for the failures of law enforcement to curb such activities. The EU plans to accomplish this through the exploration of upper limits on cash payments, while it has already taken the step of abolishing the 500-euro banknote.

The International Monetary Fund (IMF), which day after day is busy “saving” economically suffering countries such as Greece, also happens to agree with this brave new worldview. In a working paper titled “The Macroeconomics of De-Cashing,” which the IMF claims does not necessarily represent its official views, the fund nevertheless provides a blueprint with which governments around the world could begin to phase out cash. This process would commence with “initial and largely uncontested steps” (such as the phasing out of large-denomination bills or the placement of upper limits on cash transactions). This process would then be furthered largely by the private sector, providing cashless payment options for people’s “convenience,” rather than risk popular objections to policy-led decashing. The IMF, which certainly has a sterling track record of sticking up for the poor and vulnerable in society, comforts us by saying that these policies should be implemented in ways that would augment “economic and social benefits.”

Source, links:

Νέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στη Μέση Ανατολή

Στον 21ο αιώνα στα «ευρασιατικά Βαλκάνια» (Λίβανος, Παλαιστίνη, Συρία, Ιράν, Ιράκ), στην περιοχή του Κόλπου και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, μια περιοχή-εθνοτικό μωσαϊκό, εμπλέκονται άμεσα δύο βασικοί άξονες: Από τη μία ο ευρωατλαντικός, με διακριτά συμφέροντα κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας και με διακριτά ενεργό συμμετοχή πρωτίστως της Γαλλίας αλλά και Γερμανίας. Από την άλλη, ο άξονας Ρωσίας-Κίνας-Συρίας-Λιβάνου-Ιράν, με υπαρκτές αντιθέσεις στο εσωτερικό του.

του Αλέκου Αναγνωστάκη


Μέρος 2ο – Σοβαρή απειλή για τις ΗΠΑ η ισχυροποίηση και οι φιλοδοξίες της Τουρκίας και του Ιράν

Φυσικά το ζήτημα δεν είναι η τρομοκρατία. Σε αυτήν την περιοχή του πλανήτη, διασταυρώνονται σήμερα οι επικίνδυνες για τους λαούς ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου. Οι ΗΠΑ, ειδικά στην περιοχή του Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής, αντιμετωπίζουν χρόνια τώρα τον υπαρκτό γι’ αυτές κίνδυνο η Τουρκία και το Ιράν από ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις να μετατραπούν σε βασικούς πόλους ενός νέου πολυπολικού κόσμου, με ισχυροποιούμενες ιμπεριαλιστικές βλέψεις και δράσεις. Και έχουν τα φόντα.

Το Ιράν καταλαμβάνει εξέχουσα θέση σε θέματα παγκόσμιας ενεργειακής πολιτικής και οικονομίας, ως η τέταρτη μεγαλύτερη χώρα-παραγωγός πετρελαίου παγκοσμίως και ταυτόχρονα ως η χώρα των μεγάλων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αλλά και ως η χώρα με ξεχωριστή πετροχημική βιομηχανία, υφαντουργία, βιομηχανία τροφίμων, σιδηρουργία χάλυβα, αυτοκινητοβιομηχανία, σημαντικά αποθέματα ψευδάργυρου, μόλυβδου, σιδήρου, χρωμίου και βαρίου. Η εκτόξευση, στις 2 Φεβρουαρίου 2009, του δικού της δορυφόρου Omid που τον έθεσε σε τροχιά με έναν πύραυλο κατασκευασμένο στο Ιράν, αποκαλύπτει τη δυναμική της.

Αλλά και η Τουρκία δεν πάει πίσω. Έχει το 17ο μεγαλύτερο ονομαστικό ΑΕΠ παγκοσμίως. Μπήκε με το σπαθί της στο κλαμπ των μεγάλων οικονομιών της G-20. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη του ΟΟΣΑ. Με βασικούς οικονομικούς τομείς τη ναυπηγική βιομηχανία, τις τράπεζες, τον τουρισμό, τις κατασκευές, τις οικιακές συσκευές, τα ηλεκτρονικά, τα υφάσματα, τη διύλιση πετρελαίου, τα πετροχημικά προϊόντα, τα τρόφιμα, το σίδηρο και χάλυβα, τη βιομηχανία μηχανών και αυτοκινήτων (16η παραγωγός στον κόσμο, παρήγαγε 1.072.339 αυτοκίνητα το 2012), τους λιθάνθρακες, τα μεταλλεύματα χρωμίου, χαλκού, μόλυβδου, ψευδάργυρου, αντιμονίου, μαγγανίου, βόριου, χρυσού (πάνω από 6.500 τόνους αποθεματικό).

Οι ΗΠΑ, με όλη την αναμφισβήτητη στρατιωτική τους ηγεμονία και παρά την οικονομική τους οπισθοχώρηση, ακολουθούν μια μόνιμη πολιτική περιορισμού αυτών των δυο δυνάμεων, αποτροπής της μετατροπής τους σε μεγάλες δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής. Εξ’ ου και οι κατά καιρούς προστριβές και αναμεταξύ τους εντάσεις.

Η άνοδος του Ομπάμα στην προεδρία σήμανε ορισμένες μετατοπίσεις στην πολιτική τους προκειμένου να υπηρετήσουν τα στρατηγικά τους σχέδια. Οι ΗΠΑ, μετά την εκδήλωση του οικονομικού κραχ το 2017, εγκαταλείπουν αναγκαστικά το οικονομικά δυσβάστακτο στρατιωτικό δόγμα περί «της ικανότητας διεξαγωγής δύο ταυτόχρονα μεγάλων πολέμων σε δυο διαφορετικές περιοχές της γης».

Αντί αυτού, επιλέγουν την πολιτική των εταιρικών στρατιωτικών ιμπεριαλιστικών αλλά και πολιτικών επεμβάσεων σε μια περιοχή, σε συνδυασμό με την επιβολή οικονομικών, κυρίως, κυρώσεων. Αυτή την πολιτική υλοποιούν στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Επεμβαίνουν μόνο εταιρικά και επιβάλλουν κυρώσεις στη Ρωσία. Το δε «δικαίωμα» ακόμη και μονομερούς επέμβασης σε δεύτερη περιοχή το διατηρούν και το προσδιορίζουν για την Άπω Ανατολή.

Στα πλαίσια αυτά, σύμφωνα με το δόγμα Ομπάμα, μειώνουν το στρατό στο χαμηλότερο επίπεδό του από το 1940, «αναγνωρίζοντας τις οικονομικές προκλήσεις της εποχής» (εισήγηση υπουργού Άμυνας Χέιγκελ). Στο ζήτημα των σχέσεων και της πολιτικής που ακολουθούν απέναντι στο Ιράν, ειδικά, οι κυρίαρχες δυνάμεις του αμερικάνικου κατεστημένου επέλεξαν, δια του Ομπάμα, αντί της συνεχούς και απρόβλεπτης ρήξης, τις απευθείας διαπραγματεύσεις.

Το αποτέλεσμα ήταν η «συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης», που τέθηκε σε ισχύ το Γενάρη του 2016. «Η συμφωνία για το Ιράν πρέπει να συγκριθεί με τις εναλλακτικές επιλογές, μια διπλωματική επίλυση που θα εμποδίζει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα είναι σαφώς προτιμότερη από ένα ελεύθερο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ή άλλον ένα πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ πρέπει να θυμούνται ότι αυτή η συμφωνία είναι αποτέλεσμα πολυετούς εργασίας κι αποτελεί μια συμφωνία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της διεθνούς κοινότητας, όχι μόνο των ΗΠΑ και του Ιράν», διαμηνύει ο Ομπάμα στις 16 Ιανουαρίου 2017.

Μετά την εκλογή Τραμπ, το αμερικάνικο κατεστημένο αλλάζει αυτήν την πολιτική και επιστρέφει στην πολιτική της ευθείας σύγκρουσης με το Ιράν, με τον πόλεμο ως ενδεχόμενο. Με δυο κινήσεις του Τραμπ καταργεί και το «δόγμα Ομπάμα». Πρώτη κίνηση, επεμβαίνει συμβολικά –άμεσα και μονομερώς– στη Συρία. Δεύτερη κίνηση, ανακοινώνει την οικοδόμηση ενός ισχυρότερο στρατού και την αύξηση των πολεμικών δαπανών. Ο Τράμπ υπόσχεται να αυξήσει το στρατό από 475.000 που είναι σήμερα σε 540.000 εν ενεργεία στρατιώτες, τα μαχητικά αεροσκάφη σε 1.200 από 1.113, το συνολικό στόλο στα 350 πολεμικά πλοία, να αναβαθμίσει τα ταχύπλοα σκάφη του Ναυτικού και να αποκτήσει σύγχρονα αντιτορπιλικά «για την αντιμετώπιση των πυραυλικών απειλών από το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα και άλλες χώρες».

Η πολιτική, λοιπόν, του αμερικάνικου καταστημένου δια του Τραμπ παίρνει άλλη μορφή και ιεραρχήσεις με το πλησιέστερο το ενδεχόμενο του πολέμου. Οι προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή συμπληρώνονται με την ανάθεση σε υπεργολάβους-συμμάχους» των ΗΠΑ «εργολαβιών» εναντίον π.χ. του Ιράν ή του Isis, με την ήττα πάση θυσία του δεύτερου (αφού δεν τα κατάφερε…) καθώς και της αλ-Κάιντα στη Συρία και την Υεμένη, τη στήριξη των φιλικών σε αυτή την πολιτική καθεστώτων, παρά το τυχόν βεβαρυμμένο παρελθόν τους.

Στην πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στη Σαουδική Αραβία, την πρώτη του στο εξωτερικό, ο Τραμπ ανέλυσε τη νέα πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν, γεγονός που αποτέλεσε τον συνεπαγόμενο καταλύτη για την εκδήλωση της κρίσης του Κατάρ. Για μεν τις ΗΠΑ, τα κολοσσιαία εξοπλιστικά συμβόλαια τελικού ύψους 350 δισ. (!) δολαρίων ήταν η υλική βάση για να αποκτήσει ξεχωριστή αξία ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, Σαλμάν Μπιν Αμπντουλαζίζ. Για δε το Σαουδάραβα εκπρόσωπο των Σαούντ, ο ντίλερ του αμερικάνικου στρατιωτικού και βιομηχανικού συμπλέγματος πρόεδρος Τραμπ είναι προνομιακά χρήσιμος στη διαπάλη με το Ιράν. Τα οφέλη είναι συνολικά και τελικά αμοιβαία. Γι’ αυτό και ο Τράμπ μετά τη συμφωνία δηλώνει κατενθουσιασμένος: «Ήταν μια φανταστική ημέρα, τρομερές επενδύσεις στις ΗΠΑ …και δουλειές, δουλειές, δουλειές» (το επίσημο πρακτορείο της Σαουδικής Αραβίας SPA έκανε λόγο για 34 συμφωνίες που υπέγραψαν οι δύο πλευρές χωρίς να αναφέρει τη συνολική τους αξία).

Υπενθυμίζεται ότι η διοίκηση Ομπάμα, λίγο καιρό πριν, είχε μπλοκάρει την πώληση όπλων στο Ριάντ, με το σκεπτικό ότι αυτά θα χρησιμοποιούνταν για τον βομβαρδισμό αμάχων στην Υεμένη. Τελικά, όμως, σε αυτό το αλισβερίσι φαίνεται πως ο Οίκος των Σαούντ απέσπασε το πολυπόθητο «πράσινο φως» για να εξαπολύσει την ολομέτωπη επίθεση κατά του Κατάρ.

Αλλά γιατί το Κατάρ, αφού σε αυτό έχει την έδρα της η αμερικάνικη βάση με 11.000 στρατιωτικούς; Το Εμιράτο-Μίδας παρουσιάστηκε ισχυρότερο στο ουράνιο στερέωμα της Μέσης Ανατολής μετά το 1995 και ειδικά μετά το 2005. Αυτό το μόλις 46 χρόνων ανεξάρτητο κράτος (ήταν βρετανικό προτεκτοράτο και απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1971), έκτασης όσο περίπου η Κρήτη, είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας υγροποιημένου φυσικού αέριου, με αποθέματα που αποτελούν το 13% των παγκόσμιων. Διαθέτει αποδεδειγμένα και αποθέματα πετρελαίου ύψους 15 δις βαρελιών (τώρα έχει μικρή παραγωγή). Είναι μια από τις χώρες με τη χαμηλότερη φορολογία στον κόσμο, χωρίς φόρο εισοδήματος και 0.1% ανεργία με το τέταρτο, παγκοσμίως, υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

Το 2005 ίδρυσε την «Αρχή Επενδύσεων του Κατάρ». Έκτοτε ξεσάλωσε. Το πλεόνασμα ύψους πολλών δις δολαρίων από τη βιομηχανία φυσικού αερίου το επενδύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και την Ασία. Ανάμεσα στις επενδύσεις περιλαμβάνονται το αεροδρόμιο Χίθροου, η Siemens, όμιλος Volkswagen, Valentino, Printemps, Harrods, The Shard, Παρί Σεν Ζερμέν, Royal Dutch, Barclays Bank, Bank of America, Shell, Tiffany, Αγροτική Τράπεζα της Κίνας, Sainsbury’s, BlackBerry και Santander Brasil.

Πηγή:


[1] [3]

21 June, 2017

WikiLeaks reveals that literally every router in America has been compromised

The latest Wikileaks Vault7 release reveals details of the CIA’s alleged Cherry Blossom project, a scheme that uses wireless devices to access users’ internet activity.


As cyber security expert John McAfee told to RT and Natasha Sweatte:

Virtually, every router that's in use in the American home are accessible to hackers, to the CIA, that they can take over the control of the router, they can monitor all of the traffic, and worse, they can download malware into any device that is connected to that router.

I personally, never connect to any Wi-Fi system, I use the LTE on my phone. That's the only way that I can be secure because every router in America has been compromised.

We've been warning about it for years, nobody pays attention until something like WikiLeaks comes up and says 'look, this is what's happening'. And it is devastating in terms of the impact on American privacy because once the router is compromised and it infects the cell phones that are attached, your laptop, your desktop computer, your tablet, then they become compromised and [someone] can watch the data, start listening to conversations, start watching through the cameras on these devices.

We are in a situation with our government where they know everything about us and we know nothing about what the government is doing. They have the right to privacy and secrecy, but the individual does not, anymore.


Related:


Ridiculously cheap hacking software to break into webcams spreads in China

The notion of “the privacy of your own home” may be becoming a thing of the past. Cheap software has reportedly spread in the Chinese Internet, allowing web-connected cameras and home surveillance devices to be infiltrated.

Virtually anyone can buy the hacking software for just 188 yuan ($28) with an attached list of IP addresses and a manual on how to use the malware, China’s CCTV broadcaster reported after conducting an investigation. The malware scans for internet-connected webcams, giving its buyers easy access to them.

The tool has recently spread in Chinese online chat rooms such as QQ Messenger, along with usernames and passwords to affected devices, CCTV reported.

Lists of up to 200 to 400 compromised cameras and login credentials are given away each day, and are downloaded by hundreds of people, according to the Chinese media outlet.

Those with webcams and other easily hackable camera devices are advised to change their passwords immediately and often, as a safety precaution.

CCTV traffic monitoring cameras as well as other cameras in the city can be also hacked if their passwords are not safe enough, cybersecurity experts warned, as cited by South China Morning Post. Those who exploit these gaps in security to invade personal space can be sentenced to up to three years in prison in China, the newspaper added.

Hijacked webcams have long been a cybersecurity concern, particularly after analysts concluded that massive DDoS attacks in October 2016 were the result of smart devices – including webcams and thermostats – being infiltrated to carry out the attacks. More than 80 popular websites were affected, including PayPal, Reddit, Amazon, Spotify, and Twitter.

Webcam hacking even seems to be cause for concern for Facebook CEO Mark Zuckerberg. A sharp-eyed Twitter user noticed in June 2016 that a photo posted online by Zuckerberg showed his laptop in the background, with tape over the camera and microphone.

Source: